post image

O Γιάννης Ζουγανέλης έχει πολλές ιστορίες να διηγηθεί

Τα 50 του χρόνια στη σκηνή και άλλες καλλιτεχνικές εξιστορήσεις

Κοντά πενήντα χρόνια στο προσκήνιο υπηρετώντας κάθε μορφή τέχνης. Στην τηλεόραση, στο θέατρο, σε θεατρικές σκηνές, αλλά και ως διδάκτωρ της. Ο Γιάννης Ζουγανέλης ανήκει στην ομάδα των χαρισματικών ανθρώπων που θα χρειαζόταν άλλο ένα 24ωρο μέσα στη μέρα. Όχι για να ξεκουραστούν, μα για να δημιουργήσουν ακόμα περισσότερα. Αποτελεί τον ορισμό του «δουλευταρά» αν και αποποιείται την εργασιομανία, «μεταφράζοντας» τη δουλειά του ως συνεχή παραγωγή έργου.

Στο υστερόγραφο του 2019, τον συναντάμε στην «Οδό Λυσίου», μία μουσική σκηνή στην Πλάκα που δημιουργήθηκε για να τοποθετήσει εκ νέου τη μουσική σε πρώτο πλάνο σε αυτή την ιστορική γειτονιά. Μαζί του, τραγουδούν οι Διονύσης Τσακνής, Ελένη Δήμου και Λάκης Παπαδόπουλος. Όμως σαν ακούραστος «θεατράνθρωπος», πρωταγωνιστεί και στην παράσταση «Happy Birthday Eλλάς» δίπλα στην αειθαλή Ζωζώ Σαπουντζάκη, στο Θέατρο «Αθηνά», δίπλα στο Πεδίο του Άρεως. Τον «τρακάραμε» στο κέντρο της Αθήνας και μας κέρδισε εξαρχής με το χαμόγελο και την ειλικρίνειά του.

Ποιες είναι οι εικόνες που σας έρχονται κατά νου από τα παιδικά σας χρόνια;

Μεγάλωσα σε μια οικογένεια μέσω της οποίας μπόρεσα και κατάλαβα τι είναι ο πόνος, η αγνόηση και η έλλειψη ενσυναίσθησης. Αισθάνομαι όμως πολύ τυχερός που είχα αυτούς τους γονείς.

Που απ’ όσο γνωρίζω ήταν κωφοί, σωστά;

Ακριβώς, και από υπερβάλλοντα ζήλο πρόσεχαν πάρα πολύ εμένα και τον αδερφό μου. Αισθανόντουσαν όμως έντονα την έλλειψη και την αναπηρία. Παρόλα αυτά, οικονομικά δεν μας έλλειψε τίποτα, ενώ αργότερα κατάλαβα πώς ο πατέρας μου κατάφερνε να μας εξασφαλίζει. Τότε ακόμα και οι παρτιτούρες, για μένα που αγαπούσα τη μουσική, ήταν πολύ πιο ακριβές σε σχέση με σήμερα.

Το επάγγελμά του;

Ήταν ένας εξαιρετικός τεχνίτης οικοδομής και φαινότανε με πόση αγάπη και πίστη καταπιανόταν με το αντικείμενό του. Εγώ άντλησα περισσότερα από αυτόν, παρά εκείνος από εμένα. Βίωσα τον κοινωνικό ρατσισμό, γιατί εκείνη την εποχή οι γονείς μου είχαν μείνει αναλφάβητοι. Σημεία των καιρών: δεν υπήρχε μέριμνα, ούτε και υπάρχει. Τους συνόδευα όπου μπορούσα. Στο γιατρό, στα ψώνια… Αυτή η κατάσταση με ωρίμασε από πολύ μικρό. Έμπαινα επίσης στη διαδικασία του να υπερασπιστώ όλο τον κόσμο των κωφών.

Μένει όμως κάτι όμορφο;

Το γεγονός πως γνώρισα τον έρωτα βλέποντας τον τρόπο που συμπεριφερόταν ο πατέρας προς τη μητέρα μου.

Σε ποια γειτονιά μεγαλώσατε;

Στον Άγιο Νικόλαο Αχαρνών. Οφείλω πολλά σε αυτή την περιοχή, η οποία λόγω της περιβόητης αντιπαροχής του Καραμανλή, καταστράφηκε ολοσχερώς. Μια γειτονιά που χαρακτηρίζονταν από τα νεοκλασικά της, δεν είχε έπειτα από λίγα χρόνια ούτε ένα για δείγμα.

post image

Φαντάζομαι πως έμειναν όμως οι παρέες

Είχαμε τρομερές παρέες, μιας και το αναφέρεις.  20 άτομα να παίζουμε μπάλα, λίγο πιο μεγάλοι πηγαίναμε σινεμά και έπειτα στα κλαμπ της εποχής. Έκανα συνεχώς παρέα με μεγαλύτερους, ενώ είχα αναπτύξει και σχέση με την εκκλησία, αν και δεν ήμουν πολύ θρήσκος.

Πώς προέκυψε αυτό;

Οι γονείς μου πηγαίνανε στην εκκλησία και χωρίς καλά-καλά να το καταλάβω, βρέθηκα στο ψαλτήρι του Αγίου Νικολάου. Άρα έμαθα στην ουσία Βυζαντινή μουσική πριν μάθω γράμματα!

Η σχέση σας με το Θεό σήμερα;

Ακόμα κι αν δεν υπάρχει, ακόμα κι αν τον έφτιαξε ο άνθρωπος, κάτι σημαίνει. Είναι τρομερά εγωιστικό το να δηλώνεις άθεος. Κι ας είναι ανθρώπινο κατασκεύασμα, για να μπορούμε να απομονωνόμαστε και να διαλογιζόμαστε. Έχουμε, βλέπεις, την ανάγκη της Χάρης. Όταν είχα πάει στην Παναγία της Τήνου, παρασύρθηκα από την αύρα και τις δονήσεις του χώρου.

Ας περάσουμε στην τέχνη. Κυκλοφορήσατε τον πρώτο σας δίσκο σε ηλικία 15 ετών

Μάλιστα και από τότε ήθελα να επικοινωνήσω με τις ψυχές των ανθρώπων. Για να έχω αυτές τις απόψεις που έχω σήμερα, διάβασα πολύ. Ήθελα να μείνω στις καρδιές των ανθρώπων που προσέγγιζα.

Ενώ λίγο αργότερα βρεθήκατε για σπουδές στο Μόναχο

Σπούδασα στο Μόναχο με υποτροφία του Willy Brandt. Το βιοτικό επίπεδο δεν ήταν υψηλό. Θυμάμαι χαρακτηριστικά πως μας είχαν πάει σε ένα χώρο μέσα στην ακαδημία με μπουφέ και δεν ήξερα αν τρωγόντουσαν όλα αυτά! Αναφέρομαι σε μια εποχή όπου τα πτυχία των ωδείων δεν ήταν πιστοποιημένα, και έτσι μπήκα στην ΑΣΕΜΠ. Ταλαιπωρήθηκα, αλλά την αγάπησα πολύ την αρχιτεκτονική. Γνώρισα άτομα αρκετά υψηλού μορφωτικού και πνευματικού επιπέδου, πραγματικά καλούς ανθρώπους. Ήμουν επίτιμος καθηγητής και επικοινωνούσα με τη σχολή όμως, γιατί η απελευθέρωση του εκφραστικού μέσου έχει να κάνει τόσο με την μουσική όσο και με τον καθημερινό άνθρωπο. Πλέον είμαι «τακτικός» καθηγητής στην Μουσική Ακαδημία του Μονάχου, και διδάσκω μέσω τηλεδιάσκεψης. Μου προτάθηκε επίσης να κάνω μάθημα ελληνικής κουλτούρας, αλλά δεν βοήθησε το κράτος. Χρειάζονται πολλά χρήματα στο εξωτερικό για να κάνεις έδρα.

Τηλεόραση, σινεμά, μουσικές σκηνές κι όλα αυτά ασταμάτητα, κάθε χρόνο. Είστε… δουλευταράς και την ίδια γνώμη έχουν πολλά άτομα του περιβάλλοντός μου

Πάσχω από καταιγισμό σκέψεων. Εάν δεν εκφράσω την καθημερινότητά μου, αισθάνομαι ότι αυτοφιμώνομαι. Έτσι γράφω όλες αυτές τις σκέψεις σε ένα χαρτί και τις κάνω μουσική. Άλλες φορές, μου βγαίνουν σενάρια. Δεν πάσχω όμως από εργασιομανία, μου αρέσει να παράγω έργο και όχι απλά να δουλεύω. Χαίρομαι όσους παράγουν έργο. Προβαίνω σε αυτές τις διευκρινίσεις γιατί η ελληνική γλώσσα είναι εννοιολογική, σε αυτή βασίζονται όλες οι γλώσσες του κόσμου. Καμία επιστήμη δεν είναι κατανοητή αν δεν εμπλακούν κάπου τα ελληνικά. Τιμώ λοιπόν πολύ τους ανθρώπους που μοχθούν.

Εάν σας ρώταγε ένα παιδί που δεν γνωρίζει την πορεία σας τί δουλειά κάνετε, τι θα του απαντούσατε;

Δεν μπορώ να απαντήσω μονολεκτικά, ειδικά στα παιδιά, όπου τείνω να είμαι πολύ επεξηγηματικός. Ο άνθρωπος έχει πολλές διαστάσεις. Η ζωή όμως, αντιθέτως, θέλει μονοδιάστατους ανθρώπους.  Θα του απαντούσα ότι είμαι πολυδιάστατος. Εκφράζομαι μέσω του θεάτρου, ενασχόληση η οποία περιλαμβάνει και όλες τις υπόλοιπες μέσα της. Ασχολούμαι δηλαδή και με τη μουσική. Όλο αυτό ξεκίνησε από βιοποριστική ανάγκη κυρίως, μαζί με εκφραστική. Μου αρέσει να εκφράζομαι τόσο στη ζωή, όσο και στη σκηνή.

post image

Πώς αντιμετωπίζετε τις εκφραστικές ανάγκες των άλλων;

Τα παιδιά είναι αυτά που πρέπει να εκφραστούν πρώτα. Να ξεφύγουν από αυτή τη συντηρητικότητα που βλέπω τελευταία, την οποία τους έχουν μεταδώσει οι μεγαλύτερες ηλικίες. Είναι πολύ νωχελικοί και πρέπει να πάρουν τα ηνία της ζωής στα χέρια τους. Εγώ όμως στα πρώτα μου βήματα ήμουν τυχερός, γιατί είχα την εύνοια ενός εξαιρετικού συνθέτη που με βοήθησε, ο οποίος όμως δεν ευνοήθηκε ποτέ, γιατί δεν ήταν αρκετά επικοινωνιακός. Ήταν ο Νίκος Μαμαγκάκης, στον οποίο και χρωστάω πολλά. Τότε όμως δεν πληρώναμε τόσα για να βγάλουμε ένα δίσκο. Οι παραγωγές τώρα είναι πανάκριβες.

Μιας και πήγαμε στη μουσική, τι ακριβώς συμβαίνει με τα πνευματικά δικαιώματα αυτή τη στιγμή;

Προς το παρόν δεν γίνεται κάτι. Υπάρχει βέβαια μια προσπάθεια προκειμένου να τα διατηρήσουμε, μα το τοπίο δεν είναι καθαρό. Βέβαια, εμένα θα με χαρακτήριζες και τυχερό, μιας και αλλά άλλοι που ζούνε αποκλειστικά από αυτό, όπως οι στιχουργοί, περνάνε πολύ δύσκολα.

Να μιλήσουμε για την «Οδό Λυσίου», και το ιδιαίτερο μουσικό σχήμα με το οποίο εμφανίζεστε;

Πλέον δεν υπάρχουν μουσικές σκηνές. Θυμάμαι την Πλάκα της δεκαετίας του ’70 που έσφυζε από καλλιτεχνικά δρώμενα. Παντού άκουγες τραγούδια. Εκεί επέστρεψα, και εμφανιζόμαστε κάθε Σάββατο στην «Οδό Λυσίου» με τον Διονύση Τσακνή, την Ελένη Δήμου και τον Λάκη Παπαδόπουλο. Κάνουμε λοιπόν ό,τι μπορούμε για να επαναφέρουμε τη μουσική σε μια περιοχή που θα έπρεπε να «πνίγεται» από νότες. Και στην ουσία, εμείς διαμορφώσαμε αυτό το χώρο. Δε ντρέπομαι επίσης να πω πως ήμουν ο πρώτος που έκανε σ’ αυτή τη χώρα stand-up comedy και σάτιρα.

Συμβιβάζεστε με τον όρο του showman, εφόσον μιλάμε για stand-up;

Δεν μου αρέσει η έννοια αυτή, γιατί είμαι άνθρωπος που δίνει σώμα, ψυχή και πνεύμα σε όλα αυτά. Όταν έρχονται να μας δώσουν «συγχαρητήρια» στις παραστάσεις, τους απαντώ «επίσης» και αναρωτιούνται γιατί. Εδώ έρχεται και κολλάει η ελληνική γλώσσα. «Συγχαρητήρια» σημαίνει χαίρομαι μαζί σου. Έτσι, χαίρομαι και εγώ με όλα αυτά που μου λένε.

Ως πρωτοπόρος, θεωρείτε ότι η τέχνη της μίμησης είναι έμφυτη ή μπορεί και  να διδαχθεί;

Υπάρχουν πολλών ειδών μιμήσεις. Η καλύτερη μορφή της είναι αυτή των χαρακτήρων της καθημερινότητας. Η άλλη είναι να μιμείσαι φωνές. Εγώ δεν έχω γνωρίσει κάποιον προσωπικά που να έχει μια τέτοια σοφία, για μένα. Και μιλάμε για άτομα που έχουν αξιολογηθεί από τον κόσμο ως καλοί. Είναι μεν ένα ταλέντο, αλλά δεν έχει καμία σχέση με την τέχνη. Είναι λαϊκό ταλέντο, σαν αυτούς που γράφουν ανέκδοτα. Εξαιρώ τον Χάρυ Κλυνν, ο οποίος έκανε μίμηση για να κάνει κρίση.

Σας ενοχλεί που πολύς κόσμος θεωρεί ότι ο Ζουγανέλης είναι απλά ένας άνθρωπος που κάνει αστεία;

Η πολυδιαστατικότητα δεν γίνεται αμέσως κατανοητή, με αποτέλεσμα να μην με παίρνουν και πολλοί άνθρωποι στα σοβαρά. Είμαι καθηγητής σε πανεπιστήμιο και στην αρχή γελάγανε όταν με βλέπανε. Αλλά το αστείο είναι κάτι πάρα πολύ σημαντικό. Εγώ πιστεύω πως η κωμικότητα είναι ό,τι πιο σοβαρό υπάρχει στη ζωή, αν και γενικά δεν με «παίζουνε». Το πήρα λοιπόν πάνω μου, και φτιάχνω σιγά-σιγά ένα κανάλι στο YouTube. Μας έχουν κλέψει όλο το υλικό, ενώ μου κατεβάσανε τραγούδι γιατί απλώς πήρα δικό μου υλικό από το Mega.

Μιας και αναφερθήκατε στο Mega, ας πιάσουμε τα 90s: Την εποχή των «Απίστευτα κι όμως Ελληνικά» και «Γεια Χαραντάν Zouga», που και τα φράγκα ήταν πολλά αλλά και η δημοσιότητα. Φλερτάρατε ποτέ… με το καλάμι;

Όχι, ίσα-ίσα, δεν θα μπορούσα να το καβαλήσω ποτέ. Έχω γνωρίσει, σαν παιδάκι, τόσες σημαντικές προσωπικότητες που με κάνουν να νιώθω πολύ μικρός. Γνώρισα τον Τσιτσάνη και  αργότερα ήμουν συμμαθητής με το γιο του. Τον έβλεπα και μου κόβονταν τα πόδια. Όταν βλέπεις μία τόσο μεγάλη προσωπικότητα να είναι ταπεινή, πώς θα μπορούσα εγώ να πουλήσω μούρη; Όταν γνωρίζεις και παίζεις με τον Παπαγιαννόπουλο, ο οποίος σου φέρεται σαν παππούς σου, όταν βλέπεις μικρό παιδάκι την Κάλλας και σ’ αγκαλιάζει;

Σας «θρέφει» το χειροκρότημα του κοινού;

Ναι, βέβαια. Έχω κάνει όμως και μια παράσταση στην οποία ήθελα να αποτρέψω τα χειροκροτήματα. Δεν κάνουμε επιθεώρηση. Όταν σε χειροκροτάνε, ναι μεν σπάει η παράσταση, αλλά όταν αυτό είναι αληθινό δίνει μια ηρεμία, μια πίστη, αγάπη. Τότε μεγαλώνουν και οι ευθύνες. Μερικοί stand-uppers έχουν μπερδέψει όμως τη σάτιρα με την αγένεια. Εγώ πιστεύω στην ευγένεια, δεν μπορώ τους ανθρώπους της βίας και της προσβολής.

Πριν από λίγες μέρες ξεκινήσατε τις εμφανίσεις σας και στο θέατρο για τη νέα σεζόν με το «Happy Birthday Eλλάς»

Mε υπότιτλο, «200 χρόνια εθνικής παλιγεννεσίας». Τη βάζω σε εισαγωγικά και όλοι μαζί την μετατρέπουμε σε ασυναρτησία, η οποία με τη σειρά της «φταίει» που αυτός ο τόπος δεν προχωρά. Στη μουσική παράσταση πρωταγωνιστούν η ακούραστη Ζωζώ Σαπουντζάκη, η Άβα Γαλανοπούλου και πολλοί ακόμα χαρισματικοί καλλιτέχνες. Ξεκινήσαμε στις 25 Οκτωβρίου, και εμφανιζόμαστε κάθε μέρα πλην Δευτέρας και Τρίτης στο Θέατρο Αθηνά, ακριβώς δίπλα από την ΑΣΟΕΕ.

Κάθε χρόνο βγαίνουν 5 παραστάσεις που επικαλούνται το «γαμώτο» του Έλληνα

Και καλά κάνουνε. Το θέατρο είναι ένας χώρος δημιουργίας. Όλοι αυτοί που κυβερνήσανε την φτύσανε την Ελλάδα, τη λέγανε Ψωροκώσταινα. Πώς μπορείς να λες μια χώρα μικρή όταν πριν 50 χρόνια δεν υπήρχε ρεύμα και τώρα ξεπερνά πολλές λογικές του βιώματος σε όλο τον κόσμο με τον ιδιαίτερο τρόπο της; Έχω σατιρίσει δεκάδες φορές τον Νεοέλληνα φαλλοκράτη. Δεν γουστάρω καθόλου τη φαλλοκρατία γιατί δεν τιμάει ούτε τον άντρα, ούτε και τη γυναίκα. Είναι λοιπόν μια παράσταση όπου περνάς κι εσύ επάνω στη σκηνή, όχι μόνο μέσα από τη διάδραση, αλλά και ως αναφορά. Και όσο αυτό το πράγμα κυλάει, αισθάνομαι πραγματικά πολύ ιδιαίτερα από τη διάδραση με τους θεατές. Κάποιοι από τους αποδέκτες μας, ήρθαν και μου είπαν ότι συγκινήθηκαν στην έναρξη, γιατί βρίσκονται και αυτοί σε αναζήτηση ταυτότητας.

post image

Ποια είναι λοιπόν η πραγματική ταυτότητα του Έλληνα;

Δεν έχει ταυτότητα ο Έλληνας ακόμα. Η κάρτα που απλώς αναγράφει τα προσωπικά μας δεδομένα είναι μια ηλιθιότητα. Δεν είναι αυτό η ταυτότητα, αλλά το βίωμα και η αντίληψη. Τι έχει καταλάβει ο άνθρωπος και τι μπορεί να κάνει για να αφήσει παρακαταθήκη.

Το περιβάλλον των media αυτής της χώρας σας ικανοποιεί;

Υπάρχει καταρχήν μια όαση, που ονομάζεται ΕΡΤ. Μπορείς να παρακολουθήσεις ντοκιμαντέρ που σε κάνουν σοφότερο, αλλά και ταινίες που βρίσκονται ανάμεσα στις καλύτερες του κόσμου. Εξαιρείται βέβαια το γεγονός ότι το υλικό ελέγχεται από την εκάστοτε κυβέρνηση. Ας μην ξεχνάμε όμως πως η πολλή πληροφορία μπορεί εύκολα να μετατραπεί σε παραπληροφόρηση. Και αυτό που ονομάζουμε παγκοσμιοποίηση, είναι κάτι πολύ πονηρό. Η άμεση πρόσβαση στην πληροφορία είναι κάτι το θετικό, όμως το απόλυτο lifestyle και η εκλογή του Τραμπ είναι σημάδια που δείχνουν πως κάτι δεν πάει καλά.

Πάντως εσείς με τα social media τα πάτε μια χαρά

Δηλώνω σχετικός με την τεχνολογία. Χρησιμοποιώ το Facebook σαν ένα χρήσιμο εργαλείο με το οποίο επικοινωνώ με τους ανθρώπους, όμως δεν ασχολούμαι περισσότερο από μία ώρα τη μέρα. Μέσα σε αυτό το διάστημα ενημερώνομαι και αλληλεπιδρώ.

Πως σας φαίνεται ο ψηφιακός ήχος, δεδομένου ότι μεγαλώσατε με δίσκους;

Το βινύλιο είναι μια όαση μουσικής υγείας και είμαι πολύ τυχερός γιατί έχω μια συλλογή περίπου 12.000 δίσκων. Σαν μουσικόφιλος όμως, μου φαίνεται σαν να μην έχω τίποτα! Το φετίχ στο βινύλιο ήταν ότι έπρεπε να είναι πάντα καθαρό. Δεν έχει καμία σχέση η αναλογική απόδοση με την ψηφιακή. Ο «Μεγάλος Ερωτικός» του Χατζηδάκι ηχογραφήθηκε σε ένα οκτακάναλο, και όταν το έλεγα αυτό σε κάποιους φίλους μου στο Μόναχο, πάθαιναν πλάκα! Σήμερα, θεωρητικά, μπορείς να έχεις όσα ψηφιακά κανάλια ηχογράφησης θέλεις, αλλά τίποτα δεν ακούγεται ίδιο.

Η αναβίωση του βινυλίου όμως μας αρέσει, κι ας την έφεραν οι hipsters. Σημασία έχει ότι βγαίνουν νέοι δίσκοι

Δεν έχω προλάβει να ασχοληθώ με αυτή τη νέα τάση και τους δίσκους των 180 γραμμαρίων. Βλέπω ανθρώπους να «κόβουν» βινύλιο αλλά προβληματίζομαι όταν καταλαβαίνω πως ηχογράφησαν ψηφιακά. Πρέπει να είναι αναλογική η όλη διαδικασία για να υπάρχει εύρος. Επιστρέφω στον Χατζηδάκι, ο οποίος στο σπίτι του είχε ένα φοβερό surround ηχοσύστημα, εκπληκτικό για τα δεδομένα της εποχής. Ένα υπερσύγχρονο home studio στο οποίο όμως δεν ηχογραφούσε ποτέ. Δεν απαιτούσε, όπως έλεγε χαρακτηριστικά, οι ακροατές του να έχουν τα ίδια μηχανήματα.

Έχετε τουλάχιστον 40 προσωπικούς δίσκους. Το κουράγιο που το βρίσκετε;

Τα CD που έχω εκδώσει μέχρι σήμερα είναι σχεδόν 100 (σ.σ. !!!) . Υπάρχουν και κάποια που για νομικής φύσεως λόγους δεν τα έχω εκδώσει. Σε αυτά, υπάρχουν περίπου 15 τα οποία θα τα χαρακτήριζα διερευνητικά, γιατί δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι η μουσική είναι και έρευνα. Και δεν το λέω με ίχνη ματαιοδοξίας.

Στην καριέρα σας υπήρχε ποτέ κάποια στιγμή που γονατίσατε και είπατε «τα παρατάω»;

Όχι. Στεναχώριες είχα μόνο από προσωπικότητες που αγαπούσα και με έκαναν να αποχωρώ από συνεργασίες. Το ίδιο και σε συνεργασίες που ξεκινούσα εγώ, γιατί ήμουν αυτός που υποχωρούσε στα πάντα. Εγώ πιστεύω στις ομάδες από προσωπικότητες, όχι στις ομάδες που ομαδοποιούνται. Είχα μερικές τέτοιες στεναχώριες αλλά πάντα τις ξεπερνούσα.

Το σπίτι… σας βλέπει καθόλου;

Τα τελευταία 30 χρόνια μένω στα όρια Μελισσίων και Νέας Πεντέλης, και μέχρι πρόσφατα έμενε εδώ και η Ελεωνόρα (σ.σ. Ζουγανέλη, η οποία είναι κόρη του).  Έχω μια θέα που φτάνει μέχρι τη Σαλαμίνα. Είναι όμορφη γειτονιά, αλλά  με δυσκολεύει ως ένα βαθμό, λόγω της μεγάλης απόστασης με το κέντρο. Μου παίρνει αρκετή ώρα καθημερινά για να πάω στο θέατρο. Από την άλλη, απολαμβάνω τη φύση σε κάθε μου βήμα.

post image

Σας αγγίζει η πρόσφατη, «πράσινη» ατζέντα;

Προσπαθώ να κάνω οικονομία όσο μπορώ με τα αντικείμενα που δεν ανακυκλώνονται. Η ανακύκλωση είναι το Α και το Ω και πρέπει να φροντίζουμε όλοι, με τη δύναμη που έχει ο καθένας, να μην κάνουμε τα πράγματα χειρότερα. Ακόμα και ο μπλε κάδος σκουπιδιών, είναι μια αρχή.

Μετακινείστε με αυτοκίνητο ή με τη συγκοινωνία;

Οδηγώ, γιατί τα μέσα μαζικής μεταφοράς δεν τα αντέχω σε τέτοιες αποστάσεις. Όμως το πάρκινγκ στην Αθήνα είναι άλλος, μεγάλος μπελάς.

Κλείνοντας, τί σημαίνει για εσάς η λέξη Πεζοδρόμιο;

Αρχικά, έχω παίξει σε πεζοδρόμια στο Μόναχο. Έχω ζήσει το πεζοδρόμιο και κατάλαβα ποιος είναι ο καλός, ποιος ο αδιάφορος, ποιος παρατηρεί, ποιος αγαπάει. Βλέπω παιδιά που ξαπλώνουν,  συγκροτημένα και χαρισματικά άτομα, που έχουν πέσει στην παγίδα των ναρκωτικών. Αν σου ανοίξουν την καρδιά τους, βλέπεις μια αφοπλιστική ειλικρίνεια. Θυμάμαι και τη μάνα μου, που όταν παίζαμε μπάλα στη γειτονιά, μου φώναζε «Πεζοδρόμιο! Αμάξι!». Το πεζοδρόμιο είναι η ουσία του ανθρώπου που βαδίζει, όχι του πεζοπόρου. Τέλος, στο πεζοδρόμιο υπάρχει κάτι που μ’ αρέσει πολύ – τα περίπτερα, που έχουν την τάση να εξαφανιστούν.

Μία προσφορά για τους αναγνώστες του Πεζοδρομίου

Ο Γιάννης Ζουγανέλης σας προσκαλεί στην παράστασή του «Happy Birthday Eλλάς» στο Θέατρο Αθηνά και σας δίνει την ευκαιρία να προμηθευτείτε εισιτήριο στο κόστος των 12 ευρώ αντί για 20, αρκεί να παρουσιάσετε στο ταμείο το τεύχος Νοεμβρίου από το Πεζοδρόμιο.

 

Go to TOP