Wearing The Inside Out

Ο Πέτρος Καμινιώτης ντύνει τα Playmobil με παραδοσιακές φορεσιές

 

Αρχές Μαρτίου του 2019 και κάτω από περίεργες συνθήκες συναντάμε έναν ακόμα αφανή ήρωα της Θεσσαλικής επαρχίας. Είναι ο 22χρονος Πέτρος Καμινιώτης, που οι περισσότεροι τον γνωρίζουν σαν τον άνθρωπο που από την παιδική του ηλικία κάνει… customization στα Playmobil! Συνήθεια παράξενη αλλά ταυτόχρονα δύσκολη και δημιουργική, που μπορεί να του στερεί πολύ προσωπικό χρόνο, αλλά στο τέλος η χαρά της δημιουργίας κερδίζει τα πάντα. Τον συναντήσαμε στην Αθήνα και συγκεκριμένα στην Πετρούπολη, και με τεράστια άνεση ξεδιπλώσαμε όλο το κουβάρι της ιστορίας του.

Ο κύριος Playmogreek

Είμαι 22 χρονών με καταγωγή από την Καρδίτσα. Σπουδάζω στο Τμήμα Μάρκετινγκ και Επικοινωνίας του Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών. Στον ελεύθερό μου χρόνο, πέρα φυσικά από τα Playmobil, ασχολούμαι με τις εκφάνσεις της παράδοσης και πρώτα απ’ όλα είμαι χορευτής. Έπειτα, εστιάζω στην ένδυση αλλά και τη φωτογραφία, αλλά εντελώς ερασιτεχνικά. Πέρα όμως από αυτά, η ζωγραφική και οι μικρές κατασκευές είναι κι αυτές ένα κομμάτι της ενασχόλησής μου.

Η γειτονιά του

Αν και η οικογένεια είναι του κάμπου, γεννήθηκα στην Αθήνα. Η Πετρούπολη χαρίζει στον κάτοικο μια νότα επαρχίας, αλλά το μεγάλο αρνητικό είναι πως βρίσκεται πολύ μακριά από το κέντρο. Να σκεφτείτε πως με τη συγκοινωνία θέλω μιάμιση ώρα για να πάω στη σχολή.

Οι φορεσιές και το παράδοξο «πάντρεμα»

Η παραδοσιακή Καραγκούνικη φορεσιά είναι εμπειρία και βίωμα από τη ζωή με τη προγιαγιά μου. Την έβλεπα καθημερινά να τη φοράει κι από εκεί πήρα «το πάτημα». Κάπως έτσι στη συνέχεια, το πήγα ένα βήμα μπροστά!

Η πρώτη απόπειρα «παρέμβασης» στα Playmobil

Ήταν χωρίς ιδιαίτερες περγαμηνές, έγινε από χαρτοπετσέτα. Ήμουν-δεν ήμουν 5 χρονών. Τα χρόνια πέρασαν χωρίς θεαματικά αποτελέσματα και έπειτα έκανα μία δεύτερη όταν ήμουν μαθητής Γυμνασίου. Από τότε με θυμάμαι να ασχολούμαι και πιο εντατικά, σε μια ηλικία 13 ή 14 χρονών.  Είχαν μπει στη ζωή μου και ερασιτεχνικές χορευτικές παραστάσεις, οι εμπειρίες μεγάλωναν και η παρέα έδινε το έναυσμα για μεγαλύτερες «βουτιές».

Τα υλικά και το break

Τότε είχα να κάνω μόνο με ξυλομπογιές και κόλλα, υλικά που ούτε καλά ήταν, ούτε με βοηθούσαν να κάνω πιστές αντιγραφές από τα παραδοσιακά ενδύματα. Έπρεπε στην ουσία να τελειώσω το σχολείο για να φτιάξω τις πρώτες… κανονικές μου φορεσιές για τα παιχνίδια. Αυτό φυσικά οφείλεται και στο γεγονός ότι σταμάτησα να παίζω με τα παιχνίδια και στην εφηβεία μου είχα θέσει άλλες προτεραιότητες. Από τότε λοιπόν, δεν το σταμάτησα ποτέ, και όχι για να παίξω, αλλά για να αποδώσω τη φορεσιά.

Η έρευνα και η υπομονή

Η κατασκευή μιας φιγούρας μπορεί να μου πάρει 5 έως 6 μέρες με πολλές ώρες δουλειάς. Ευτυχώς όμως είμαι υπομονετικός άνθρωπος. Όλα ξεκινάν από την έρευνα, όπου πρέπει να διαλέξω ποια φορεσιά θέλω να «αντιγράψω», ενώ ταυτόχρονα ανακαλύπτω την παράδοση από διάφορες περιοχές της χώρας. Η έρευνα μπορεί να έχει να κάνει με παλιές φωτογραφίες, βιβλία ή και διηγήσεις ηλικιωμένων. Είναι σαν ένα γιγαντιαίο κολάζ όπου συνθέτεις υλικό μέχρι να φτάσεις στο τελικό αποτέλεσμα. Όπου λοιπόν βρίσκω αυθεντικές ενδυμασίες και έχω τη δυνατότητα, απομονώνω τη σελίδα, κόβω πατρόν και τα κολλάω πρόχειρα για να δω το πρώτο αποτέλεσμα. Στη συνέχεια το σχεδιάζω εξαρχής, ζωγραφίζω, εστιάζω στις λεπτομέρειες και το κολλάω στη φιγούρα.

Τα… εργαλεία του εγκλήματος

O χάρακας αποτελεί κάτι το βασικό, γιατί με βοηθάει να μετρήσω μεγέθη και αποστάσεις. Ο διαβήτης με τη μύτη του, με βοηθάει να κολλάω πούλιες για τα κοσμήματα των παιχνιδιών. Όσο για τους μαρκαδόρους, το χαρτόνι και το χαρτί, αποτελούν εργαλεία που χωρίς αυτά δε θα μπορούσα να δημιουργήσω.

Η παράδοση (και μία διαπίστωση)

Είναι τρόπος ζωής, και όλη μου η καθημερινότητα είναι βασισμένη στην παράδοση. Όχι μόνο στις φορεσιές αλλά μέχρι και στις παρέες. Τη θεωρώ μια γέφυρα που μας διδάσκει και μας δένει με το παρελθόν. Με αφορμή την ερώτηση, σκέφτομαι πόσο ωραία ντυνόντουσαν παλιά, με συγκεκριμένους κανόνες και πλαίσια. Όσο πιο… μερακλής ήσουν, τόσο πιο φανταχτερά χρώματα και κεντήματα φορούσες. Ενώ σήμερα, νιώθω πως ζούμε την απόλυτη κυριαρχία του “copy-paste” στα ενδύματα.

Το ενδεχόμενο πώλησης των Playmobil του

Έχω κάνει ελάχιστες παραγγελίες για φίλους και γνωστούς. Από κει και πέρα, έχω δώσει μόνο σε μουσεία που φιλοξενούν εκθέσεις. Όμως δεν αποκλείω αυτό το ενδεχόμενο όταν κάποια στιγμή τελειώσω τη σχολή.

Η μαμά-εταιρεία

… γνωρίζει τη δουλειά μου! Τους είχα κάνει μια νύξη όταν πήγαινα ακόμα σχολείο και είχαν ανεβάσει κάποιες δημιουργίες μου στη σελίδα τους στο Facebook.  Και πέρα από αυτό, η διευθύντρια της εταιρείας, σαν μια επιβράβευση για το έργο μου, μου χορήγησε φιγούρες. Είμαστε ακόμα σε επαφή και δεν αποκλείω τίποτα για το μέλλον.

Το Πεζοδρόμιο

Το έχω συνδυάσει με κάθε μορφή τέχνης. Εκεί συναντάς τα πάντα, από την οδύνη του άστεγου μέχρι τον καλλιτέχνη που δίνει την ψυχή του σε μία street performance.

Go to TOP
Άνοιγμα