post image

Δώδεκα λεπτά με τον Θωμά Τουρναβίτη

H επιστροφή του στο Βόλο και οι καλλιτεχνικές του ανησυχίες

Το άστρο μας ευθυγραμμίστηκε με έναν αγαπημένο μας ζωγράφο, τον Θωμά Τουρναβίτη. Είναι ένας ανήσυχος και χαρισματικός καλλιτέχνης, πράγμα το οποίο γίνεται εύκολα αντιληπτό και στο έργο του. Όντας σε συνεχή εγρήγορση, μας μιλά για τη νέα του ζωή στο Βόλο, τη γέννηση της κόρης του, καθώς και τα σχέδιά του για το μέλλον.

Τι ήταν αυτό που σε έκανε να σηκωθείς και να φύγεις;

 Στην ουσία δεν έφυγα. Το εργαστήρι μου στην Αθήνα λειτουργεί ακόμα κανονικά για ραντεβού, αγοραπωλησίες και επισκέψεις. Απλώς δεν αποτελεί πια εστία. Έφυγα γιατί δεν μπορούσα άλλο μέσα στο… γκέτο, για να στο πω αμερικάνικα. Αυτό το λέω με μεγάλη ασφάλεια, καθώς κυκλοφορώ σε όλες τις κοινωνικές «παλέτες» και έρχομαι αντιμέτωπος με διάφορες καταστάσεις. Η φάση κάτω έχει ξεφύγει κατά πολύ. Η αλητεία είναι τελείως ακέφαλη πλέον, δεν έχει όνομα. Έχουν γεννηθεί πολύ μεσαίας τάξης εγκληματίες που είναι για γέλια. Όλοι δηλαδή νομίζουν ότι αν κάνουν μια μικρή παρασπονδία, θα είναι αυτόματα και κακοποιοί.

Η τέχνη τί καταστάσεις αντιμετωπίζει αυτή την εποχή;

Έχουν ξαναγεννηθεί οι συλλέκτες, οι οποίοι προτιμούν να έρχονται στην ίδια την πηγή. Έρχονται μόνοι τους στον καλλιτέχνη και δεν θέλουν να πληρώσουν τον μεσάζοντα ή τα εκάστοτε artshop. Σε αυτά πάνε όσοι δεν θέλουν να λέγονται “collectors”, θέλουν απλά να είναι πελάτες, αγοραστές. To ίδιο συμβαίνει και στα μαγαζιά με τα ρούχα. Πηγαίνουν εκεί αδιαφορώντας για το ποιος τα ράβει.

 Πώς θα συστηνόσουν σε κάποιον που δε σε ξέρει;

Είμαι ο “Τιτί”, ο Θωμάς Τουρναβίτης. Είμαι αυτός που προσπάθησε να αλλάξει το παιχνίδι και να πείσει τον μέσο καλλιτέχνη ή ταλαντούχο ότι μπορεί να το πάρει όλο  στην πλάτη του. Να κάνει κάτι δηλαδή που δεν τόλμησαν να κάνουν οι προηγούμενες γενιές. Να μάθεις δηλαδή να μιλάς για τη δουλειά σου και να την πουλάς καλύτερα από τον καθένα. Κανείς δεν μπορεί να την πουλήσει καλύτερα από εσένα, αφού εσύ την κάνεις.

Το Πεζοδρόμιο σας προσκαλεί σε μία ξεχωριστή έκθεση ζωγραφικής, με έργα του χαρισματικού Θωμά Τουρναβίτη. Χαρακτηριστικό στοιχείο της δουλειάς του, η λαδομπογιά πάνω σε καμβά και οι πρωτότυπες εικόνες του. Η έκθεση θα διαρκέσει από τις 18 έως και τις 25 Ιανουαρίου, στο Πεζοδρόμιο Urban Hall, Μπλατσούκα 36, Καρδίτσα

Ωράριο λειτουργίας: Kαθημερινά 10:00-14:00 και 18:00-21:00

Είσοδος ελεύθερη

 Στο εργαστήρι είναι παλιά μοτίβα που αναγεννιούνται, με το κύριο θέμα πάντα να υπάρχει. Είναι βασικό για εσένα ή σε αφήνει να προχωράς;

 Έχω προχωρήσει αρκετά. Υπάρχουν κάποια γνώριμα πράγματα τα οποία ο κόσμος θα δει. Έτσι θα υπάρξει συνέχεια του «κοινωνικού θεσμού». Άμα είσαι όμως «Αυριανιστής» ή “Avant-garde”, ο κόσμος μειώνεται. Ο κόσμος είναι αυτός που ξέρει καλύτερα τη δουλειά σου και την καταλαβαίνει, όχι η gallery. Αυτός που σε «αγοράζει» έχει και τον πρώτο λόγο στο τι βλέπει. Όταν τον εκπαιδεύεις για χρόνια, βλέπει καλύτερα. Το συγκεκριμένο μοτίβο που βλέπεις, έχει σημείο αναφοράς τη θάλασσα, όπως ακριβώς θα είναι και η παρουσίασή του κατά τα τέλη Μαΐου, ανάλογα με το μπάτζετ. Θα είναι η πρώτη μου ατομική έκθεση και θα είναι στη Βαρκελώνη για πρώτη φορά. Η θάλασσα σαν θέμα είναι κάτι που με «σφραγίζει», πόσο μάλλον το όλο ελληνικό στυλ. Είναι να στοιχείο που μπορεί να ταξιδέψει σε όλο τον κόσμο. Το βλέπεις και δονείσαι χωρίς να μιλήσεις.

Με τη μουσική τί σχέση έχεις αυτή τη στιγμή;

Εννοείται πως ακούω ακόμα rap. Δεν ακούω όμως μουσική όταν ζωγραφίζω, βαράει όμως μέσα μου όπως και να ‘χει. Είναι και λίγο «παραμύθι» η φάση: Την ακούς και σε κατευθύνει εκεί που θέλει. Η τρέλα είναι καλό να είναι δημιουργική και όχι αντικοινωνική. Εγώ στο δεύτερο έχω πρόβλημα, λόγω των φίλων που είχα, αλλά την παλεύω.

 Το παιδί που ήρθε στη ζωή σου, σε βοήθησε να καλλιεργηθεί καλύτερα η λογική μέσα σου;

Σίγουρα. Είχα θέσει ήδη τις προϋποθέσεις στον εαυτό μου. Ξεδίπλωσα μέσα μου τον «φωτεινό λύκο». Όμως το παιδί δε σε κάνει άνθρωπο αν δεν ήσουν άνθρωπος. Δεν είναι αυτό που θα σε κάνει να κόψεις τις μπύρες, εάν εσύ πίνεις ένα καφάσι την ημέρα. Η δουλειά πάει καλύτερα συνεχώς ούτως ή άλλως. Το παιδί σε… δικάζει με έναν ωραίο τρόπο. Από μόνο του, χωρίς λόγια ή κριτική. Καλλιεργώ το να είναι η κόρη μου αγωνίστρια και όχι δειλή. Σε μένα, καλλιέργησε το να περιμένω, δηλαδή την υπομονή. Η ίδια μου έβγαλε και την επιμονή.

Θα σκεφτόσουν κάποια στιγμή να επιστρέψεις στην Αθήνα;

Γιατί να το κάνω αυτό; Η Αθήνα είναι πια ένα χωριό. Εγώ που δεν έχω μεγαλώσει στο Βόλο, βλέπω και εκτιμώ πολύ περισσότερα πράγματα από όσους μένουν εδώ. Όλοι γκρινιάζουν, αλλά όταν ανοίγουν τα μάτια τους καταλαβαίνουν. Η Αθήνα είναι ένα κουτί και δεν καταλαβαίνουν ότι εδώ είναι καλύτερα. Το κακό που επικρατεί εδώ είναι ότι οι οικογένειες μεταξύ τους είναι μαλωμένες. Κανείς δεν κάνει πίσω σε αυτό, με αποτέλεσμα να βγαίνει και προς τα έξω. Κάπως έτσι, δε θα μπορούσα να ζήσω κάπου όπου θα είχα έναν αδερφό, για παράδειγμα και δεν θα του μιλούσα. Θα δεχόμουν τον άλλο όπως είναι, αλλά θα έβαζα ορισμένους φραγμούς. Αυτά στις τοπικές κοινωνίες είναι πιο έντονα, διότι εδώ ο άνθρωπος αναπνέει καθαρό αέρα και δεν τον τρέχει η συγκοινωνία ή το αφεντικό του. Αυτό είναι το μεγάλο υπέρ του, κι ας τον βαραίνει ώρες-ώρες χωρίς να το καταλαβαίνει.

Διαβάστε επίσης:

“Uttopia” του Θωμά Τουρναβίτη στο Πεζοδρόμιο Urban Hall

 

 

Go to TOP