«Φτιάξε, Θεόφιλε, το μπουζούκι επειγόντως»

Ο Θεόφιλος Γαζέτας είναι ένας αυτοδίδακτος οργανοποιός

 

Μουσική, αυτή η φίλη που μας κρατά συντροφιά σε όλη τη διάρκεια της ζωής μας χωρίς «πως» και «γιατί». Όπως είχε πει κάποτε κι ένας συνένοχος σε μία από τις ατελείωτες κατανύξεις μας στα μπαρ, είναι το μόνο ουσιαστικό γένους θηλυκού που δε μας πίκρανε και δεν την πικράναμε ποτέ. Αν λοιπόν είσαι μουσικόφιλος σε βαθμό κακουργήματος, είμαι σίγουρος πως έχεις αναρωτηθεί και στη συνέχεια έμαθες πώς φτάνει ένα τραγούδι στο κινητό ή το στερεοφωνικό σου. Από το σπίτι του δημιουργού μέχρι το στούντιο, το εργοστάσιο κοπής και το τελικό προϊόν, και έπειτα, παρέα μια ζωή. Mήπως όμως ξεχάσαμε κάτι; Πόσοι ξέρουν τί απαιτείται για να δημιουργηθεί ένα μουσικό όργανο; Η απάντηση στις επόμενες γραμμές: Local Heroes, μέρος έβδομο.

Ζούμε στην εποχή του «εργοστασιακού», παρόλα αυτά, κάποιοι δημιουργοί-οργανοποιοί συνεχίζουν να αντιστέκονται, και τοποθετούν ένα κομμάτι της ψυχής τους στα χειροποίητα κομμάτια που κατασκευάζουν. Σαν τα παλιά, καλά μαστόρια, χτίζουν κομματάκι-κομματάκι τη βάση για τη μουσική του μέλλοντος. Αυτό ακριβώς κάνει από την παιδική του ηλικία ο Θεόφιλος Γαζέτας, που από το ξυλουργείο του πατέρα του, το μακρινό 1993, έφτιαξε μία Flying-V κιθάρα για έναν φίλο του που χάθηκε νωρίς. Συνέχεια είχε ένα μπαγλαμαδάκι και με το θρυλικό «Μινόρε της Αυγής» γεννήθηκε η σχέση του με το ρεμπέτικο. Είχε κάνει την επιλογή του από τότε: Θα συνέχιζε να δουλεύει πάνω στο ξύλο, όμως δε θα έφτιαχνε έπιπλα, μα μουσικά όργανα. Σε αυτή την απόφαση δε θα μπορούσε να μην παίξει ρόλο και η αγάπη του για τη μουσική. Σπουδαστής του ωδείου από το δημοτικό με μεγάλη αγάπη για την κιθάρα, μέχρι την καρδιά του να κλέψει του μπουζούκι.

Κοντά στα 30 χρόνια μετά, διατηρεί το δικό του κατάστημα στο κέντρο της Καρδίτσας, εκεί που δημιουργεί έγχορδα για μουσικούς όλου το κόσμου. Από την Καρδίτσα μέχρι το Βόλο κι από την Αθήνα μέχρι το Σάλτσμπουργκ. Εξειδικεύεται δε στο μπουζούκι, με τα όργανά του να «πετάνε», κυριολεκτικά, σε όλο τον πλανήτη. Για να κατανοήσει κανείς το πελατολόγιο του Θεόφιλου, φτάνει να μάθει πως μία από τις πρώτες κουβέντες που μου ανέφερε όταν τον συνάντησα, ήταν πως οι περισσότεροι πελάτες του δεν τον έχουν δει ποτέ από κοντά. Φαντάσου, για παράδειγμα, να έχεις αγοράσει μία κιθάρα του, να τον συναντήσεις τυχαία στο δρόμο και να μην ξέρεις πως έχει δίπλα σου τον δημιουργό της! Ας είναι όμως. Η μουσική να κυλάει κι όλα καλά.

«Στο εξωτερικό η οργανοποιοία σπουδάζεται», μου λέει στη συνέχεια ο αυτοδίδακτος μάστορας. Μπορείς δηλαδή με άνεση να τον χαρακτηρίσεις ερασιτέχνη και να μην παρεξηγηθεί. Του αρέσει πάρα πολύ η λεπτομέρεια, στην οποία και εστιάζει. Άλλωστε ο ήχος στο μπουζούκι ναι μεν λέει πολλά, αλλά για τον μουσικό έχει σημασία και η εμφάνισή του. Είναι το μοναδικό μουσικό όργανο που «σηκώνει» πάνω του σχέδια και παραστάσεις. Σε αυτά τα σχέδια, ο Θεόφιλος… δίνει πόνο. Ξεκινώντας από το κόψιμο του ξύλου και μέχρι να φτάσει στο τελικό αποτέλεσμα, το χρονικό διάστημα που μεσολαβεί είναι περίπου ένας μήνας. Όλα συμβαίνουν στον χώρο πίσω από εκεί που στεκόμαστε, ένα μίνι-ξυλουργείο που ακόμα κι αν είσαι ανυποψίαστος, καταλαβαίνεις πως κάτι καλό συμβαίνει εδώ. Έπειτα από το πριόνι, το ξύλο, τις κόλλες, το σχέδιο, τις χορδές και το βάψιμο, έρχεται η δοκιμή, με τον local hero μας να τονίζει πως το μπουζούκι πρέπει να έχει νταλκά κι αυτός να βγαίνει στον ήχο. Δεν τον αδικώ καθόλου.

Πέρα από τις εκθέσεις στις οποίες συμμετέχει με τα όργανά του, όπως πρόσφατα, που πούλησε 2 κιθάρες του στη Σύρο, μπορείτε να τον βρείτε στο κατάστημά του στην Καρδίτσα, που λειτουργεί από το 2006. Εκεί που δε δημιουργεί, αλλά και επιδιορθώνει. Αν τον βρείτε σε μία χαλαρή μέρα, ίσως σας διηγηθεί ιστορίες με τρίχορδους και τετράγωνους πρωταγωνιστές. Κάπου εκεί, στα μινόρε τους, βρίσκεται όλη η μαγεία.

Go to TOP