Η Μαιρη Συνατσακη δε μασαει

… και βγαίνει στο θεατρικό σανίδι για το “Hair” χωρίς φόβο, παρά μόνο με πάθος και αγάπη γι’ αυτό που κάνει

Mιλήσαμε μαζί της τις τελευταίες μέρες του Οκτωβρίου, ανάμεσα στις πυρετώδεις προετοιμασίες για την εξελληνισμένη εκδοχή του διαχρονικού μιούζικαλ  “Hair” που θα κάνει πρεμιέρα στις 15 Νοεμβρίου στο Θέατρο Χώρα. H Μαίρη Συνατσάκη (την οποία σύντομα θα συνηθίσουμε να αποκαλούμε Sheila) μπορεί να παίζει θέατρο αλλά δεν υποκρίνεται καθόλου όταν μας μιλά για τη δουλειά της. Εκφράζεται με αμεσότητα,  χωρίς περιστροφές, και μας θυμίζει τη σπουδαιότητα του να είσαι ο εαυτός σου σε όλες τις εκφάνσεις της ζωής.

Πρωινό Δευτέρας, και την περιμένουμε να μοντάρει το βίντεο που ετοίμασε για το κανάλι της στο YouTube. O καφές τελειώνει σε δύο λεπτά και το recorder είναι stand-by. Ακολουθεί το «κυρίως πιάτο», χωρίς περιττά cuts.

 

Το multitasking

Είναι μικρόβιο που κρατά από τον μπαμπά μου. Ο μπαμπάς ασχολούνταν και ασχολείται ακόμα με τη σκηνοθεσία και τη φωτογραφία. Έτσι, υπήρχε πάντα μία κάμερα μπροστά μας όταν ήμασταν πιτσιρίκια και ήμουν αρκετά εξοικειωμένη. Ήταν «υπεργκατζετάκιας» κι εγώ είχα τριβή από την παιδική ηλικία. Αν είσαι μια προσωπικότητα που σε ενδιαφέρει η δημιουργία, το επόμενο στάδιο είναι να προσπαθήσεις να δημιουργήσεις εσύ μία εικόνα, να συνθέσεις μία ή ακόμα και να φτιάξεις ένα ταινιάκι. Γι’ αυτό νομίζω πως μου δημιουργήθηκε αρχικά η διάθεση να δημιουργώ περιεχόμενο αυτής της μορφής, είτε μιλάμε για φωτογραφία, είτε για βίντεο.

Μοντάζ, uploads, editing

Οι δικοί μου άνθρωποι το ξέρουνε ότι είναι σα να κάνω πολύ μικρές ασκήσεις αυτοσυγκέντρωσης όταν ασχολούμαι με κάτι τέτοιο. Σταματάω να σκέφτομαι οτιδήποτε όταν διορθώνω μια φωτογραφία ή φτιάχνω ένα βίντεο. Είναι μια διαδικασία που την απολαμβάνω, και δεν το βλέπω σαν δουλειά. Λειτουργεί αποσυμφορητικά. Bέβαια αυτή η αίσθηση χάνεται καμιά φορά όταν με πιέζουν τα deadlines που θέτω η ίδια στον εαυτό μου.

Η εκδοχή της “One Woman Army

Δε θεωρώ σωστό αλλά ούτε και λειτουργικό το να τα κάνω όλα μόνη μου. Όσοι απέκτησαν μία αναγνωρισημότητα, ακόμα κι αν ξεκίνησαν μόνοι τους στο YouTube, στη συνέχεια έχουν κάποιο να τους βοηθάει. Τώρα γιατί δε ζητώ βοήθεια, ούτε εγώ δε μπορώ να το απαντήσω! Προς το παρόν πάντως τα βγάζω πέρα. Ίσως στο μέλλον να βρω κάποιον που να με βοηθά στο μοντάζ, μιας και είναι δουλειά 25 ωρών την εβδομάδα. Δεν είναι λίγο.

Το πρόγραμμα στη δουλειά

Μου αρέσει. Έχω πει ότι κάθε Τετάρτη ανεβάζω βίντεο. Για να μην το ανεβάσω πρέπει κυριολεκτικά ο κόσμος να χαλάσει. Όταν και αν αυτό συμβεί, θα μου κοστίσει ψυχικά.

Το άγχος

Με ζορίζει όταν πρέπει να διαχειριστώ διαφορετικά κομμάτια της δουλειάς. Φέτος δεν είμαι στην τηλεόραση. Κάνω αυτό το πράγμα στο YouTube το οποίο μπορεί να επιφέρει και κάποια έσοδα. Όμως το δύσκολο είναι όταν πρέπει να διαχειριστώ  μια εταιρεία: Να μιλήσω για τη χορηγία, να περάσω τη δική μου ιδέα, να τους πείσω για κάποια πράγματα, και ταυτόχρονα να έχω στο νου μου ότι το κοινό δε θα αισθανθεί περίεργα. Άλλωστε δεν έχω σπουδάσει ούτε μάρκετινγκ, ούτε διαφήμιση. Αλλά και οι εταιρείες με αντιμετωπίζουν σαν απόφοιτο μιας τέτοιας σχολής, και το κοινό. Σα να έχω από κάπου όλη τη γνώση του κόσμου και να τα κάνω όλα!Οι ισορροπίες με δυσκολεύουν και κάποιες στιγμές θέλω να φωνάξω: “Hey, I’m really trying here!”

Η αποχή απ’ την τηλεόραση

Θα ήταν υποκρισία αν σου το έπαιζα σούπερ επιτυχημένη. Φέτος είχα δύο προτάσεις για να εμφανιστώ στην τηλεόραση. Η μία δεν προχώρησε γιατί δε μου άρεσε το περιεχόμενο. Η άλλη, λόγω του μιούζικαλ. Στο τέλος της προηγούμενης σεζόν, που δεν είχα κλείσει καθόλου το θέατρο, ήξερα ότι δε θέλω να ξανακάνω στην τηλεόραση κάτι που έχω κάνει ήδη. Πως θα επιστρέψω, αν κάποιος θελήσει να επιστρέψω, μόνο αν είναι κάτι που πια μπορώ να το στηρίξω με όλη μου την καρδιά. Γιατί έχω κάνει πολλά πράγματα τα οποία ήτανε μια χαρά-δε ντρέπομαι γι’ αυτά ή κάτι τέτοιο- αλλά δεν ήτανε πράγματα που καίγανε το μέσα μου. Δε μου δημιουργούσαν έμπνευση, ούτε είπα ποτέ «Σήμερα είμαι τέλεια» κι αυτό να προέρχεται από την τηλεόραση.

Περί «ποιοτικής τέχνης»

Απολαμβάνω πολλά πράγματα έξω από αυτό το περίβλημα, αλλά το μέσα μου σίγουρα δε συντονίζεται με το να σχολιάζω τι έκανε ο ένας κι ο άλλος ή το εξώφυλλο του Χ περιοδικού. Το ‘χω κάνει στη ζωή μου, το λέω και δεν ντρέπομαι, αλλά σου ξαναλέω πως δε συντονίζομαι μ’ αυτό αισθητικά. Δε θέλω να αναλωθώ άλλο πια σε τέτοιο περιεχόμενο. Το συνειδητοποίησα πρόσφατα, όταν και κοίταξα πίσω. Δεν έχω νεύρα, δε λέω πως το μεσημεριανάδικο με εκνευρίζει. Αν είμαι σπίτι, μπορεί να κάτσω να το δω, γνήσια. Εγώ δε μπορώ να το κάνω καλά, και δε θέλω. Δεν το βρίζω και ούτε θα το κάνω, γιατί δε με αφορά να το βρίσω, δε μου χει κάνει κάτι.

Οι σπουδές και το κορίτσι του MAD

Δεν ήταν πρώτα το ένα και μετά το άλλο. Ήρθανε κάπως παράλληλα. Όταν μπήκα στην Ψυχολογία στο Πάντειο είπα μέσα μου «ΟΚ, αυτό που ήθελες από την Πέμπτη Δημοτικού, έγινε, τί άλλο θέλεις;”. Ήμουν πολύ συνεπές παιδάκι και δεν άφηνα τον εαυτό μου να εκδηλώσει κάποιου άλλου είδους ενδιαφέρον, γιατί έβλεπα ότι αυτό ικανοποιεί το περιβάλλον μου: «Η Μαίρη μας θα γίνει ψυχολογος», έλεγαν και χαιρόντουσαν. Δε με πιέζαν σ’ αυτό βέβαια, εγώ το είχα πει. Αλλά όταν αυτό συνέβη, άρχισε να χαλαρώνει και ένα άλλο κομμάτι του εαυτού μου, που είχε να κάνει με την αγάπη προς τα μουσικά κανάλια και τη μουσική, με τις προσωπικές μου φιλοδοξίες, και, αν θέλεις, με την προσωπική μου ματαιοδοξία όπως και την παραγωγή περιεχομένου. Έτσι λοιπόν μπήκα στο MAD στην ηλικία των 19, ενώ παράλληλα ήμουν στο πανεπιστήμιο.

Το τζακ-ποτ της εξεταστικής

Κάθε Σεπτέμβριο γινόταν το πάρτι του αιώνα. Έχω περάσει 19 μαθήματα σε μία εξεταστική! Όταν εντωμεταξύ πήρα το πτυχίο, υπήρχα ήδη μία εξαετία στον χώρο της τηλεόρασης. Διάλεξα το δρόμο των media παρόλο που μας δίνουμε άδεια ασκήσεως επαγγέλματος μετά το πτυχίο. Εγώ προσωπικά δε θα ‘θελα να γίνεται έτσι. Αν το διάλεγα, θα ήθελα να συνεχίσω κι άλλο τις σπουδές μου, να προχωρήσω.

Το “Hair”, η απόφαση, η Sheila και η Μαίρη

Έγινε γιατί ήταν ο σκηνοθέτης και ο παραγωγός μας μου ‘παν ότι η Sheila πρέπει να ‘μαι εγώ! Κάναμε πολλές συζητήσεις, τους είπα άλλα τόσα «όχι», αλλά μετά από λίγο καιρό ο τρόπος  και η σιγουριά τους ότι θα το καταφέρουμε με έπεισαν. Με έπεισαν ότι το concept είναι ταιριαστό, και κάπου εκεί κόλλησε και  η επιθυμία μου να ασχοληθώ με την υποκριτική. Τα τελευταία χρόνια μάλιστα παρακολουθώ αντίστοιχα σεμινάρια. Οπότε, είπα «ΟΚ, πάμε!». Στο λογικό ζύγισμα δε θα έλεγα ποτέ το «ναι», γιατί θα φοβόμουνα πολλά πράγματα. Στο συναισθηματικό όμως ζύγισμα, θα το μετάνιωνα πάρα πολύ αν αρνούμουνα αυτή την πρόταση. Πλέον κοιμάμαι 5 ώρες τη μέρα. Δε με νοιάζει όμως, γιατί περνάω τέλεια. Αν έχανα αυτή την εμπειρία, το ξέρω πως θα το μετάνιωνα μια ζωή. Θα πάρω  λοιπόν αυτό το ρίσκο κι ό,τι γίνει. Θα το ‘χω ζήσει όμως.

Τα διαχρονικά τραγούδια του μιούζικαλ

To script είναι αρκετά ελεύθερο, κι έτσι, σε αντίθεση με το “Easy To Be Hard” που ερμηνεύει η Sheila στο αυθεντικό έργο, θα πω το “In Believe In Love”.

H πρεμιέρα της 15ης Νοεμβρίου

Αισθάνομαι μόνο χαρά και δεν έχω ανυπομονησία για την έναρξη. Ανυπομονώ όμως κάθε μέρα να πάω στις πρόβες. Χθες είχαμε ρεπό και έστελνα μηνύματα στα παιδιά ότι μου λείπουν! Μ’ αρέσει πάρα πάρα πολύ η διαδικασία και όλο αυτό το concept. Ελπίζω, εύχομαι και σχεδιάζω να μη με φρικάρει το άγχος και να κρατήσω όλη αυτή τη θετική ενέργεια.

Ενασχόληση με το θέατρο στο μέλλον

Δεν έχω σκεφτεί άλλο για το μέλλον. Το άλλο που είχα κάνει ήταν επίσης ιδιαίτερο (σ.σ. Η παράσταση «Αχ!» του 2015, σε συνεργασία με την ομάδα Bijoux de Kant).Επειδή δεν είναι η κανονική μου δουλειά, σίγουρα δε θα έκανα κάτι το οποίο δε θα κέντριζε κάτι μέσα μου. Αυτό βέβαια δε σημαίνει ότι θα ‘πρεπε να είναι κάτι που δεν έχει ξαναδεί κανένας ποτέ.

Η τηλεοπτική «ενηλικίωση»

Δεν ξέρω πόσο δύσκολο ήταν για τους άλλους που με βλέπανε, ξέρω ότι για μένα ακόμα είναι μια διαδικασία, το να ενηλικιωθώ σαν άνθρωπος μπροστά από μία κάμερα. Γιατί εντάξει, στην κανονική μου ζωή έχω παλέψει και έχω πάει την ενηλικίωση σε ένα Α επίπεδο! ‘Ομως στην τηλεόραση έχεις μια συγκεκριμένη εικόνα για τον άλλο και δεν ξέρω αν έχω καταφέρει να φύγω απ’ αυτό στα μάτια των ανθρώπων. Ίσως δηλαδή νομίζουν ότι είμαι το ίδιο ατομάκι από το Mad που κάνει παιδιαρίσματα. Δεν ξέρω, θα δείξει με τον καιρό. Εγώ πάντως το προσπαθώ! Πάντα ήθελα να υπηρετώ όσο καλύτερα μπορώ αυτό που μου έχει δοθεί, στηρίζοντας ταυτόχρονα όσα πιστεύω κι εγώ σαν άνθρωπος. Στην παρουσίαση στην TV δεν κάνεις υποκριτική: Είσαι εσύ και πρέπει αυτά να τα παλαντζάρεις όσο γίνεται.

Θα επιστρέψω στην τηλεόραση μόνο για κάτι που θα μπορώ να το στηρίξω με όλη μου την καρδιά

Το καλοκαίρι παρουσίασες τα Queer Awards, κάτι που μας εξέπληξε. Νιώσαμε ότι το υποστήριξες με τόσο πάθος που το επόμενο βήμα σου ίσως να ήταν το hosting ενός drag show.

Μακάρι να είχα τέτοια πρόταση και μακάρι να το δεχόταν η ελληνική κοινωνία. Queer όχι απλά για να είναι queer, αλλά με αγάπη. Με μεγάλη χαρά θα το έκανα και δεν θεωρώ διόλου γενναία την οποιαδήποτε πράξη μου αυτού του είδους. Με τη σειρά μου στο λέω κι εγώ πολύ έντιμα. Θεωρώ ότι είναι πάρα πολύ σημαντικό να υπάρχει όσο μεγαλύτερη αντιπροσώπευση γίνεται για όλους τους ανθρώπους. Δεν πιστεύω τίποτα περισσότερο,  τίποτα λιγότερο, τίποτα πιο ιδιαίτερο και τίποτα πιο εξωφρενικό μ’ αυτό το πράγμα. Όλα έχουνε να κάνουμε με κείνο το 8χρονο παιδάκι που μεγαλώνει στην Καρδίτσα ή στη Λάρισα, είναι gay, και θέλει να δει στην τηλεόραση έναν χαρακτήρα με τον οποίο να μπορεί να ταυτιστεί. Αυτός ο χαρακτήρας όμως να μην είναι καρικατούρα.

Σκέψεις που ‘θα πρεπε να είναι δεδομένες

Αυτά τα πράγματα δε μου φαίνονται ριξικέλευθα. Μου φαίνονται φυσιολογικά. Θα ‘πρεπε να συμβαίνουν ούτως ή άλλως. Αυτή είναι η γνώμη μου και δεν είναι κανένας υποχρεωμένος να σκέφτεται αυτά που σκέφτομαι. Αν το έκαναν όλοι όμως, θα ήταν ωραία!

Το νομοσχέδιο για την αλλαγή ταυτότητας φύλου

Δεν το έχω διαβάσει. Δεν έχω προλάβει να ασχοληθώ κατ’ αυτό τον τρόπο και δεν έχω μπορέσει να δω πολλές λεπτομέρειες: Το ομολογώ. Αλλά το να επιτρέπεται σε έναν άνθρωπο που μπαίνει στην εφηβεία του να μπορεί να είναι λίγο πιο ανοιχτός μ’ αυτό που αισθάνεται και να διερευνήσει τι είναι αυτό που αισθάνεται ώστε να πάρει τη σωστή απόφαση για τη ζωή του, μου φαίνεται πολύ φυσιολογικό. Στα 15 σου χρειάζεσαι την έγκριση γονέων και κηδεμόνων. Αν αυτοί δε μπορούν να σε καταλάβουν, δε θα σε βοηθήσουν να το ψάξεις παραπάνω.

Το περιβόητο βίντεο που ανέβασε τον Φεβρουάριο με τίτλο “Είμαι Gay. Είμαι Αλβανίδα. Είμαι Πρόσφυγας.”

Δεν φαντάστηκα ποτέ ότι θα συμβεί όλο αυτό. Το έχω ξαναπεί. Αισθάνθηκα διάφορα πράγματα σε σχέση με αυτή την ιστορία. Αισθάνθηκα πολύ μεγάλη χαρά, πολύ μεγάλη συγκίνηση, πολύ μεγάλη αγάπη, άλλη τόση ελπίδα όταν λάμβανα θετικά μηνύματα με μια ουσία πολύ ιδιαίτερη που δεν είχα ξανασυναντήσει. Ταυτόχρονα, πολύ μεγάλη απογοήτευση για το ανθρώπινο είδος. Μοιάζουμε καταδικασμένοι στον φόβο και στο μίσος που μοιραία φέρνει αυτός ο φόβος. Θλίψη, στεναχώρια, απογοήτευση πιο πολύ απ’ όλα. Κάποια στιγμή και λίγο φόβο. Κάθε μπράβο συνοδεύεται από έναν ψόφο. Δεν ξέρω τι να σκεφτώ και τι να περιμένω.

Οι απειλές που δέχτηκε

Δεν «κότεψα», κι ας δέχτηκα ευθείες επιθέσεις. ΟΚ, σε κάποια φάση έμεινα κλεισμένη στο σπίτι μου για μια βδομάδα. Δε θα επέτρεπα όμως ποτέ στον εαυτό μου να μην ξαναπεί τίποτα. Δε θα αυτολογοκριθώ ποτέ και φυσικά δε με αφορά να είμαι αρεστή στο κοινό που αισθάνεται μίσος για τον συνάνθρωπό του.

Το κινηματογραφικό… άραγμα εκτός δουλειάς

Το θέμα είναι πως δε θυμάμαι πότε ήταν η τελευταία φορά που άραξα στον καναπέ μου,  που λατρεύω. Όταν και αν βρω χρόνο σύντομα, δε θα καταφέρω να δω ούτε την… ταινιάρα του μήνα γιατί θα με έχει πάρει ο ύπνος! Μιας και αναφέρθηκα σε ταινίες, το “Manchester By The Sea” ήταν από εκείνα τα γαμάτα φιλμ που σου μένουν.

Από πεντάγραμμο τί παίζει;

Όπου κοιτάξω γύρω μου, ακόμα κι άμα μπω στο Spotify, είμαι κυκλωμένη από τα τραγούδια του μιούζικαλ. Μπορώ λοιπόν να ομολογήσω πως τον τελευταίο καιρό ακούω μόνο τη μουσική του “Hair”!

Το μέλλον

Πέρα από τις γνωστές ασχολίες μου με το Internet, δεν μπορώ να σου πω τίποτα για το τί θα συμβεί από Φεβρουάριο και μετά. Στην τελική, ο χώρος του Διαδικτύου είναι αυτός που με κάνει να νιώθω άνετα.

Η λέξη Πεζοδρόμιο

Πρώτη μου σκέψη είναι πόσο καλύτερη θα ήταν η ζωή και η βόλτα μας χωρίς παρκαρισμένα αυτοκίνητα πάνω του!

 

Info alert

Η Μαίρη Συνατσάκη, εκτός από το Θέατρο Χώρα και το μιούζικαλ “Hair”, συχνάζει στο official channel της στο YouTube, καθώς και στο προσωπικό της blog mairiboo.com

Go to TOP
Άνοιγμα