post image

Tame Impala – The Slow Rush

Το άλμπουμ της απόλυτης απελευθέρωσης και έκφρασης

Στα πέντε χρόνια που έχουν μεσολαβήσει απ’ το “Currents”, το φιλόδοξο project του Kevin Parker που ακούει στο όνομα Tame Impala, έχει αναδειχθεί, σε ό,τι πιο “hot” συμβαίνει στην εναλλακτική σκηνή. Ο ερχομός, λοιπόν, του “The Slow Rush”, ανταποκρίνεται στις υψηλότατες προσδοκίες που έχει ο ίδιος δημιουργήσει;

Πατώντας το play, τα ηχεία πλυμμηρίζουν από ένα New Order-ικό συνονθύλευμα disco και ψυχεδέλειας που ακούει στο όνομα “One More Year”, με τη μπάσο του να παραδίδει μαθήματα μίξης και παραγωγής. Για να έρθει λίγο αργότερα το… χιτάτο “Borderline”, εδώ σε μια ελαφρώς πειραγμένη εκδοχή, σε σχέση με αυτό που ξέραμε ήδη απ’ το καλοκαίρι. Το “Posthumous Forgiveness” είναι, μάλλον, το αριστούργημα του άλμπουμ, με τα δύο εκπληκτικά του parts, να μας θυμίζουν κάτι απ’ το μεγαλείο του “Paranoid Android” των Radiohead. Ενώ το χορευτικό “Is It True” είναι ένα κλείσιμο ματιού στους Daft Punk (μη ξεχνάμε πως τα δύο αυτά γκρουπ, ήταν οι απόλυτοι game-changers της δεκεατίας που μόλις έφυγε).

Όπως αναφέρει και ο ίδιος ο Parker, στο συγκεκριμένο δίσκο έχει δώσει μεγάλη σημασία στους ρυθμούς όσο και στις μελωδίες, κάτι που διακρίνεται και στο έξοχο “Tomorrow’s Dust”, το πιο διαφορετικό τραγούδι του άλμπουμ.

Ο χρόνος που περνάει, η μνήμη και η νοσταλγία, είναι μέσο για όλα αυτά που θέλει να εκφράσει στιχουργικά ο Parker, αντανακλώντας απόλυτα το στρες της εποχής, σε ένα δίσκο που μπορεί να λειτουργήσει σε άπειρες συνθήκες ακρόασης, αλλά και σε διαφορετικά μεταξύ τους, «αυτιά». Μη ξεχνάμε πως οι Tame Impala λατρεύονται από, για παράδειγμα, έφηβους fans της Rihanna, μέχρι και τους πιο απαιτητικούς ακροατές.

Εν κατακλείδι, το “The Slow Rush” είναι το άλμπουμ της απόλυτης απελευθέρωσης και έκφρασης, ακριβώς τη στιγμή που ο δημιουργός του έχει κάθε δικαίωμα να το κάνει. Μπορεί μάλλον να μην καταφέρνει, σε όρους τραγουδοποιίας, να ξεπέρασει το προκάτοχό του. Αποτελεί όμως έναν θρίαμβο της ποπ -με την ευρύτερη έννοια- μουσικής, που θα φέρει σε αμηχανία πολλές μπάντες, σχετικά με το ποια θα είναι η συνέχεια και η εξέλιξη τους ήχου τους.

Go to TOP