Sissi Rada

Μια βόλτα στα σύνννεφα με το κορίτσι-θαύμα της εγχώριας μουσικής σκηνής, που ισχυρίζεται πως στα όνειρά τους όλοι ακούνε άρπα!

Γεννήθηκε στην Αθήνα. Ζει στο Βερολίνο. To πραγματικό της όνομα είναι Σίσσυ Μακροπούλου. Μπορεί να την έχεις ακούσει με τον David August, μπορεί με τη Λένα Πλάτωνος ή με το Φοίβο Δεληβοριά. Μπορεί απλώς να την έχει δει στα όνειρά του, να παίζει άρπα. Την λάτρεψαν ακόμα και οι Κadebostany και η δισκογραφική συνεργασία τους αναμένεται πολύ σύντομα. Είναι το κορίτσι με τα χίλια μουσικά πρόσωπα, με την κλασική παιδεία και το μπαλέτο, που αγαπά όμως εξίσου την electronicα και την trip-hop. Ένα απ’ τα πιο ταλαντούχα νέα πλάσματα της μουσικής, με ήδη ένα εξαιρετικό άλμπουμ στο βιογραφικό της, και τόσα ακόμα ενδιαφέροντα πράγματα, να μας διηγηθεί.

Καταρχάς πως προέκυψε το «Rada», που χρησιμοποιείς ως καλλιτεχνικό ψευδώνυμο;

Πρόκειται για λογοπαίγνιο με τη λέξη “σουσουράδα”, που με αποκαλούν καμιά φορά οι κοντινοί μου!

Πότε ανακάλυψες πως η μουσική θα αποτελέσει ένα τόσο σημαντικό κομμάτι της ζωής σου;

Με τη μουσική ήρθα σε επαφή από πολύ μικρή ηλικία. Το χρωστώ πρώτα στην οικογένεια μου, που με καθοδήγησε σωστά προς αυτή την κατεύθυνση, αλλά και στην πόλη της Αθήνας. Ανήκω στη γενιά των πρώτων millenials, κι έτσι είχα τη τύχη να ζήσω την τότε ζωντανή πολιτιστική ζωή. Θυμάμαι τους Beatles της μαμάς, τους Portishead του αδερφού και την Kate Bush της θείας, αλλά και τις παραστάσεις στο Ηρώδειο και στη Λυρική που με πήγαινε ο μπαμπάς μου. Το «Τρίτο Πρόγραμμα» να παίζει στο σπίτι, το θέατρο «Πόρτα» της Καλογεροπούλου, το μπαλέτο που άρχισα στα τρία, το πιάνο στα έξι. Λυπάμαι που η νέα γενιά ίσως να μην μπορεί να έχει τις ίδιες πρώτες εμπειρίες με μένα. Διότι δυστυχώς μετά την κρίση είναι δύσκολο και οι γονείς, αλλά και οι ίδιοι οι επαγγελματίες καλλιτέχνες, να προβάλλουν με υγιή τρόπο τις Τέχνες. Όχι πως η μουσική θέλει λεφτά για να ανθίσει. Η αλήθεια είναι πως θέλει κάποια μελαγχολία η δημιουργία, ένα παράπονο και αρκετή ανάγκη για επανάσταση. Νομιζω όμως πως ειδικά η κλασική μουσική, απαιτεί και ένα οικονομικό απόθεμα. Γιατί χρειάζονται καθηγητές για αρκετά χρόνια, και καλά όργανα.

Η άρπα είναι τόσο δύσκολη, όσο μας φαίνεται; Εσένα τι σε έκανε να την αγαπήσεις τόσο;

Η άρπα είναι και δύσκολη και εύκολη. Νομίζω εάν κάποιος ξεπεράσει κάποιες τεχνικές δυσκολίες (να μάθει να την ανεβάσει σε σκάλες, να δείξει μετά σε άλλους πώς γίνεται για να βοηθάνε χωρίς να τη κοπανάνε, να μαθει να απαντάει έξυπνα στις διαχρονικές ατάκες “άρπα κόλλα” / “μα γιατί δεν έκανες φλάουτο που είναι πιο μικρό;” / “σαν αγγελάκι είσαι”, να μελετήσει χρόνια ατελείωτα για να βγάλει μια μέρα σωστό ήχο, να μάθει να βγάζει λεφτά για να πληρώνει  μια ζωή τις χορδές, τα σέρβις και το στέισον βάγκον αμάξι για τη μετακινεί), τότε ίσως να δει το εύκολο της:

Στα όνειρά τους όλοι ακούνε άρπα! Οπότε αν το κάνεις και την ώρα που δε κοιμούνται, μόνο χαρά θα τους δώσεις!

Aισθάνομαι πως οι περισσότεροι νέοι άνθρωποι σήμερα, έχουν μια λανθασμένη αντίληψη της κλασσικής μουσικής; Συμφωνείς;

Νομίζω, ναι. Και αυτό είναι αποτέλεσμα της αλυσίδας που περιέγραψα πρίν. Η κλασική μουσική θέλει εκπαίδευση. Είναι δύσκολο να ακούσεις ξαφνικά ένα κουαρτέτο του Μπετόβεν στο ραδιόφωνο για πρώτη φορα στα τριάντα σου και να σου αρέσει. Θέλει επαφή από μικρή ηλικία και κάποια “διαφήμιση” από τους κρατικούς φορείς. Μετά την κρίση όχι μόνο είναι δύσκολο οι γονείς να προσφέρουν αυτή την εκπαίδευση στα παιδιά, αλλά και οι επαγγελματίες μουσικοί να κάνουν σωστά τη δουλειά τους. Για τους περισσότερους πολίτες  των νότιων χωρών αλλά και άλλων χωρών που δεν δίνονται απλά τα κονδύλια για τη κλασική μουσική  (π.χ. Ολλανδία), έχει γίνει το επάγγελμα τους ένα όμορφο βραχιόλι στο χέρι τους που θέλουν να το στείλουν για γυάλισμα, αλλά δε μπορούν να το πληρώσουν. Και έτσι δεν εμπνέουν πια οι συναυλίες. Πώς λοιπόν η κλασική μουσική να μην θεωρείται ένα ελιτίστικο φετίχ ασπρομάλληδων;

Πώς τη φαντάζεσαι λοιπόν στο μέλλον;

Θα ακουστεί περίεργο αυτό που θα πω, αλλά ίσως να πρέπει να εξαφανιστεί.  Ή ίσως καλύτερα να μεταλλαχθεί.  Ίσως να είναι φυσική απόρροια μιας δαρβινικής εξέλιξης των ειδών (μουσικής).  Ίσως οι εκπαιδευμένοι μουσικοί και δημιουργοί να έβγαλαν οι ίδιοι τα μάτια τους. Γιατί μετά το ’50 περίπου, η σύγχρονη μουσική που γραφόταν και παιζόταν ήταν τόσο περίπλοκη, που μόνο μια μικρή κάστα ανθρώπων μπορούσε να ελκύσει. Ίσως τότε να τέθηκαν τα θεμέλια του τείχους της κλασικής μουσικής, που τη χωρίζει από μια σύγχρονη επαφή. Πρέπει να πέσουν. Αλλά αν δε πέσουν, δεν θα ανησυχήσουμε. Η μουσική είναι παντού και πάντα θα είναι. Απλά θα αλλάζει πρόσωπα. Και αυτό είναι ωραίο! Τα απολιθώματα πάντα θα μας δείχνουν από πού περάσαμε.

Βρέθηκες στο Βερολίνο για σπουδές, κι από τότε παρέμεινες εκεί. Ο λόγος είναι η ζόρικη κατάσταση στην Ελλάδα;

Από την Ελλάδα έφυγα το 2006 για σπουδές, όπως κάθε νέος που θέλει να σπουδάσει κάτι που δεν είναι ανεπτυγμένο στην χώρα του. Δεν είχε επομένως να κάνει με την κρίση. Οι σπουδές έφεραν κι άλλες σπουδές και μεταπτυχιακά. Άρχισα από το Κονσερβατόριο του Άμστερνταμ και τελείωσα πρόπερσι στο Πανεπιστήμιο των Τεχνών του Βερολίνου, όπου και παραμένω.

Ώσπου κάποια στιγμή έρχεται το “Patria”, με τον David August, απ’ το οποίο σε γνώρισε ακόμα περισσότερος κόσμος.

Ο David έτυχε να έρθει μέσω κοινών γνωστών μας στο πρώτο μας λάιβ στο Βερολίνο το 2013. Εκεί με προσέγγισε και μου ζήτησε να κάνουμε μαζί ένα κομμάτι. Του άρεσαν τα ελληνικά σαν άκουσμα και ήθελε να τα έχει σα χρώμα. Ταιριάξαμε πολύ στην αισθητική και το κομμάτι μας βγήκε γρήγορα και αβίαστα σε ένα απόγευμα. Μετά ήρθε το David August Ensemble με διάφορα λάιβ οπού είναι μέλος και ο Max Trieder, το άλλο κεφάλι της Sissi Rada και φυσικά, μια δυνατή φιλική σχέση.

Θεωρείς πως η καθημερινότητα του Βερολίνου, έχει επηρεάσει τον τρόπο τον οποίο γράφεις μουσική; Θα έγραφες αντίστοιχα, αν έμενες μόνιμα στην Αθήνα;

Δεν έχω σκεφτεί ποτέ τι μουσική θα έγραφα, εάν δεν είχα φύγει πριν από δέκα χρόνια. Ξέρω όμως ότι πολλές ώρες κάθομαι σπίτι για να φανταστώ τη θάλασσα και τον ήλιο. Την αναζητώ την Ελλάδα και τη βρίσκω πάντα. Ευτυχώς υπάρχουν τα βιβλία. Τώρα όσον αφορά στον τρόπο που γράφω, για να καταφέρω τα διάφορα που κάνω, χρειάζεται πειθαρχία και λίστες. Και ναι το χρωστάω στα πολλά σύννεφα του Βερολίνου, που τις Κυριακές συχνά δουλεύω χωρίς τύψεις.

Ο τελευταίος σου δίσκος “Pragma” (Inner Ear, 2016), είναι πραγματικά ένα απ’ τα καλύτερα άλμπουμ ελληνικής παραγωγής των τελευταίων χρόνων. Δώσε μας μια περιγραφή που θα έκανες σε κάποιον, για να τον πείσεις να τον ακούσει.

Σ΄ευχαριστώ πολύ! Δε θα έλεγα τίποτα. Θα ήθελα να κοιτάω πώς ακούει. Και αν δε κλείσει τα μάτια, θα στεναχωρηθώ.

Υπάρχει πολύ μεγάλη ποικιλία ήχων και χρωμάτων, καθώς και στη γλώσσα, μιας και συμπεριέλαβες και τραγούδια με ελληνικό στίχο. Υπάρχει διαφορά στην έκφραση, όταν μιλάς μια άλλη γλώσσα;

Ναι, νιώθεται αλλιώς το κομμάτι εάν είναι στα ελληνικά και αλλιώς στα αγγλικά. Θα συνεχίσω να χρησιμοποιώ και τις δύο γλώσσες, παρά τον σνομπισμό των Ελλήνων “κουλτουριάρηδων” όταν ένα κομμάτι έχει ελληνικό στίχο. Είναι γελοίο που του φοράνε την ταμπέλα του έντεχνου και σταματάει να είναι κουλ. Τον ελληνικό στίχο τον γράφω συνεπώς γιατι αρέσει σε μένα και στους ξένους. Τρελό;

Κεφάλαιο Λένα Πλάτωνος. Tι αποκόμισες από την συνεργασία σας;

Η Λένα Πλάτωνος είναι πολιτιστικός πλούτος της Ελλάδας. Ένα από τα σημαντικότερα μυαλά. Είδα πρόσφατα μια εκπομπή που είχε ετοιμάσει γι αυτήν η ΕΡΤ το 1982 και αναρωτήθηκα πού πήγε αυτή η Ελλάδα. Που προωθούσε το ξεχωριστό και όχι το σύνηθες. Και πού πήγαν αυτοί οι καλλιτέχνες. Που είχαν βάσεις για να τις αποδομούν για κάποιο σκοπό και όχι για να είναι διαφορετικοί per se. Τη ρώτησα και μου είπε ότι της είχαν ετοιμάσει βίντεο κλιπ μόνο για αυτή την εκπομπή. Κανονικά, σκηνοθετημένα! Περιμένω να ξανάρθει εκείνη η εποχή. Και εν τω μεταξύ, όλος ο υπόλοιπος κόσμος θα μαθαίνει τη Λένα Πλάτωνος και θα καμαρώνω που τη γνώρισα και μου εμπιστεύτηκε να τραγουδήσω τη μουσική της. Χρειαζόταν ένας Γερμανός να την ανακαλύψει το 2013 για να ανοίξει όλος ο κόσμος για αυτήν. Η μουσική της πλέον παίζει στα ντεφιλέ της Chanel και του Hermes, τα άλμπουμ της βγαίνουν ξανά και από το single βινύλιο Shadows of Blood που βγήκε ξανά από την Kunstkopf, έχει μείνει μόνο ένα κομμάτι στο Discogs που πωλείται για 213.69 ευρώ!

Ξέρω ότι αγαπάς πολύ και το σινεμά. Θα σου άρεσε να γράψει και μουσική για ταινίες; Αγαπημένα soundtrack, έχεις;

Το σινεμά με κάνει να σκέφτομαι και έχει πλάκα πως προσδοκώ να βρίσκω σε όλες τις ταινίες ένα νόημα όταν μερικές απλά δε θέλουν να έχουν! Φυσικά και προσέχω τα σάουντρακς, αλλά σηκώνομαι και φέυγω από τις ταινίες όχι μόνο εάν δεν βρίσκω νόημα, αλλά εάν έχουν και φορτωμένη συναισθηματική μουσική. Με ενοχλεί πολύ. Πρόσφατα ξεχώρισα τον Nils Frahm στη δουλειά που έκανε στη ταινία “Victoria”. Aπό το iPhone μου δεν έχω διαγράψει ποτέ το “Blade Runner” του Βαγγέλη Παπαθανασίου. Λιώνω για τον Bernard Hermann και τον Henry Mancin. Και ναι, θα ήθελα πολύ να γράψω μουσική για μια ταινία, αν και νιώθω πως ήδη το κάνω. Πάντα κάθε κομμάτι που γράφω έχει μια πλοκή στο κεφάλι μου. Θα ήθελα όμως να το κάνω και για την ιστορία κάποιου άλλου.

Πρόσφατα δούλεψες και με το γκρουπ των Kadebostany. Πότε αναμένεται η κυκλοφορία του δίσκου;

Οι Kadebostany επικοινώνησαν πρώτη φορά πριν 2 χρόνια για να μου προτείνουν να γίνω η τραγουδίστριά τους. Είχα όμως αρκετά στο πρόγραμμα και δε μπορούσα να αφιερώσω τόσο χρόνο γι΄αυτό. Έτσι προέκυψε απλά η συνεργασία για τον καινούριο δίσκο, ο οποίος θα βγει τον Μάρτιο.

Σε τι φάση λοιπόν σε βρίσκει ο ερχομός του 2018 και τι άλλο να περιμένουμε μέσα στη χρονιά;

Bρίσκομαι σε φάση προετοιμασίας για πολλά καινούρια πράγματα. Δυστυχώς δε μπορώ να τα ανακοινώσω όλα ακόμη, αλλά θα σας πω οτι ετοιμάζω ένα ρεσιτάλ με τον καταπληκτικό πιανίστα Αντώνη Ανισέγγο, που θα το παρουσιάσουμε μεταξύ άλλων και στη Θεσσαλονίκη κάπου πριν το καλοκαίρι. Εκτός αυτού ετοιμάζω ένα “Sissi Rada Solo” πρόγραμμα με καθαρά ηλεκτρονικό ήχο: Μελετάω για ένα καινούριο σχήμα συγχρονης μουσικής του συνθέτη Μιχάλη Παρασκάκη που ονομάζεται ΤΕΤΤΤΙΞ και πρεπει να μάθω κάποια άλλα κομμάτια για ένα σόλο ρεσιτάλ εδώ στη Γερμανία.

Όταν ακούς τη λέξη «Πεζοδρόμιο», τι σου έρχεται στο μυαλό;

Σκέφτομαι ορτανσίες, αμάξια στραβά και περίπτερα τα οποία πουλάνε σοκολάτα υγείας με αμύγδαλο!

Go to TOP