post image

“Run, Forrest, Run!”

… αρκεί να βρεθεί κάπου μια τρύπα να κρυφτούμε

Για τους ελάχιστους που μπορεί να μην το γνωρίζουν, το Φόρεστ Γκαμπ είναι μία δραματική ταινία η οποία κυκλοφόρησε το 1994, προτάθηκε για 13 Όσκαρ και κέρδισε τα 6 από αυτά. Ανάμεσά τους, εκείνο του Α΄ Ανδρικού Ρόλου για την οριακή ερμηνεία του Τομ Χανκς, καθώς και το αντίστοιχο της Σκηνοθεσίας, για τον Ρόμπερτ Ζέμεκις. Με αυτά κατά νου και αφορμή το νέο χρόνο, το συγκεκριμένο αριστούργημα βρέθηκε μπροστά μου κατά τη διάρκεια ατελείωτου ζάπινγκ ανάμεσα στις ψηφιακές, streaming πλατφόρμες. Κι επειδή οι πρώτες μέρες του νέου έτους εμπνέουν για νέα ξεκινήματα αλλά και κλείσιμο παλιών λογαριασμών, αποφάσισα να το ξαναδώ. Η ιστορία του κυρίου Φόρεστ είναι αμιγώς συγκινητική, και λειτουργεί ως ένα βαθμό οδοδεικτικά. Πέρα από τη διάσημη ατάκα που έχει γίνει πλέον… pop art, ξεπερνώντας ακόμα και την ίδια την ταινία,  στην αρχή και το φινάλε του έργου, η κάμερα εστιάζει σε  ένα πούπουλο. Μ’ αρέσει αυτού του είδους η σύνδεση σε όλες τις μορφές της τέχνης, εκεί όπου η αρχή και το φινάλε συναντιούνται με τη λογική μιας κάποιας ακολουθίας. Ας κρατήσουμε όμως το πούπουλο κι ας προσγειωθούμε σε μια δύστροπη (ή ακόμα και δυστοπική) πραγματικότητα.

post image

Όταν το φθινόπωρο του 2016 εξελέγη πρόεδρος των ΗΠΑ ο περιβόητος κύριος Τραμπ, η συντριπτική πλειοψηφία των κατοίκων του πλανήτη, πάγωσε. Θυμάμαι πως βάλσαμο γι’ αυτή την εξέλιξη αποτέλεσε το εκπληκτικό εξώφυλλο από το Πεζοδρόμιο, το Νοέμβριο του ίδιου έτους. Παρόλα αυτά, καμία πρόσκαιρη χαρά δε μπορούσε και δε μπορεί να αναιρέσει το αυτονήτο: Πρόκειται για έναν δημαγωγό της εσχάτης υποστάθμης. Έναν άνθρωπο του οποίου το λεξιλόγιο φτάνει μετά βίας τις 200 λέξεις, με τις μισές από αυτές να είναι στην καλύτερη, δισύλλαβες. Θα τολμήσω λοιπόν να πω πως ξέρω καλύτερα αγγλικά απ’ αυτόν και αν μπορούσα, θα τον καλούσα και σε μονομαχία γλωσσομάθειας. Από την ιστορία της εκλογής του, κόντρα ακόμα και σε ιστορικά στελέχη των Ρεπουμπλικανών, μέχρι το 2020, ο επιχειρηματίας-τηλεαστέρας μας έχει χαρίσει στιγμές απείρου κάλλους. Στιγμές που ειλικρινά, με κάνουν να αναρωτιέμαι τί μπορεί να σκέφτονται οι άνθρωποι του επιτελείου του και πώς τον αφήνουν ελεύθερο ακόμα και να γράφει tweets. Στον κάμπο, έχουμε συγκεκριμένη λέξη για τους Τραμπ αυτού του πλανήτη: Τους λέμε… ξεσυλλόϊαστους.

post image

ΟΚ, δε ζεις στην Αμερική. ΟΚ, απλώς γελάς. Όμως αν το πας λίγο πιο πέρα βόλτα, και ξέρεις πως έχει στην κατοχή του το κλειδί που ανοίγει τη βαλίτσα με το περιβόητο, κόκκινο κουμπί, σε λούζει κρύος ιδρώτας. Δεν έχει στεγνώσει ακόμα το μελάνι έπειτα από τη δολοφονία του Κασέμ Σουλεϊμανί, από drone του στρατού των Ηνωμένων Πολιτειών που τον εκτέλεσε στο αυτοκίνητό του. Ο αρχιστράτηγος του Ιραν δεν ήταν Μπιν Λάντεν, ούτε βέβαια και… θεούσα. Ο Τραμπ σε έναν ακόμα θεατρινισμό του, παίζει επικίνδυνα και μάλιστα με μία χώρα που, αποδεδειγμένα, έχει στην κατοχή της πυρηνικά. Μ’ αυτά και μ’ αυτά, δε θέλω να σκέφτομαι τί μπορεί να συμβεί όταν ο ηλίθιος και ο πανηλίθιος αποφασίσουν μία ωραία πρωία, να πατήσουν τα κουμπιά και σε λίγες ώρες, οι μεγαλύτερες πόλεις των ΉΠΑ και της Μέσης Ανατολής θα έχουν για συντροφιά τους κάποια γιγαντιαία μανιτάρια. “Run, Forrest, Run” τότε, με πούπουλο ή χωρίς, ψάχνοντας μια τρύπα να κρυφτούμε.

Go to TOP