post image

Η γενιά «Ζ» και η αναζήτηση της τέλειας μουσικής

Σήμερα γιορτάζεται η Παγκόσμια Ημέρα Δισκοπωλείων

Πριν ξεκινήσω να αραδιάζω την άποψή μου πάνω στο θέμα, θα πω μια ιστορία. Είμαι παιδί του 1997. Απέκτησα τον πρώτο μου υπολογιστή το 2009, στα 12 μου και έκτοτε ο κόσμος μου άλλαξε. Μέχρι τότε, βέβαια, το χάος. Με την τότε κολλητή μου, μαζεύαμε ό,τι μπορούσαμε από το καθημερινό μας χαρτζιλίκι και τις Παρασκευές κάναμε επίθεση στο δισκοπωλείο της πόλης μας. Εκείνη, αγόραζε CD με το κιλό. Εγώ πάλι, merchandise συγκροτημάτων, το οποίο έχω ακόμα στην κατοχή μου και προσέχω ευλαβικά. Θυμάμαι τότε της έλεγα «Καλά ρε φίλε, ποιος αγοράζει CD πλέον, και ειδικά από αυτά που ακούς εσύ;», όσο εκείνη χάιδευε ένα best of των Buzzcocks. Δεν ξέρεις, μου έλεγε. Και όντως, δεν ήξερα.

post image

Κάθε, μα κάθε παιδί της γενιάς μου, πέρασε άπειρες ώρες της γυμνασιακής ζωής του να κάνει convert από το YouTube σε mp3 κομμάτια με κάκιστη ποιότητα. Ξέρετε ποια εννοώ, εκείνα τα κακά lyric videos του 2008 που η ποιότητα ήταν για κλάματα. Βέβαια, εμείς είχαμε βρει και τον τρόπο, τρομάρα μας και γράφαμε και το «HQ» δίπλα από κάθε αναζήτηση, για να μπορέσουμε να εξασφαλίσουμε τον καλύτερο δυνατό ήχο. Με το πέρασμα των χρόνων, και ειδικά ως οπαδός του metal, ξεκίνησα να αντιλαμβάνομαι ότι όχι, δεν έχει πεθάνει ακόμα ούτε το CD, ούτε το βινύλιο αλλά ούτε και οι κασέτες. Έφταιγα λίγο και εγώ, που χαλούσα κάθε CD player που έμπαινε στο σπίτι με οποιονδήποτε τρόπο μπορούσα, άθελά μου.

post image

Τώρα θα μου πείτε «τι μας είπες», αλλά θα σας πω. Ακόμα και εμείς, τα παιδιά του YouTube και του δωρεάν streaming, φάγαμε λίγο το ζόρι μας με τη μουσική, ειδικά σε μικρότερη ηλικία. Ήμασταν στις τελευταίες τάξεις του δημοτικού όταν έκαναν το μεγάλο μπαμ στη ζωή μας οι Erreway και ψάχναμε τα τραγούδια τους σαν τρελοί. Ηχογραφούσαμε στο κινητό της μητέρας μας τα τραγούδια κάθε φορά που έπαιζε κάποιο από αυτά στις Ανυπότακτες Καρδιές. Μερικές φορές κιόλας, το κάναμε από άλλους φίλους, μεγαλύτερους που πήγαιναν λύκειο και είχανε κινητό με bluetooth. Μέχρι που δειλά-δειλά σε παρέες, παίρναμε την απόφαση να μπούμε στο δισκοπωλείο και να ρωτήσουμε…«Έχετε τον δίσκο των Εrreway;». Η απάντηση που παίρναμε συνήθως, ήταν «Τι είναι αυτό;». Και κάπως έτσι, στραφήκαμε στα internet cafe της γειτονιάς μας και το ρίξαμε στο ασταμάτητο downloading. Θεέ μου, έμοιαζε σαν όνειρο το 2007-8 για εμάς να έχουμε όποιο τραγούδι μας αρέσει σε μια μικρή συσκευή, την οποία μπορούσαμε να κουβαλήσουμε παντού μαζί μας και να βάζουμε το αγαπημένο μας κομμάτι δυνατά δίπλα από εκείνη την παρέα που δεν συμπαθούσαμε. Το ζούσαμε σκληρά στα στενά, ομολογουμένως. Παράλληλα, κοροϊδεύαμε λίγο τους γονείς μας που κοιτούσαν με νοσταλγία εκείνα τα βινύλια των Kiss και των Εξόριστων που είχαν σπίτι και δεν άκουγαν ποτέ.

post image

Έχουμε όμως πλέον 2020 και όλο αυτό δεν μπορώ να πω ότι έχει σταματήσει ιδιαίτερα. Φυσικά, υπάρχει το Spotify που μας βολεύει τις περισσότερες ώρες τις ημέρας. Ψεύδεται, εδώ που τα λέμε όποιος δεν χρησιμοποιεί το internet να ακούσει μουσική. Παρόλα αυτά, ξοδεύουμε κάποια χρήματα για να κάνουμε τη δική μας συλλογή. Έχει μπει πλέον στο πετσί μας το γεγονός ότι ένας καλλιτέχνης δεν ζει από το YouTube και θέλει στήριξη. Η μυρωδιά του booklet, το artwork στο εξώφυλλο, η ιδέα του να μπαίνεις μέσα σε ένα album και να αφουγκράζεσαι την ιδέα του, είναι κάτι πρωτόγνωρο για εμάς και φυσικά, όταν το λέμε σε παλιούς collectors γελάνε με τα χάλια μας. Κρίμα που δεν εκτιμήσαμε όσο έπρεπε το δικό μας δισκοπωλείο, όσο ήταν ακόμα ανοιχτό. Καλό και το Discogs, αλλά η αίσθηση της αναζήτησης του κάτι καινούργιου φαντάζομαι θα ήταν κάτι πολύ όμορφο για τις παλιότερες γενιές. Έτσι, κάλλιο αργά παρά ποτέ. Τα ράφια μας άρχισαν να γεμίζουν όμορφες νότες και που θα πάει, κάποια στιγμή θα σας φτάσουμε!

Go to TOP