Record Store Day 2019

Η μάχη του μικρού κόντρα στο μεγάλο

 

Στις 13 Απριλίου γιορτάζεται για δωδέκατη συνεχόμενη χρονιά η μέρα που τοποθετεί το παραδοσιακό σε θέση μάχης, έναντι του μοντέρνου και ταυτόχρονα θέτει ένα πολύ σημαντικό ερώτημα. Στην εποχή που ζούμε, μπορούν ακόμα οι μικροί να τα βάλουν με τους μεγάλους;

Η ιδέα της Record Store Day γεννήθηκε στα τέλη του 2007, όταν ιδιοκτήτες ανεξάρτητων δισκοπωλείων (αυτά που δεν ανήκουν σε κάποια μεγάλη αλυσίδα) μαζεύτηκαν στην Βαλτιμόρη των Ηνωμένων Πολιτειών με σκοπό να συζητήσουν, τι μπορεί να γίνει μπας και σωθεί το είδος τους που πνέει τα λοίσθια. Εκεί εκφράστηκε η άποψη ότι θα έπρεπε να υπάρχει μία μέρα γιορτής γι’ αυτούς που αγαπάνε την μουσική. Αυτή η αγάπη θα εκφράζεται έμπρακτα από την μεριά των δημιουργών με αποκλειστικές κυκλοφορίες (καινούργια τραγούδια, διαφορετικά εξώφυλλα, ζωντανές ηχογραφήσεις κλπ) υπό την μορφή βινυλίου, CD ή κασέτας, σε περιορισμένες κόπιες και των ακροατών, με το να σπεύσουν στο δισκοπωλείο της πόλης τους, να αποκτήσουν συλλεκτικής αξίας κυκλοφορίες, στηρίζοντας ταυτόχρονα αυτές τις μικρές επιχειρήσεις. Να σημειωθεί εδώ ότι όλη αυτή η κίνηση έχει κατά κάποιο τρόπο προσωποποιηθεί στο βινύλιο σε τέτοιο βαθμό, που πολύς κόσμος νομίζει ότι η συγκεκριμένη μέρα αφορά αυτό.

Με στόχο πάντα η γιορτή να λαμβάνει μέρος το τρίτο Σάββατο του Απρίλη, η επίσημη πρώτη ήταν στις 19 Απριλίου του 2008. Στην λίστα των πρεσβευτών αυτής της κίνησης, η οποία περιλαμβάνει βαριά ονόματα όπως αυτό του IggyPop, του ChuckD, του Ozzy Osbourne του JackWhite, όπως κι αυτό του DaveGrohl. Ο ηγέτης των Foo Fighters που όποια πέτρα κι αν σηκώσεις τώρα τελευταία από κάτω θα τον βρεις, με ένα μακροσκελές γράμμα μια μέρα σαν κι αυτή το 2015 (γεμάτο κλισέ, κούρευε το γρασίδι και με αυτά που έβγαζε πήγαινε το Σάββατο κι αγόραζε δίσκους, επίσης μπορούμε να υποθέσουμε και που ξόδευε ότι του περίσσευε) περιγράφει πόσο τον σημάδεψε και του καθόρισε την ζωή η περιήγηση, η συναναστροφή με ομοϊδεάτες, η ανταλλαγή γνώσεων και τελικά η ανακάλυψη νέας μουσικής σε αυτά τα δισκοπωλεία.

You Spin Me Round (Like A Record)

Η “άνοιξη” του βινυλίου παρατηρήθηκε το 2014 στην Αγγλία όταν και οι πωλήσεις ξεπέρασαν ύστερα από πάρα πολλά χρόνια το μαγικό νούμερο του ενός εκατομμυρίου με τα ονόματα των Arctic Monkeys, Royal Blood, Pink Floyd να φιγουράρουν στις πρώτες θέσεις. Σε όλη την δεκάδα κυριαρχούσε αυτό το ύφος. Το ροκ ξαφνικά βρήκε ένα τομέα πωλήσεων που ξεπέρασε την ποπ και οι εταιρίες ένα κοινό συλλεκτών πρόθυμο να δώσει κάτι παραπάνω για να αποκτήσει περιορισμένες κυκλοφορίες δίσκων.  Κι όταν στην αντίστοιχη περσινή Record Store Day παρουσιάστηκε στις πωλήσεις μία αύξηση της τάξεως του 30%, γίνεται κατανοητό ποιος είναι ο κύριος υπεύθυνος γι’ αυτή την ώθηση.

Ήταν μία πάσα που δεν υπήρχε περίπτωση να αφήσουν ανεκμετάλλευτη τα μουσικά περιοδικά, τα οποία μιλούσαν ανοιχτά πια και με μεγάλο ενθουσιασμό για την επιστροφή του βινυλίου. Όπως πολύ πειστικά θα τονίσει αρθρογράφος του NME, υπάρχει λόγος που όλα τα X-Factor και τα Voice αυτού του πλανήτη κυριαρχούν στις πωλήσεις κι αυτός είναι ότι η πλειοψηφία θέλει να της υποβάλλουν τι θα ακούσει, βαριέται να ψάξει. H RSD έχει σχέση με την ευαισθητοποίηση εκείνης της μειοψηφίας που αγαπά την μουσική με έναν πιο παραδοσιακό τρόπο και είχε έρθει η ώρα να ορθώσει το ανάστημά της μήπως και σταματήσει ο κατακλυσμός του ραδιοφώνου από την φτηνή καραόκε ποπ. Βέβαια, για να τα λέμε κι όλα, η αγορά βινυλίου τα προηγούμενα χρόνια αποτέλεσε μόλις το 5% της συνολικά αγορασμένης μουσικής, σαν να λέμε, ότι πούλησε μόνος του ο τροβαδούρος της αγάπης Ed Sheeran, αλλά είναι από τις περιπτώσεις που το σημειολογικό του πράγματος έχει σημασία.

Modern Girls & Old Fashion Men

Μια απαραίτητη επισήμανση: H Record Store Day δεν έχει καμία σχέση με την διαμάχη του αναλογικού με την ψηφιακό ήχο. Άλλωστε οι περισσότεροι μουσικόφιλοι έχουν και βινύλια και CD και τόνους MP3 στο λάπτοπ τους. Το στερεότυπο του παραδοσιακού μουσικόφιλου που ακούει μόνο δίσκους βινυλίου και του φανατικού με την τεχνολογία που κατεβάζει την μουσική του αυστηρά από συνδρομητικές υπηρεσίες, έχει τόση δόση αλήθειας όση του πιστού που είναι κατά της μοιχείας. Με άλλα λόγια, μέσα σε αυτά τα κλισέ υπάρχουν ψήγματα αλήθειας μεν, που έχουν επισκιαστεί από χοντροκομμένες γενικεύσεις δε.

Το ζήτημα εδώ δεν είναι ποιος ήχος ακούγεται καλύτερα. Απλά το βινύλιο έχει το πλεονέκτημα πως έχει συνδυαστεί κατά κάποιο τρόπο με την κοινωνικοποίηση, την ανακάλυψη, την επανάληψη και την υπομονή, ενώ ο ψηφιακός ήχος (που αντικατοπτρίζει πολύ περισσότερο το πως ζούμε σήμερα) τη βιασύνη, την άμεση απόρριψη και την διαγραφή.

Κι όσο κι αν έχει σηκώσει ο Neil Young το λάβαρο της επανάστασης εναντίον «του αποκρουστικού ήχου του iPhone που “μακελεύει” τα τραγούδια», η αλήθεια είναι πως η καλή μουσική, όπως και να την ακούσεις καλή θα είναι και όλο το θέμα έχει σχέση με την δική σου διάθεση και τα γούστα. Αν κάτι δεν σου αρέσει, είτε το ακούσεις στο λάπτοπ, είτε στο πικάπ, είτε στο Walkman κάνοντας τζόκινγκ στη βουνοπλαγιά, δεν πρόκειται να αλλάξεις γνώμη.

Map Of The Problematique

Βέβαια, όπως γίνεται πάντα σε τέτοιες περιπτώσεις, αν “πιάσει” μια κίνηση έπειτα τραβιέται στα όρια του ξεχειλώματος. Σ’ αυτό πνεύμα λοιπόν από πέρσι έχουμε την μέρα της κασέτας που λαμβάνει μέρος κάποια στιγμή το Σεπτέμβρη και ναι, προσπαθεί να δημιουργήσει μια αναβίωση στο αγαπημένο αντικείμενο των 90s, που γράφαμε τραγούδια και μετά ξαναγράφαμε άλλα τραγούδια από πάνω, ώσπου στο τέλος μπερδευόταν η ταινία στο κασετόφωνο (#HappyTimes #KsylinaSpathia). Κι επίσης την Μαύρη Παρασκευή (Black Friday) που βασικά είναι σαν τις εκπτώσεις, μια Παρασκευή στα τέλη του Νοέμβρη με πολύ χαμηλές τιμές.

Μιας και πιάσαμε τα αρνητικά, δεν σταμάτησε έτσι απλά μια μέρα ο κόσμος να ψωνίζει από τα δισκοπωλεία. Όταν το CD κοστίζει 20 ευρώ και το Χόλυγουντ προσφέρει τα DVD στα μισά, κάτι πάει στραβά. Θες οι εταιρίες, οι κατασκευαστές, οι μεγάλες αλυσίδες που είχανε τη δυνατότητα να πουλήσουν φτηνότερα, το αυξημένο λειτουργικό κόστος, η ουσία είναι πως οι τιμές δεν μπόρεσαν να εναρμονιστούν με τις εποχές. Ξαφνικά με το περιορισμένο μπάτζετ που μπορούσε κάποιος να διαθέσει, έπρεπε να αποφασίσει αν θα αγοράσει δίσκο ή θα πάει σε μια συναυλία. Στο τέλος ήρθε και το κύμα της ιντερνετικής πειρατείας να τα σαρώσει όλα και δεν είναι να απορεί κανείς για την κατάληξη του πράγματος.

You’re Gonna Miss Me When I’m Gone

Το βασικό καλό που βγαίνει από αυτή την ιστορία είναι η αλληλεγγύη. Η αίσθηση μιας κοινότητας και η στήριξη αυτής. Την περίοδο που μετατρεπόμαστε σε όλο και περισσότερο κοινωνικά δυσλειτουργικοί, που ο ακτιβισμός εξαντλείται στη διαδικτυακή οργή, σε οργισμένα μηνύματα στο facebook κι αγριεμένα βλέμματα στις φωτογραφίες προφίλ, περνάει ένα σημαντικό μήνυμα. Αν είσαι σε εγρήγορση κι όχι σε αδράνεια, κάτι καλό μπορεί να πετύχεις. Οι μικρές επιχειρήσεις, αν συνασπιστούν μπορούν να ευδοκιμήσουν.

Όσο για τους μουσικόφιλους, ανεξάρτητα από τις προτιμήσεις μας, ας αντιμετωπίζουμε την Record Store Day σαν την γιορτή της μητέρας ένα πράγμα. Όπως για μια φορά το χρόνο, συμβολικά, δείχνουμε στοργή στον άνθρωπο που μας έφερε σ’ αυτόν τον πλανήτη, ας στηρίξουμε κι αυτή την κίνηση. Γιατί όταν δεν θα υπάρχουν πια θα μας λείψουν.

Δείτε στο ακόλουθο link όλες τις κυκλοφορίες της Record Store Day 2019, με πρεσβευτές τους Pearl Jam

Go to TOP