post image

Παύλος Παυλίδης – Στον Διπλανό Ουρανό

Επικίνδυνος δίσκος

Μία συμβατική δισκοκριτική συνήθως εστιάζει στην κυκλοφορία την οποία καλείται να αξιολογήσει, με την προσθήκη κάποιων δευτερευόντων πληροφοριών. Εδώ δε μπορεί να συμβεί κάτι τέτοιο, γιατί ο Παύλος Παυλίδης αποτελεί έναν από τους λίγους τραγουδοποιούς αυτής της χώρας που δεν φλέρταραν ποτέ με την μετριότητα. Είναι ο άνθρωπος που δημιούργησε τα Ξύλινα Σπαθιά, ένα συγκρότημα – ορόσημο για τον ελληνικό ήχο. Ο ίδιος ήταν που μπόλιασε το «δικό μας ροκ» με electro στοιχεία, μια μουσική άποψη που αποτελούσε, και αποτελεί, τροφή για ατελείωτες μουσικές συζητήσεις σχετικά με την εξελικτική πορεία της pop – rock.

Στην μετέπειτα διαδρομή του με τους B-Movies ο Παυλίδης απαγκιστρώθηκε ως ένα βαθμό από τη συλλογική δουλειά και κάποιες «καταναγκαστικά πομπώδεις» ενορχηστρώσεις, πράγμα που φάνηκε από τον πρώτο σόλο δίσκο του, o οποίος κυκλοφόρησε πριν από 11 χρόνια. Το «Άλλη Μια Μέρα» ήταν το ιδανικό ξεκίνημα για έναν καλλιτέχνη ο οποίος πορεύεται χαμηλόφωνα αλλά ουσιαστικά στο σημερινό μουσικό γίγνεσθαι, και πολλές φορές συνομιλεί μ’ αυτό που αποκαλούμε πολύ μεγάλη έμπνευση. Βρισκόμαστε όμως στο 2015 και πέρασαν ήδη 2 χρόνια από την κυκλοφορία του τελευταίου δίσκου του. 2 χρόνια στη διάρκεια των οποίων γεννήθηκε το υλικό του «Διπλανού Ουρανού», με κάποια από τα κομμάτια να παίρνουν την τελική τους μορφή στις ζωντανές εμφανίσεις του καλλιτέχνη ανά την επικράτεια. Όσο για την άριστη παραγωγή του, αυτή οφείλεται στον… μάστορα του είδους και τεράστιο γνώστη της μουσικής πραγματικότητας, Coti K.

Το άλμπουμ του τολμώ να αναφέρω πως φλερτάρει με τα όρια του concept. Σα να πραγματεύεται στα 11 κομμάτια του μια κοινή, εσωστρεφή ιστορία. Μουσικά επιστρέφει στο δισκογραφικό ντεμπούτο του, καθώς ο ρυθμός του δίσκου αγγίζει σε πολλά σημεία το down-tempo χωρίς βέβαια να σημαίνει πως πρόκειται για «κλειστοφοβικό» άκουσμα. Εν αντιθέσει, συνθέσεις όπως «Το Πιο Τρελό Σενάριο» και «Ο Χρόνος» επιτρέπουν στον δίσκο όχι απλά να «αναπνεύσει» αλλά του δίνουν μία πιο πιασάρικη, και ομολογουμένως πιο άμεση προς τον ακροατή, λαβή για να κρατηθεί. Κι αυτή η  σπαρακτική εξομολόγηση στον «Έρωτα» μου φαίνεται πως θα μας κάνει να αναθεωρήσουμε τον όρο «επίκληση στο συναίσθημα».

Το «Στον Διπλανό Ουρανό» λειτουργεί οδοδεικτικά προς μια άλλη, πιο φωτεινή μέρα. Λυτρωτική, μακριά από αδιέξοδα. O Damon Albarn έδωσε το έναυσμα με την επανένωση των Blur και το υπέροχο “Magic Whip”. Ο Παύλος Παυλίδης φαίνεται πως το αντιλήφθηκε νωρίς, και έτσι του απάντησε άμεσα. Δίσκοι σαν τον «Διπλανό Ουρανό» δεν αποτελούν εύκολα ακούσματα. Εν αντιθέσει, απαιτούν πολλαπλές ακροάσεις για να αφουγκραστούμε το περιεχόμενο. Αυτό όμως σε καμία περίπτωση δεν αναιρεί το πολύ καλό υλικό της νέας αυτής δουλειάς. Έτσι κι αλλιώς ο Παυλίδης έχει καταφέρει εδώ και χρόνια να αποκωδικοποίησει και να αφουγκραστεί τις ανεπάρκειές μας: τώρα πλέον τραγουδά γι’ αυτές, χαρίζοντάς μας γενναιόδωρα νοσταλγικές εικόνες του μακρινού μας παρελθόντος τη στιγμή που έχει ήδη τοποθετήσει στο κάδρο το εγγύς μέλλον. (Και) γι’ αυτό τον αγαπάμε, όσο το βινύλιο της νέας του δουλειάς, που έφτασε πριν από λίγες μέρες στα χέρια μας. Επικίνδυνος δίσκος.

Go to TOP