post image

Papercut

"Πειράζοντας τη Μελίνα"

 

Ο Βασίλης Νάκης, γνωστότερος στον χώρο της μουσικής ως Papercut βρίσκεται στη δισκογραφία περίπου 30 χρόνια. Η αρχή, το 1986 παίζοντας keyboards στο New Wave συγκρότημα των Film Noir. Η δισκογραφική του συνέχεια με τους Monitor είναι γνωστή στους φίλους του ελληνόφωνου ήχου, αλλά οφείλουμε να σταθούμε στο ότι ο Βασίλης είναι ένα ανήσυχο μουσικό πνεύμα. Δεν επαναπαύεται στις ίδιες μουσικές φόρμες και προσπαθεί συνεχώς να διευρύνει τους μουσικούς του ορίζοντες. Σαν Papercut έχει ήδη κυκλοφορήσει έναν εξαίσιο δίσκο το 2010 ενώ αναμένουμε με αγωνία το επόμενο δισκογραφικό του βήμα, σαν συνέχεια της συμμετοχής του σε ένα ξεχωριστό tribute στη Μελίνα Μερκούρη.

Trip-hop, electronica, down-tempo μέχρι και ambient. Πόσες διαφορετικές μουσικές επιρροές περνάνε από το “χωνευτήρι” σου όταν δημιουργείς;

Αν προσθέσεις σ’ αυτά την κινηματογραφική μουσική, την jazzα λλά και την κλασσική έχεις ένα καλό δείγμα για τα ακούσματα μου. Α ναι! Επίσηςλατρεύω την Pop και την ελευθερία που σου δίνει να την αναμείξεις με ότι είδοςμουσικήςφανταστείς, έτσι όπως την χαρτογράφησανπρώτοι οι Beatles.

Πώς ξεκίνησες να δημιουργείς τη δική σου μουσική;

Από την πρώτη στιγμή που ξεκίνησα να παίζω μουσική το ”μικρόβιό” μου ήταν  η σύνθεση.
Αυτό που με έκαιγε ήταν να εκφραστώ μέσα από τη μουσική κι όχι να γίνω ένας καλός πιανίστας.Οι δάσκαλοί μου στο ωδείο το ένιωθαν αυτό κι όποτε με έβλεπαν να βαριέμαι, παίζοντας κλίμακες και ασκήσεις στο πιάνο, μου έλεγαν “Ωραία, παίξε τώρα κάτι δικό σου!”

Tί θυμάσαι από τα χρόνια των Monitor;

Οι Μonitor είναι για μένα κάτι σαν την πρώτη αγάπη και σαν τέτοια έχει πάντα μια ειδική θέση στην καρδιά μου. Κατά ένα περίεργο τρόπο δεν το νιώθω  σαν ανάμνηση, αλλά σαν ένα κεφάλαιο που δεν έχει κλείσει ακόμη.

Στον συλλογικό δίσκο “Πειράζοντας τη Μελίνα” διασκευάζεις ένα κομμάτι της Μελίνας Μερκούρη. Θα μας μιλήσεις γι’ αυτόν;

Δέχθηκα πρόταση από την MINOS – EMI να κάνω ένα remix σε οποιοδήποτε κομμάτι της Μελίνας και επέλεξα το «Αγάπη που ‘γινες δίκοπο μαχαίρι». Ο λόγος είναι ότι, έχοντας δει, όπως όλοι οι Έλληνες, τόσες και τόσες φορές την ταινία «Στέλλα», κάτι μέσα μου ταύτιζε στο τέλος τη Μελίνα με την Στέλλα. Και η φράση που έλεγε στην ταινία, και έχω συμπεριλάβει στο κομμάτι, «αν νομίζεις πως δεν με πονάει αυτό που κάνω, γελιέσαι» , νιώθω πως ήταν κάτι που θα μπορούσε να το έχει πει και η ίδια η Μελίνα, όχι μόνο η Στέλλα. Μου έδινε την αίσθηση μιας γυναίκας, που θα κάνει αυτό που νιώθει ή πιστεύει ως σωστό, ή απλά την ευχαριστεί, παρόλο το κόστος.

Δε φοβάσαι το ενδεχόμενο κυνικών δισκοκριτικών που θα απαξιώσουν αυτό το εγχείρημα λόγω σύγκρισης με τις αυθεντικές εκτελέσεις;

Κατ’ αρχήν, το «Αγάπη που ‘γινες δίκοπο μαχαίρι» είναι ήδη «πειραγμένο», μιας και βασίζεται  στο «Τρελέ τσιγγάνε» της  Ιωάννας Γεωργακοπούλου.  Άρα η κριτική είναι «μην πειράζετε τα πειραγμένα»; Έστω. Πραγματικά σου λέω, με κάθε ειλικρίνεια, είμαι πλήρως προετοιμασμένος για οποιαδήποτε κριτική. Έχει δικαίωμα ο άλλος να μην του αρέσει, για οποιοδήποτε λόγο, αυτό που κάνω. Φυσικά και θα ήθελα βγαίνοντας από το σπίτι μου να τρελαίνονται όλοι με αυτά που φοράω. Αλλά επειδή ξέρω ότι αυτό δεν μπορεί να συμβεί, δεν κλείνομαι μέσα για να αποφύγω το να με πουν κακοντυμένο. Θέλω να πω, δεν έχεις άλλη επιλογή γενικά στη ζωή, όχι μόνο στη μουσική, από το να είσαι και να κάνεις αυτό που νιώθεις και από την άλλη να είσαι πλήρως προετοιμασμένος ότι δεν θα αρέσεις σε όλους. Απλά σκέφτομαι ότι, από την στιγμή που και σ’ εμένα, είναι λίγα αυτά που μου αρέσουν και παραδέχομαι, δεν μπορεί να περιμένω το αντίθετο από τους άλλους. Fair is fair.

Οι συμμετοχές στον δίσκο είναι ετερόκλητες, από τον Κ. Βήτα μέχρι τους Stavento. Δεν κινδυνεύει η ομοιογένεια;

Κοίτα, όλο αυτό το εγχείρημα είναι της MINOS, οπότε δεν ξέρω πώς το είχαν σκεφτεί. Σαν ακροατής όμως του δίσκου, θα σου πω ότι εμένα, αυτή η ανομοιογένεια ήταν που μου άρεσε στο δίσκο. Είναι πολύ ελκυστικό να ακούς πώς εμπνέει το ίδιο πρόσωπο (η Μελίνα εν προκειμένω), διαφορετικούς καλλιτέχνες. Σκέψου ένα δωμάτιο με όλους τους γνωστούς ζωγράφους. Και ένα μοντέλο να τους ποζάρει. Και βλέπεις μετά πώς το έχει «δει», πώς το έχει ζωγραφίσει ο καθένας. 11 διαφορετικά πορτρέτα του ίδιου ανθρώπου. Δεν είναι πολύ ενδιαφέρον; Για μένα πολύ, πιστεύω και για τους ακροατές.

Από πού προέκυψε το live σχήμα που δημιούργησες; Eίναι κάτι εκπληκτικό για τα ελληνικά δεδομένα, με τεράστιες φωνές στη σύνθεσή του.

Σ’ ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια. Με την ΑλίκηΑβδελοπούλου, την οποία θεωρώ εξαιρετική τραγουδίστρια και performer, συνεργαζόμαστε 15 χρόνια τώρα, οπότε αποκλείεται να έλειπε από τα live μου ή να μην συμμετείχε στον δίσκο. Το ίδιο συμβαίνει  και με την MatinaSousPeau, το… πολυεργαλείο της μπάντας, που αν γράφαμε τα όργανα που παίζει, ακόμη θα γράφαμε. Από την άλλη με την Τζένη Καπάδαη, ήθελα πάντα να συνεργαστώ, έχει  μια φωνή που μπορεί να σου πάρει το μυαλό. Τελευταίος, αλλά όχι έσχατος ο Κώστας Κιλάζογλου (akaQuentinNorth), ο πιο αντισυμβατικός κιθαρίστας  που έχω γνωρίσει. Παίζει εκπληκτική κιθάρα, με ένα τρόπο που συνεχίζει να με εκπλήσσει.

post image

Προτιμάς την αμεσότητα ενός DJ set ή τη ζεστασιά της μπάντας;

Σ’ εμένα ταιριάζει περισσότερο η μπάντα. Στο DJ set, το πάρτυ γίνεται κάτω από τα decks κι εσύ νιώθεις κάπως μόνος. Στην μπάντα, τα πάρτυ είναι δύο. Και επάνω στη σκηνή και κάτω από τη σκηνή. Ε, καλύτερα δεν είναι δύο πάρτυ από ένα;

Προσυπογράφω. Αλήθεια, πώς οραματίζεσαι το μέλλον σου στη μουσική;

Πιστεύω ότι η μουσική θα με συντροφεύει πάντα. Είναι η διέξοδός μου, η διασκέδασή μου, η ανάγκη μου. Άλλος κάνει ορειβασία, άλλος τρέχει, άλλος βλέπει φανατικά κινηματογράφο. Εγώ γράφω μουσική. Τώρα, εάν θα είμαι και στη δισκογραφία στο μέλλον, αυτό θα κριθεί από το κατά πόσο αυτό που έχω να πω, αφορά και άλλους. Ελπίζω ότι τα γούστα μου με αυτά των ακροατών, θα συνεχίσουν να ταιριάζουν.

Υπάρχει και νέα δισκογραφική σου δουλειά στα σκαριά… Πώς ηχεί;

Όντως, αυτό τον καιρό είμαι στο studio και ολοκληρώνω το καινούργιο μου άλμπουμ. Είναι αρκετά διαφορετικό από το προηγούμενο, τουλάχιστον στα δικά μου αυτιά. Και η αφετηρία είναι διαφορετική. Αυτή τη φορά ήθελα να επικεντρωθώ στην ανθρώπινη φωνή. Νιώθω πραγματικά ευλογημένος και ευγνώμων για την συμμέτοχη εξαιρετικά ταλαντούχων τραγουδιστών, τόσο από την Ελλάδα, όσο από την Νορβηγία και την Αμερική.

 

 

Go to TOP