post image

Ο χοντρός των Χριστουγέννων

...και ο λόγος που ο σάκος του είναι τόσο μικρός...

Είμαι καθισμένη πάνω σε μια κούτα στη μέση ενός δωματίου γεμάτου από κούτες. Κάνω την πρώτη μου προσπάθεια να μετακινηθώ. Είναι η στιγμή που ξέρεις, ότι θα μπορούσες να κάνεις τα πάντα: να τρέξεις στο Μαραθώνιο, να ανέβεις με τα γόνατα μέχρι την Παναγία της Τήνου, να μπεις στο κλουβί με το λιοντάρι, αρκεί να μη χρειαστεί να τακτοποιήσεις τίποτα από τα πράγματα που μόλις μετέφερες. Τελικά, μετά από μια ψυχοφθόρα πάλη ωρών, απελπισίας και σωματικής έντονης βίας προς τα κουτιά – πάλεψα με όλο μου το σθένος το ομολογώ – κλώτσησα, έσπρωξα, έδωσα αγκωνιές – νικήθηκα! Στην προσπάθειά μου να διασχίσω το δωμάτιο, η κούτα γύρισε ανάποδα και εκατοντάδες φωτογραφίες έκαναν πιτζάμα-πάρτι στο πάτωμα του καινούριου μου σπιτιού.

post image

Δεν πτοήθηκα! Τι πιο χρήσιμο σκέφτηκα, από το να αρχίσει κανείς την τακτοποίηση μιας ολόκληρης μετακόμισης ξεκαθαρίζοντας παλιές φωτογραφίες! Έτσι και έκανα. Πήρα μια στοίβα από φωτογραφίες και γλίστρησα στην τσουλήθρα του χρόνου και των αναμνήσεων: καλοκαίρια στη Νεράιδα, σχολικές εκδρομές, ταξίδια στην Αγγλία, κι εκείνα τα Χριστούγεννα. Τη θυμάμαι αυτή τη φωτογραφία. Εγώ και ο αδελφός μου γονατισμένοι μπροστά στο τζάκι (και αυτή η στάση είναι το μόνο μας κοινό με τους πρωταθλητές ποδοσφαίρου) κρατώντας τα λάφυρα των Χριστουγέννων και με το χαμόγελο του παιδιού που μόλις ικανοποίησε το τέρας της περιέργειας. Θυμάμαι το συναίσθημα εκείνης της στιγμής, θυμάμαι και το πως ένιωθα ολόκληρη εκείνη τη μέρα. Περίεργο αλλά το θυμάμαι. Ήμουνα πραγματικά ευτυχισμένη. Η αλήθεια είναι ότι σαν παιδιά ζούσαμε κάθε χρονιά τη μαγεία των Χριστουγέννων. Ήμασταν 3 – 4 χρονών, όταν μας είπαν οι γονείς μας ότι σε λίγες ώρες θα κατέβει ο Άι – Βασίλης από την καμινάδα για να μας φέρει τα δώρα. Έτσι λοιπόν του τη στήσαμε! Πήραμε τα μαξιλάρια και τις κουβέρτες μας, στρογγυλοκαθίσαμε μπροστά στο τζάκι και δώσαμε όρκο – φτου μεταξύ μας, ότι θα μείνουμε όλη τη νύχτα ξύπνιοι για να τον δούμε. Σε πέντε λεπτά κοιμηθήκαμε! (Αποφασιστικοί και δυνατοί χαρακτήρες από τότε!). Όταν ξυπνήσαμε ο χοντρός με τα μούσια είχε κάνει πάλι τη βρομοδουλειά του. Τα δώρα μας ήταν εκεί!

post image

Παρατηρώ για λίγο ακόμα τη φωτογραφία πριν την αφήσω στη στοίβα με τις χριστουγεννιάτικες και βλέπω πως δεν ήμουν τόσο όμορφη όσο με θυμόμουνα. Περίεργο! Για την ακρίβεια ήμουν σχεδόν άσχημη. Αδύνατο! Μεγαλώνοντας ήξερα ότι είμαι μέρος μιας ιδιαίτερα όμορφης οικογένειας. Ήμασταν από τους πιο όμορφους ανθρώπους του κύκλου μας απ’ όσο ήξερα. Προφανώς, ή ο κύκλος μας ήταν πολύ μικρός, ή αγαπιόμασταν πολύ μεταξύ μας για να βρούμε έστω και την παραμικρή ατέλεια ο ένας στον άλλο. Κοιτάζοντας και τις υπόλοιπες φωτογραφίες αναγκάστηκα να πειστώ για το δεύτερο. Δεν θυμώσαμε ποτέ με τους γονείς μας όταν μάθαμε ότι δεν υπάρχει Άι – Βασίλης. Βασικά δεν το μάθαμε ποτέ αυτό. Νομίζω ότι πιστεύουμε ακόμα και εγώ και ο αδελφός μου ότι υπάρχει. Είμαι σίγουρη ότι ξέρουμε ότι υπάρχει. Κι αυτό γιατί πάντα τα Χριστούγεννα κάποιος φροντίζει και αφήνει τα δώρα κάτω από το δέντρο, φτιάχνει κουραμπιέδες και μυρίζει το σπίτι, ψωνίζει για το χριστουγεννιάτικο τραπέζι και ετοιμάζει το φαγητό ολόκληρης της οικογένειας. Βέβαια, όλα αυτά δεν αποδεικνύουν ότι ο Άι – Βασίλης υπάρχει με σιγουριά. Και ασφαλώς θα μπορούσε οποιοσδήποτε να αντικρούσει τα επιχειρήματά μου.

post image

Αυτό που αποδεικνύει ότι υπάρχει όμως, είναι η λάμψη στο βλέμμα των παιδιών όταν ανοίγουν τα δώρα. Όχι ασφαλώς για το ίδιο το δώρο, αλλά γιατί το πνεύμα των Χριστουγέννων έχει καταφέρει το σκοπό του: μας έχει κάνει να πιστέψουμε σε πράγματα που δεν μπορούμε να αγγίξουμε, να μετρήσουμε ή να αποδείξουμε με τη λογική. Μας έχει κάνει να πιστέψουμε στην ύπαρξή του. Δεν είναι τα λαμπάκια στο χριστουγεννιάτικο δέντρο, ούτε τα δώρα με τα φανταχτερά περιτυλίγματα, ούτε καν η αντίστροφη μέτρηση για την αλλαγή του χρόνου με την ελπίδα μιας καλύτερης ζωής. Μας έχει κάνει να ελπίζουμε στο θαύμα, αυτό κρύβει στο μικροσκοπικό του σάκο, το θαύμα! Κι αυτό είναι εξαιρετικά σημαντικό, καθώς μεγαλώνοντας θα χρειαστεί πολλές φορές να ανακαλέσουμε αυτό το άυλο συναίσθημα. Θα χρειαστεί να εμπιστευτούμε τον εαυτό μας όταν όλα πάνε στραβά, να νιώθουμε την αγάπη όταν ίσως δεν είναι τόσο χειροπιαστή, να ονειρευτούμε το μέλλον, ελπίζοντας ότι τα πράγματα θα πάνε όσο καλύτερα μπορούν.

Ο Frank Sinatra πλημμύρισε το δωμάτιο με το ρυθμό του “Let it snow” και ο Θεός για να μην του χαλάσει το χατίρι αλάτισε τον κόσμο μία ιδέα ακόμα. Για μια στιγμή τα λαμπάκια όλης της γειτονιάς συγχρονίστηκαν. Είμαι σίγουρη ότι αν μας βλέπουν από τον Άρη θα νομίζουν ότι στέλνουμε σήμα κινδύνου, σκέφτηκα. Έβγαλα από το τσεπάκι μου τον ύπνο και τον τίναξα καλά-καλά. Όταν άνοιξα ξανά τα μάτια μου, ξημέρωναν Χριστούγεννα.

Go to TOP