O Γαβράς, ο Βαρουφάκης και οι… Μπαρουφάκηδες

Οι «Ενήλικοι στο Δωμάτιο» και οι πνευματικώς ανήλικοι του IMDB

 

Όλα κυλούν φαινομενικά όμορφα στην πιο φωτεινή χώρα των Βαλκανίων. Κι αν τον Αύγουστο δεν είχε ειδήσεις, οι πρώτες μέρες του Σεπτεμβρίου μας αποζημιώνουν με το παραπάνω για την περίοδο της ανομβρίας. Το λες και δράμα αυτό που ζούμε, αλλά το ξορκίζουμε με χιούμορ. Δε μας παίρνει αλλιώς.

Ιπτάμενοι ράπερς αποκαλύπτουν τους Ιλουμινάτι με την ίδια χάρη που ο Μπάτμαν ξεσκέπασε το σκοτεινό Συμβούλιο των Γλαύκων στο Γκόθαμ. Ο θεός του storytelling όμως γελά, βλέποντας τα διπολικά εγχώρια media να λειτουργούν χωρίς να πατήσουν το rewind: «Kαλλιτέχνης-φαινόμενο» τη Δευτέρα ο Sin Boy. «Ξεπούλησε» ο δίσκος του, κι ας μην είχε κυκλοφορήσει ποτέ σε φυσική μορφή. Να χαρώ εγώ πλατίνα. Τετάρτη και οι ίδιοι συντάκτες γελάνε με τα χάλια-υπαρξιακά του. Λίγο μέτρο ρε παιδιά, θα μας πάρουν με τις πέτρες. Βοήθεια χρειάζεται ο άνθρωπος. Το ότι δε γουστάρω την «τέχνη» του καθώς και τη στάση ζωής του δεν αναιρεί το ότι δε θέλω να δει τα ραδίκια ανάποδα.

Γελά όμως και η τέχνη με την πάρτη μας, και η αφορμή δεν είναι άλλη από τη νέα ταινία του Κώστα Γαβρά. Οι «Ενήλικοι στο Δωμάτιο» κατάφεραν να διχάσουν τους κριτικούς του καναπέ πριν ακόμα φτάσουν στις κινηματογραφικές αίθουσες. Και αφού ως γνωστόν καταφέραμε να κάνουμε τον μαλάκα brand name και διεθνή λέξη, πέσαμε με αυταπάρνηση στην αρένα του IMDb για να «ψηλώσουμε» ή να «θάψουμε» τη δουλειά του δημοφιλούς σκηνοθέτη.

Είδα λοιπόν σοβαρούς ανθρώπους, άτομα που θαύμαζα μέχρι εκείνη τη στιγμή, να μπαίνουν σε μια διαδικασία κινητοποίησης που σε κάθε πραγματικό φίλο της τέχνης θα προκαλούσε ένα σφίξιμο στο στομάχι. «Καλά τα πάμε», γράφει ο εξ αριστερών διανοητής: Στο 7,3 η ταινία. Πριν καν κυκλοφορήσει. «Συνεχίζουμε μέχρι να το στείλουμε στον πάτο», ο αντίστοιχος εκ δεξιών. 4,1, πριν καν κυκλοφορήσει. Κι επειδή προφανώς στο IMDb οι άνθρωποι είναι σοβαροί και δεν ασχολούνται με το ποιος την έχει μεγαλύτερη, διέγραψαν όλες τις κριτικές από την επίμαχη σελίδα. Λίγα λεπτά πριν το φινάλε, η εικόνα ήταν αυτή:

Προσγειώνομαι απότομα στην πραγματικότητα. Μήπως αυτοί οι άνθρωποι είναι ο κανόνας και όχι η εξαίρεση;  «Δε μπορεί», λέω. Κάτι δεν πάει καλά. Θυμήθηκα και μια δήλωση του Θανάση Παπακωνσταντίνου, που έλεγε με τον χαρακτηριστικό, γλυκό του τρόπο πως πρέπει να προσεγγίζεις την τέχνη με τη μέγιστη δυνατή αγνότητα. Όπως ξυπνάς το πρωί και αντικρύζεις τη θάλασσα ένα πράμα. Όχι να χαρακτηρίζεις ένα έργο «αριστούργημα» ή «πατάτα» ανάλογα με τις πολιτικές σου πεποιθήσεις, πριν καν κυκλοφορήσει.

Την ώρα λοιπόν που οι πολιτικοί αρχηγοί μαλακώνουν το λόγο τους και φαίνεται πως ξεφεύγουμε από την τοξική πόλωση του 2015, κάποιοι εξακολουθούν να σηκώνουν το λάβαρο της δικής τους πολιτικής ορθότητας. Μιας «ορθότητας» εντελώς υποκειμενικής, στη χειρότερη τυφλής, στην καλύτερη αλλήθωρης. Παρόλα αυτά εγώ επιμένω. Πρώτα θα δω και μετά θα επικροτήσω ή θα αποδοκιμάσω. Γιατί αν σκεφτόμουν σαν τους Μπαρουφάκηδες του IMDb και περιχαρακωνόμουν στη σχέση μου με την τέχνη, δε θα είχα διαβάσει ποτέ την Αγία Γραφή και το Κοράνι και θα στερούσα από την εαυτό μου δύο ξεχωριστά λογοτεχνικά πονήματα. Αν σκεφτόμουν σαν κι αυτούς δε θα ήξερα να σου πω πως «Ο Αγών» του Χίτλερ είναι ένα κακογραμμένο βιβλίο. Αλλά τι να σου λέω τέτοια ώρα, που αν το χτύπημα της παλάμης στο επίμαχο σημείο ήταν εργόχειρο, οι Μπαρουφάκηδες του IMDb θα είχαν φτιάξει την προίκα τους.

Go to TOP
Άνοιγμα