post image

Μέλανδρος Γκανάς

Ο Εκδότης του Κάμπου και τα… μικυμάου

 

Είναι μια οικεία φιγούρα που «τρακάρεις» στα DIY festivals. Οι φίλοι του τον φωνάζουν Μάνο, αλλά ο Μέλανδρος Γκανάς δεν είναι άνθρωπος των τύπων. Είναι τύπος και του αλωνιού και… του σαλονιού, μα πάνω απ’ όλα, ο δημιουργικός εγκέφαλος πίσω από τις «Εκδόσεις του Κάμπου» και το «Ετουκού». Ένας μεγάλος γνώστης της κουλτούρας των κόμιξ, που εδώ και δέκα περίπου χρόνια φιλοδοξεί να βάλει τη Θεσσαλία στο κέντρο ενός πολύχρωμου καμβά. Τον συναντήσαμε πριν από λίγες μέρες, όταν και δέχτηκε με μεγάλη άνεση να κάνει Πεζοδρόμιο. Μόλις είχε επιστρέψει από ένα ταξίδι στην Ιορδανία, τις εντυπώσεις από το οποίο θα συζητήσουμε κάποια άλλη στιγμή (πολύ) σύντομα.

H πρώτη επαφή με τα κόμιξ

Αρχικά να ξεκαθαρίσω πως δε σκιτσάρω. Γράφω σενάρια, δίνω τις ιδέες στους φίλους μου, με τους οποίους βέβαια η αισθητική μας ταιριάζει και καταλαβαίνουν ακριβώς τί θέλω. Εγώ δεν κάνω τίποτα σχετικό με design και απλώς απολαμβάνω τη ζωή μου. Διαβάζω από τα εφτά μου κόμικς, από τα καλοκαίρια μου στην Καλαμάτα γιατί μόνο έτσι καθόμουν ήσυχα. Στην πορεία, από αναγνώστης έγινα συλλέκτης. Έπειτα ήρθε το “Greek Comics” το 2004, όπου έκανα καταλογογράφηση και moderation στις ελληνικές εκδόσεις. Μιλάμε για 400-500 παρουσιάσεις και μετά ήρθε το “Comicdom”. Έγραφα κείμενα, σαν λαογραφία των κόμικς και μετά από αυτό είμαι υπεύθυνος σε ένα τμήμα fanzines, έως και σήμερα. Εκεί προέκυψαν οι “Εκδόσεις του Κάμπου”.

Τα σχολικά χρόνια

Όπως (σχεδόν) όλων των παιδιών. Αυνανιζόμουνα, έκανα κανά τσιγαράκι και έγινα καραβανάς.

Η επαγγελματική θητεία στον στρατό

Εκεί «μεγάλωσε» μέσα μου η όλη φάση. Έγινε «ας κάνω κάτι που μου αρέσει». Ήμουν 21 χρόνια καραβανάς, σύνταξη όμως δεν πήρα ποτέ γιατί δεν συμπλήρωσα χρόνια. Σήμερα, είμαι ο άνθρωπος πίσω από τις «Εκδόσεις του Κάμπου», καθώς και του συλλόγου κόμικς και τεχνών «Ετουκού».

post image
JNK2007 Artworks

Οι «Εκδόσεις του Κάμπου» και οι… «Ετουκού»

Με το «Ετουκού» πηγαίνουμε σε σχολεία ή φεστιβάλ, κάνουμε διαδραστικά μαθήματα και συνεργαζόμαστε με την Αντιδημαρχία Πολιτισμού της Λάρισας. Δε γίνεται δηλαδή οι δράσεις αυτές να συνδεθούν με τα δικά μας, «βρώμικα» ή προκλητικά κόμικς.

Άρα οι «Εκδόσεις του Κάμπου» κρατάνε το street attitude

Ναι, με το «Ετουκού» να παίζει πιο safe και «σωστά». Δεν έχω να κάνω με την αισθητική του παιδιού, αλλά με την παιδεία του. Εγώ θα του μάθω τι είναι το κόμικ, θα του μάθω πώς να το αποδομεί, θα του μάθω να το διαβάζει και φυσικά, στο φινάλε, να διαβάζει αυτά που θέλει εκείνο και όχι εγώ. Άλλο πράγμα το πάνελ, και άλλο η αισθητική του.

Τι θυμάσαι περισσότερο από εκείνες, τις πρώτες μέρες;

Ήταν 2010 και από το πουθενά, για πλάκα ειπώθηκε το «έλα να βγάλουμε ένα βιβλίο». Η συζήτηση είχε γίνει με τον Λάζαρο Ζήκο, ο οποίος ήταν καλλιτεχνάρα, και δυστυχώς έχει φύγει απ’ τη ζωή. Του είχα πάρει συνέντευξη για το “Comicdom” η οποία όμως δε δημοσιεύτηκε ποτέ. Γίναμε κολλητοί και μιλούσαμε με τις ώρες. Μου χάριζε σπάνια πράγματα γιατί είδε πως είχα τρέλα με τις αυτοεκδόσεις. Και για να μη στα πολυλογώ, μετά την τρίτη… δοσοληψία, μου λέει «αφού το αγαπάς, γιατί δεν κάνεις κάτι»; Τι να κάνω, αναρωτήθηκα, αφού δεν ζωγραφίζω ούτε γράφω. Τότε μου άνοιξε τα μάτια: Οι καλλιτέχνες έχουν πρόβλημα να βγουν προς το κοινό. Κάπως έτσι διάλεξα να είμαι ο συνδετικός κρίκος, κάτι που κάνω με αγάπη μέχρι σήμερα.

post image
Fotis Tselepatiotis

Το αρχικό team υπάρχει ακόμα;

Στην ουσία πίσω απ’ το όνομα ήμουν μόνο εγώ με πολλούς συνοδοιπόρους. Υπάρχουν ακόμα, κι ας έχουμε ακολουθήσει την πορεία μας. Γι’ αυτό και όταν κάποιος θέλει κάτι από τον άλλο, είναι σαν αίτημα αδερφού προς αδερφό. Για να προχωρήσει μια τέχνη δε χρειάζεται εγωισμούς. Με αυτό τον τρόπο προχωρήσαμε και βγάλαμε κάποια «παράνομα» κόμικς, χωρίς ISBN που δεν τα βρίσκεις στο εμπόριο.

Η ισχύς εν τη ενώσει, ένα πράγμα

Και όχι μόνο. Κοίτα τι κάνεις εσύ καλά, αλλά αν προκύψει μια ευκαιρία πάνω σε κάτι που δεν κατέχεις, «ψήσε» κάποιον φίλο σου που είναι γνώστης να το κάνει. Αν χαθεί αυτή η ευκαιρία, είσαι και βλάκας και εγωιστής, γιατί χάρη στη δική σου παρέμβαση ο κόσμος θα γινόταν ένα κλικ καλύτερος. Ένα άτομο δε μπορεί να πείσει τη Λάρισα ότι τα κόμικς είναι τέχνη. 20 όμως το μπορούν, και μάλιστα με σχετική άνεση.  Το μπορούν καλύτερα από μένα που οπτικοποιώ κάποιες μέτριες ιδέες.

Η μέθοδος

Για παράδειγμα, είχα χωρίσει με μια κοπέλα και έτσι δημιούργησα  τη «Φωτιά». Έδειξα σε ένα φιλαράκι τί θέλω, κατάλαβε τα references που στην ουσία ήταν  το ηλιοβασίλεμα που είχα φωτογραφήσει και υλοποίησε την ιδέα μου. Το θέμα είναι ότι αυτό που κερδίζει σε όλα, είναι πως μου αρέσουν τα κόμιξ και μαζί μ’ αυτά, μου αρέσουν οι συνεργάτες μου. Ξέρω να τους διαλέγω. Και για να παρουσιάζουμε τα πράγματα όπως είναι, εγώ έχω ένα 10% στη δημιουργική διαδικασία και αυτοί το 90%.

post image
Nikolas Kourtis

Θα μπορούσαμε να σε χαρακτηρίσουμε ως art director;

Είμαι ένας απλός εγκέφαλος και νιώθω μέτριος σε όλα. Μάλλον πάσχω από το «σύνδρομο του απατεώνα».  Δε ρωτάω ποτέ το γιατί, ούτε ψάχνω ταμπέλα για να μου φορέσω.

Η προώθηση της δουλειάς σας γίνεται με αρκετά… φαντεζί τρόπο

Ναι, βγάζουμε κόμικς, μπλούζες, αυτοκόλλητα, patches, κονκάρδες και λοιπά από merch. Καταλαβαίνω τί λες γιατί όλα… πάσχουν από μια κάποια βουκολική κουλτούρα. Αυτό είναι και το trademark, αυτός κι ο αυτοσκοπός. Τα κάνουμε όλα στον κάμπο!

Larizona ή L.A.;

Λόγω κλίματος, το Larizona μου αρέσει και μένα. Όταν είχαμε να διαλέξουμε ανάμεσα σ’ αυτά τα δύο ονόματα,  είχαμε καταρχήν βγάλει μια αφίσα “Larizona Dream”. Όμως από αυτή προέκυψε το “L.A.”

post image
Thanos Tokmakis

Kαι έτσι προέκυψε ο τίτλος του φεστιβάλ που διοργανώθηκε τον Μάρτιο

Το “L.A. Comics Festival”  συνέπεσε με τη  μετάβασή μου από την Κύπρο στη Λάρισα. Συνεργαζόμουν με το πανεπιστήμιο Κύπρου αλλά βρισκόμουν πολύ μακριά από τον τόπο μου. Όσα συνέβησαν τον Μάρτιο του 2019 στον Μύλο του Παππά ήταν διεθνούς εμβέλειας. Και στο λέω εγώ, που το «διεθνές» δε με ψαρώνει. Όταν έχεις 50 καλλιτέχνες από όλη την Ελλάδα, κόμικς από διάφορες χώρες, συναυλίες και άλλα events, ξέρεις πως κάτι κάνεις καλά. Όλο αυτό όμως δε θα γινόταν τόσο εύκολα χωρίς τη στήριξη της αντιδημαρχίας.

post image
Baba Chico – B. Creative Studio

Κάπως έτσι δε λειτούργησαν και οι «Καμπίσιοι Δημιουργοί»;

H έκθεση του Σεπτεμβρίου ήταν για τρίτη συνεχή χρονιά άλλο ένα βήμα προς μία συγκεκριμένη κατεύθυνση.

Ποιος είναι ο απώτατος σκοπός;

Mε ενδιαφέρει η local σκηνή. Πάρε τις πόλεις μία-μία: Bόλος, Λάρισα, Καρδίτσα, Τρίκαλα, καθεμιά μάνα των κόμικς, καθεμιά με 2-3 παιδιά που πραγματικά κάνουν τη διαφορά. Θέλω το «Ετουκού» να γίνει πανθεσσαλικό. Να ανεβάσω καλλιτέχνες με το δικό τους brand, να στήσουμε μία έκθεση από το μηδέν. Και φυσικά, κάποτε να στεγάσω ένα… εκκολαπτήριο ιδεών στη Λάρισα. Αυτό μένει για να νιώσω γεμάτος.

post image

Αναφερόμαστε τόση ώρα στη Λάρισα. Ας πούμε όμως και για την βυθισμένη στην παράνοια Τερψιθέα, στην οποία και μένεις

Ο πατέρας μου πήγε και έχτισε στην Τερψιθέα. Δεν είναι καν Λαρισαίοι οι ντόπιοι, είναι απλά τύποι που μένουν εκεί και χτίσανε στο προάστιο. Με εμπνέει, γιατί ξυπνάω το πρωί και δίπλα μου βλέπω μόνο τρακτέρ και χωράφια. Βλέπω σκυλιά να παίζουν με τη γάτα, πράγματα δηλαδή που με ξεκουράζουν με το που ανοίγω τα μάτια μου. Όταν έμενα στο τσιμέντο, όσο και να θες να το ομορφύνεις με παρεμβάσεις, αυτό παραμένει τοίχος. Στην Τερψιθέα έχω ανοιχτές πόρτες, τέρμα τη μουσική, δουλεύω ό,τι ώρα θέλω, κι αν νιώσω πιεσμένος πηγαίνω μια βόλτα με το σκύλο στα χωράφια.

Σχέδια για το μέλλον υπάρχουν;

Με όποιον είχα όνειρο να κάνω κάτι, το έκανα. Έχω πάρει το βραβείο μου, έχω κάνει δικό μου -εκδοτικό οίκο-, σύλλογο, festivals, όλα τέλεια. Τώρα θέλω 300 ευρώ το μήνα για τα έξοδα μου. Όλα τα άλλα τα έχω κάνει. Και μετά από εδώ σπίτι θα πάω να ασχοληθώ με κόμικς.

Να ετοιμαζόμαστε τον επόμενο Φεβρουάριο για το δεύτερο L.A. Comic Festival;

Mε όσους έχω μιλήσει, έχω πάρει το ΟΚ να το προχωρήσω, αλλά είτε το υποστηρίξει η δημαρχία, είτε όχι (που κατα 99% είναι γιατί το αγαπάνε), θα γίνει. Και από δικούς μας πόρους, θα γίνει. Την εκτιμάμε την αντιδημαρχία που στηρίζει, αλλά και να μην το έκανε, θα το έκανα μόνος μου. Δήμος είσαι εσύ. Αυτοί είναι οι εκπρόσωποί. Θα συνεργαστώ όμως με τον καθένα, πριν μου αποδείξει οτι γαμιέται, όπως λένε πολλοί, για παράδειγμα, για την τοπική αυτοδιοίκηση. Κι επειδή αναφερόμαστε σ’ αυτό, στον Δήμο Λαρισαίων δεν με λογόκριναν ποτέ, μου έδωσαν το Μύλο με το που το ζήτησα, ακόμα και τις αφίσες, που πολλοί θα κατέκριναν, δεν τις σχολίασαν καν. Ξέρουν ποιός είμαι, με εμπιστεύτηκαν. Εφόσον με εμπιστεύτηκαν, δεν μπορώ να πω κάτι για αυτούς. Μπορώ να βρίσω άλλους δήμους που με κρέμασαν. Οι δικοί μας όμως, φέρθηκαν τζάμι.

post image
Brain Mince Design

Στην τελική, τί είναι η τέχνη;

Η φάση με την τέχνη γενικά είναι ότι πρώτον, όλοι είμαστε εν δυνάμει καλλιτέχνες και… κακοτέχνες. Για να μπορέσει να σε πει κάποιος έτσι, πρέπει να εκτεθείς. Όταν κάνεις ένα πράγμα και το βάζεις στον τοίχο και το σχολιάσει κάποιος, είσαι καλλιτέχνης. Η τέχνη δημιουργείται τυχαία και γενικά, δεν πρέπει να είναι ελιτίστικη. Εάν εγώ κάνω κόμικς με τον πιο δύσκολο τρόπο επειδή ξέρω, απευθύνομαι μόνο σε αυτούς που ξέρουν. Πρέπει η τέχνη να είναι λαϊκή, για όλους. Η ελιτ να πάει σε κανένα συνέδριο διήμερο να τα πει και να τα πιει. Όταν κάνω κόμικς, θέλω να το πω απλά και να το καταλάβει ο άλλος. Αν γράφω ποιήματα με τις πιο δύσκολες λέξεις, δεν το κάνω για τον κόσμο. H ουσία είναι ότι δεν υπάρχει καλή και κακή τέχνη. Άπτεται στην αισθητική του καθενός.

Κλείνοντας, τί σημαίνει για εσένα η λέξη “Πεζοδρόμιο”;

Είναι ωραία τα σαλόνια, αλλά για να μπεις σ’ αυτά πρέπει πρώτα να περπατήσεις στο πεζοδρόμιο. Τότε μόνο θα εκτιμήσεις τη ζεστασιά.

 

Go to TOP