Mία ακόμα Χριστουγεννιάτικη ιστορία

Όταν ο πόλεμος σταμάτησε για ένα ματσάκι στα γρήγορα

Στις 11 Νοεμβρίου συμπληρώθηκαν 100 χρόνια από τη λήξη του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου που έμεινε γνωστός από τους ιστορικούς ως «Ο Μεγάλος Πόλεμος». Και ήταν πράγματι μεγάλος, αν αναλογιστεί κανείς τα περίπου 40 εκατομμύρια θύματα. Όμως εκεί που μια γενιά θάφτηκε κυριολεκτικά στη λάσπη των χαρακωμάτων, μια μικρή ιστορία μακριά από τη ρουτίνα της φρίκης μπορεί ακόμα και σήμερα να γεμίσει τις μέρες μας με λίγο φως.

Βρισκόμαστε στα Χριστούγεννα του 1914, λίγους μόνο μήνες μετά την έναρξη του πολέμου, με τη μάχη να μαίνεται στο Δυτικό Μέτωπο. Παρόλα αυτά, η μεγάλη γιορτή πλησιάζει, με φίλους και εχθρούς να μη μπορούν να αγνοήσουν τη σημαντικότητά της. Σε αυτά τα πλαίσια, για μέρες πριν από την 25η Δεκεμβρίου, οι μαρτυρίες μιλούν για στρατιώτες κι από τις δύο μεριές που τραγουδούσαν τα κάλαντα μέσα από τα χαρακώματα, ο καθένας στη δική του γλώσσα. Όσο δε πλησίαζε η παραμονή, τόσο φαίνονταν πιο ξεκάθαρα τα σημάδια προσέγγισης ανάμεσα στα δύο στρατόπεδα.

Στη συνέχεια, και λίγες ώρες πριν τη μεγάλη μέρα, σε πολλά σημεία του μετώπου ξεκίνησαν οι πρώτες ανταλλαγές ευχών και δώρων ανάμεσα στους στρατιώτες των δύο αντιπάλων! Εκεί που σοκολάτες, κούτες με τσιγάρα και μπουκάλια ουίσκι αλλάζουν χέρια, στις γκρίζες ζώνες, όπου λίγο πριν χύνονταν ανθρώπινο αίμα. Τότε ήταν που μίλησε η ανθρωπιά. Γρήγορα λοιπόν, μία άτυπη ανακωχή συνέβη ελέω της μεγάλης γιορτής. Το σημαντικότερο; Aυτή η ανακωχή δεν είχε διαταχθεί από τα στρατιωτικά επιτελεία των εκπλεκόμενων χωρών.

Οι πραγματικοί ήρωες της ιστορίας που σας διηγούμαι βρισκόντουσαν στην πόλη Ιπρ του Βελγίου. Μπορεί η χιονοθύελλα να τσάκιζε τα κόκκαλά τους και η ομίχλη να μην τους επέτρεπε να δουν στα πέντε μέτρα, όμως αυτοί αποφάσισαν να κάνουν αυτό που κανείς δεν είχε κάνει στο παρελθόν: Άγγλοι και Γερμανοί έπαιξαν ένα φιλικό ματς ποδοσφαίρου, στο πεδίο της μάχης! Πάνω στο παγωμένο έδαφος, η ιστορία έγραψε πως κέρδισαν οι Γερμανοί με 3-2, με το ματσάκι να λήγει άδοξα όταν η μπάλα έσκασε σε ένα συρματόπλεγμα. Όμως ο πραγματικός νικητής ήταν η δίψα για ζωή.

Εκατό χρόνια μετά, σε μένα και ‘σένα αυτή η διήγηση φαντάζει σαν κάτι μακρινό. Όμως σίγουρα κάτι μας διδάσκει. Ακόμα κι αν βρίσκεσαι χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά απ’ αυτό που σου αρέσει να αποκαλείς «σπίτι», ακόμα κι αν βρίσκεσαι ανάμεσα σε άσπονδους φίλους, καμιά φορά αν η μπάλα τσουλήσει στον πάγο όλα μπορεί να γίνουν καλύτερα. Έτσι το φως κερδίζει το σκοτάδι. Του χρειάζεται απλώς μια μικρή χαραμάδα, ίσα με τη διάμετρο της κάννης ενός όπλου που ξεπροβάλει από την οπή ενός χαρακώματος.

Go to TOP
Άνοιγμα