post image

Λευτεριά στην αλλαγή του χρόνου

Μια ιστορία που δεν κόστισε ούτε ένα ευρώ

«Το χρήμα πολλοί εμίσησαν, το τσάμπα όμως ουδείς», ακούγεται μια φωνή από το υπερπέραν. Πλησιάζει λοιπόν η στιγμή που θα μετρήσουμε αντίστροφα, με όλα τα τετριμμένα περί ευχών, αγάπης, συναντήσεων με παλιούς φίλους και κολασμένων γευμάτων, ενώ στη λίστα βάζεις ό,τι άλλο θέλεις. Παρόλα αυτά ο στόχος σου πρέπει να είναι άλλος: ο μαραθώνιος της νύχτας της Πρωτοχρονιάς. Και για να γίνω πιο συγκεκριμένος, πώς θα τη βγάλεις free σε ‘κείνο το ατέλειωτο, εορταστικό (ή βασανιστικό) βράδυ.

«Δήμαρχε μέτρα επιτέλους αντίστροφα να τελειώνουμε», σε ακούω να ψιθυρίζεις στον εαυτό σου. Καλά κάνεις! Το τσάμπα δε μπορεί να ξεκινήσει αν το στρατηγείο σου δε βρίσκεται στο σπίτι των γονιών σου με φόντο την τηλεόραση. Από εκεί θα ευχηθείς τα πρώτα «Χρόνια πολλά» του νέου έτους, εκεί θα ζήσεις την απόλυτη φρίκη των 15 δευτερολέπτων χωρίς WiFi επειδή ο γέρος σου θα κλείσει τον γενικό «για το καλό του χρόνου» και φυσικά, εκεί θα υποστείς άλλο ένα εορταστικό «Στην Υγειά Μας» με τον αειθαλή Σπύρο Παπαδόπουλο και τους μονίμως χαρούμενους καλεσμένους του.

«Θα σας αρέσει πολύ η φετινή πίτα, είναι η πιο νόστιμη που έχω δοκιμάσει», αναφωνεί το γιορτινό πλάσμα – μαμά. Δοκιμάσει και αγοράσει, θα προσθέταμε, με κοινό μυστικό πως η βασιλική πίτα θα σοδομιστεί πριν καν εμφανιστεί στο τραπέζι. Τσεκ. Γαλοπούλα και σούπα δεν υπάρχουν πια. Τσεκ. Δε θα φαγωθούν μελομακάρονα ανήμερα της Πρωτοχρονιάς, γιατί όλα βρίσκονται στο στομάχι σου. Τσεκ. Με τη διάθεση στη μέση και το στομάχι γεμάτο, η ώρα έχει πάει 2: Το τηλέφωνό σου δε σταματά να χτυπά αλλά και ‘συ καλείς τους κοντινούς σου ανθρώπους. Βρίσκεσαι ακριβώς στο μεταίχμιο, γιατί στο κρίσιμο 2 με 3 θα πρέπει να έχεις κάνει “lock” το επόμενο θύμα σου.

post image

«Εννοείται πως θα σε τιμήσω Βασιλάρα μου», θα πεις και θα χαμογελάσεις μοχθηρά. Ο στόχος βρέθηκε, αλλά πρέπει κάπως να γεμίσεις το κενό μέχρι το ραντεβού «αργότερα», που το υπολογίζεις κατά τις 4. Στο μεσοδιάστημα, πίνεις σα να μην υπάρχει αύριο, νοσταλγώντας τα φοιτητικά σου βράδια. Ευγενής χορηγός της πρώιμης σούρας σου, φυσικά, το σπίτι! Όμως ο Βασίλης είναι όνομα τυχερό και ευλογημένο σίγουρα θα βρεις άλλους 5-6 που θέλουν να μοιραστούν τη χαρά τους μαζί σου. Τότε  πρέπει να φανείς δυνατός: Δε πας ποτέ νωρίς στα σπίτια άλλων, Βασίληδων ή μη, άλλα όταν έχει ήδη στρωθεί το χαρτί.  Γλιτώνεις το δώρο και φυσικά ρουφάς διακριτικά το ουίσκι τους, για το οποίο και πας.

post image

«Θα τα πούμε σίγουρα τις επόμενες μέρες. Καλή χρονιά!». Έχει πάει 4 και με τον αποχαιρετισμό σου γελάν και οι πέτρες. Ήρθε η μεγάλη στιγμή ή αλλιώς η ώρα της Μεγάλης Εξόδου. Θυμάσαι τον μπάρμπα σου τον Κώστα που είναι δυο χρόνια μικρότερος από τον Λευκό Πύργο και παντρεύτηκε πρόσφατα; Όχι! Αλλά για καλή σου τύχη σε θυμάται αυτός! Πρώτο ποτό εντελώς randomly, έξω και στο τσάμπα,  σε χώρο που δεν έχεις ξαναδεί. Ο Κώστας σου μιλάει, η Ενταβιέ χαίρεται που σε γνωρίζει και συ ξεφωνίζεις κάτι σουρωμένα «ναι», ενώ σαγηνεύεσαι από κάποιες αυτοκαταστροφικές, μυστήριες υπάρξεις.

«Δεν έχω ζήσει καλύτερη Πρωτοχρονιά», λες και το πιστεύεις. Fast-forward: Είναι 6 το πρωί και βρίσκεσαι στο αγαπημένο σου μπαρ, ενώ το προηγούμενο δίωρο έχεις γιορτάσει (με δωρεάν σφηνάκια φυσικά) με όλους τους Βασίληδες και τις Βασιλικές της πόλης. Είσαι χυμένος πάνω στη μπάρα και το απολαμβάνεις. Μαζί σου βρίσκονται άλλοι 50 θαμώνες, πάντα πρόθυμοι να κυλιστούν μαζί σου στο λάκκο με τη λάσπη. Το μάτι σου θολώνει την ώρα που σε πλησιάζει το απόλυτο θηλυκό, όμως εσύ, ακόμα και στη σούρα σου έχεις γνώση της κατάστασης. To σύμπαν σου μεταφράζει το όλο ινσταλέσο, και συμπεραίνεις πως η συμπαθής κυρία ψάχνει και αυτή μαξιλάρι. Και πουθενά να μην οδηγήσει αυτό το μισομεθυσμένο τσατ, είναι προφανώς καλύτερο από την επίσκεψη που έκανες πέρυσι, την ίδια μέρα και ώρα στην εκκλησία για να ζεσταθείς.

post image

«Το μεθυσμένο φιλί δε μετράει», αναφωνεί ένας αδιάκριτος θεατής αλλά τον έχεις συνδέσει με το κάτω μέρος του σώματός σου. Ώρα 7:30, και λες κάτι παράξενα στη μαντάμ για την ομορφιά του εφήμερου και τον τρόπο με τον οποίο κάνουν γλυκό έρωτα τα μπλε μακάο. Παρόλα αυτά και μεταξύ μας, δε θα έλεγες όχι σε ένα σταφιδόψωμο. «Πάμε μια βόλτα τώρα που ξημερώνει;» σε ρωτά με μάτια μισόκλειστα από τη ζάλη και τη νύστα. Ο ήλιος διαλύει κάθε μόριο της ύπαρξής σου αλλά νομίζεις πως είσαι ερωτευμένος, σαν τον Γιόσα. Οι άδειοι δρόμοι της πόλης αν είχαν φωνή θα σε έβριζαν. Οι δυνάμεις σου σε εγκαταλείπουν και το στρατηγείο πέφτει μακριά. «Θα με πας σπίτι;» ρωτάς με περισσό θράσος το κορίτσι που αν δεν ήταν μεθυσμένο δε θα σε κοιτούσε ποτέ. Η συνέχεια δόθηκε κάτω από χοντρά σκεπάσματα και οι τίτλοι του τέλους έπεσαν με έναν τρόπο που θα τον έλεγες και θριαμβευτικό. Όταν βγήκες στη σκηνή για το encore, το μόνο που σκέφτηκες ήταν πως του χρόνου θα έχεις ένα 20ευρω στην κωλότσεπη, από  φόβο μη βρεθείς σε άλλη πόλη.

«Τι έκανα;», ακούστηκε μια φωνή το απόγευμα της Tετάρτης, 1 Ιανουαρίου 2020: Ήταν γυναικεία και ανήκε στον ολονύκτιο ερωτά σου, όταν είδε στο αίτημα φιλίας που της έστειλες στο Φουμπού. Καλή χρονιά…

 

Go to TOP