Kωνσταντίνος Βλαντίκας

Υφαίνοντας γεύσεις με φόντο το Περού

 

Γεννήθηκε στην Πεύκη πριν από 30 και κάτι χρόνια. Κουβαλά στην πλάτη και τα σκεύη του ένα… γευστικό βιογραφικό που δε γίνεται να σε αφήσει ασυγκίνητο. Ο Κωνσταντίνος Βλαντίκας είναι ένας chef μεγάλου διαμετρήματος που προτιμά να αναδεικνύεται από τη δουλειά του σε σχέση με τα μεγάλα λόγια. Τον συναντήσαμε στην Καρδίτσα μία Τρίτη απόγευμα, στα πλαίσια της προετοιμασίας ενός γευστικού event με άρωματα… από το Περού. Ιδού ο άνθρωπος πίσω από την κουζίνα.

Το ξεκίνημα

Πάντα αγαπούσα τη μαγειρική όμως ποτέ δεν είχα κατά νου να την ακολουθήσω επαγγελματικά. Παρόλα αυτά, με θυμάμαι να μαγειρεύω συνεχώς για φίλους όταν αυτοί ερχόταν στο σπίτι. Το «μικρόβιο» μπήκε από τους γονείς. Όταν έχεις μάνα και πατέρα να μπλέκονται στην κουζίνα, δε θέλει και πολύ για να μπει στο νόημα και το παιδί! Όμως οι σπουδές έγραψαν Τεχνολογία Πολυμέσων και Προγραμματισμό. Με χαρτί!

Στην αγορά εργασίας

Tα συνηθισμένα: Aπό καφέ σε καφέ και από μπαρ σε μπαρ, μέχρι τη στιγμή που μου καρφώθηκε η σκέψη να μπω σε μια σχολή μαγειρικής. Ας είναι καλά μια φίλη που μου το πρότεινε στα 25 μου. Με το που μπήκα, μου άρεσε τόσο πολύ και χωρίς υπερβολή δεν έλειψα ούτε μία ώρα. Τέτοια αφοσίωση ούτε στο σχολείο.

Στην κουζίνα

Έπειτα πήρα μια πορεία για την οποία μπορώ να πω με σιγουριά πως πέρασα πολύ όμορφα. Βρέθηκα σε πολύ καλά εστιατόρια, πράγμα που μου έδωσε πολλές γνώσεις πάνω στο αντικείμενο. Ακόμα και σε κουζίνες που ήταν απαιτητικές, κράτησα πράγματα και συνέχισα να την ψάχνω.  Κι αυτό γιατί μ’ αρέσει να δοκιμάζω νέες γεύσεις και κουζίνες. Άλλωστε από μικρός έβγαινα και έτρωγα, πράγμα που κάνω ακόμα με την παρέα μου.

Με ονόματα βαριά

Το γεγονός πως βρέθηκα στην κουζίνα του Funky Gourmet ήταν η αρχή. Έστειλα διστακτικά ένα βιογραφικό όταν ξεκινούσα και τελικά δεν πήγα ποτέ να φάω εκεί σαν πελάτης, γιατί μπήκα στην ομάδα του για 3 χρόνια. Έπειτα βρέθηκα για λίγο στο CTC του Αλέξανδρου Τσιοτίνη και έπειτα συνεργάστηκα με τον Δημήτρη Σταμούδη, όμως στη συνέχεια ο δρόμος με έβγαλε στην Αμερική.

Η άλλη μεριά του ωκεανού

Η άνοιξη του 2017 μου έδωσε την ευκαιρία να βρεθώ στο Vasilis Kitchen που άνοιξε στο Μέριλαντ. Λίγες ώρες απόσταση από την Ουάσινγκτον και φοβερή εμπειρία, πίσω από την κουζίνα αλλά και στη ζωή έξω από το εστιατόριο. Ένας άλλος κόσμος. Όμως το επόμενο καλοκαίρι βρέθηκα σε ένα ιδιωτικό νησί του Αιγαίου να επιμελούμαι την κουζίνα ενός επιχειρηματία, και έκτοτε δημιουργώ και επιβλέπω τα μενού κάποιων εστιατορίων.

Οι γεύσεις του εξωτερικού

Από τη μία το πολύ διάβασμα κι από την άλλη το συνεχές «έξω» για φαγητό για «γνωριμία» με γεύσεις του υπόλοιπου κόσμου ήταν οι λόγοι που δεν έπαψα να στρέφω το βλέμμα μου συνεχώς πιο πέρα.

Η πιο αγαπημένη κουζίνα

Η Ελληνική-Μεσογειακή. Έχουμε κάποιες ξεχωριστές πρώτες ύλες και μια παράδοση με πιάτα που ξεχωρίζουν. Προσωπικά όμως μου αρέσει το ένα βήμα παραπάνω. Να πάρεις για παράδειγμα τον μουσακά και να τον παρουσιάσεις στον πελάτη σε μία εναλλακτική εκδοχή. Να τρως το… πειραγμένο φαγητό και ενώ σκέφτεσαι την κλασική γεύση, να καταλαβαίνεις πως πρόκειται για κάτι το διαφορετικό.

«Ο καλός chef»

Σίγουρα παίζουν ρόλο οι δημόσιες σχέσεις, αλλά αν δεν αγαπάς αυτό που κάνεις και δεν το «κυνηγήσεις», δε θα καταφέρεις τίποτα. Μελέτη και δοκιμή, το Α και το Ω. Δεν αρκεί λοιπόν το PR και είναι αλήθεια πως ακόμα κι αυτοί που είναι πραγματικά κορυφαίοι, στην αρχή πέρασαν πολύ δύσκολα.

H γνώση και η διδασκαλία της

Δεν ανήκω στην ομάδα αυτών των επαγγελματιών που γύριζαν την πλάτη στη ζυγαριά και κρατούσαν τις συνταγές για τον εαυτό τους. Έτσι κι αλλιώς όσο κι αν μοιραστείς κάτι τέτοιο, αν ο άλλος δε μπει στη λογική σου και δεν επιδιώξει το τέλειο αποτέλεσμα, τίποτα δε θα είναι γευστικά το ίδιο. Όταν διευθύνεις μία κουζίνα πρέπει εσύ και η ομάδα να είστε ένα.

Το γκουρμέ

Πρέπει να είναι κάτι μικρό, να μη σε «μπουχτίσει», να έχει ωραίο χρώμα, γεύση και υφή. Να χορτάσει το μάτι αλλά και να σε ανταμείψει. Γκουρμέ μπορεί να είναι και μια σαλάτα με φέτα, ντομάτα, κρεμμύδι και αγγούρι. Μην ξεχνάμε πως η ποιότητα των υλικών είναι βασικό μέρος.

Η πιο μεγάλη επιρροή

Δε γίνεται να επιλέξω έναν chef, αλλά… θα σκότωνα για να αποκτήσω τα skills του Φεράν Αντριά.

Το πιάτο που θα πρόσφερε στη γυναίκα που θα τον κέρδιζε

Κάτι θαλασσινό, ένα χτένι σωτέ αρόζε με σούπα γεμάτη αρώματα λευκής τρούφας.

The Peruvian Night

Tην Πέμπτη 11 Απριλίου θα παρουσιάσουμε στον χώρο του Brothers ένα μενού με πιάτα της Περουβιανής κουζίνας. Σαλάτες με συνδυασμούς που κάνουν τη διαφορά. Όπως για παράδειγμα με κινόα και μαριναρισμένες γαρίδες. Θα υπάρχουν επίσης ορεκτικά όπως πατάτες σε μία εκδοχή που δε γίνεται να περάσει απαρατήρητη αλλά και γεύσεις που δε θα θυμίζουν τίποτα οικείο. H κουζίνα του Περού είναι ένα όμορφο challenge, γιατί στην ουσία η μαγειρική του «σμίλεψε» γεύσεις της Λατινικής Αμερικής, της Ασίας και της Ευρώπης.

Το Πεζοδρόμιο

Σημαίνει ζωή και γνώση

 

Go to TOP
Άνοιγμα