I Bet You Look Good On The Dancefloor

Αν η Μαρία Γαδετσάκη δεν ήταν χορογράφος… θα ήταν χορογράφος

 

Παρασκευή, ώρα 8:30 το απόγευμα και η μεγάλη μας βόλτα στη Θεσσαλία καταλήγει στο κέντρο των Τρικάλων. Ανηφορίζοντας την οδό 25ης Μαρτίου, δίπλα ακριβώς από το Ασκληπιείο, φιγουράρει ένας μεγάλος χώρος με την επιγραφή “Dancespace”. Μία σχολή σύγχρονου χορού που φέτος κλείνει τα δέκα της χρόνια, ή καλύτερα, ένας χώρος τέχνης στον οποίο οι πιο απλές εκφάνσεις της ζωής μετατρέπονται σε κίνηση. «Δημιουργικός εγκέφαλος» του εγχειρήματος είναι η Μαρία Γαδετσάκη, χορογράφος και δασκάλα χορού, η οποία μας φιλοξένησε, και μας μίλησε για την κίνηση, την αρμονία και το πεζοδρόμιο.

Στον εσωτερικό χώρο, όπως μπαίνεις αριστερά, μία ομάδα κάνει πρόβα. 25 περίπου άνθρωποι (και ανάμεσά τους 2 παιδιά νηπιακής ηλικίας) είναι ομοιόμορφα ντυμένοι στα πλαίσια μίας χορογραφίας. Φιγουράρουν με τον τρόμο ζωγραφισμένο στα πρόσωπά τους καθώς είναι στημένοι ο ένας δίπλα στον άλλο σε στάση προσοχής. Ξαφνικά ένα κορίτσι αποσπάται από την ομάδα. Τρέχει σα να θέλει να ξεφύγει από κάτι. Όμως ένα άλλο κορίτσι την ακινητοποιεί σα να τη συλλαμβάνει και της φορά μία άσπρη κουκούλα. Η αντίσταση που προβάλει είναι μάταιη. Νιώθουμε σα να βλέπουμε άμαχο πληθυσμό μπροστά στο εκτελεστικό απόσπασμα, και μας απαντά πως αυτό ακριβώς επιζητά: Ο απλός θεατής που δεν έχει χορευτικές γνώσεις, να εισπράξει κάτι τέτοιο, και με μία εικόνα να καταλάβει όλο το νόημα.

Στη συνέχεια ξεκινά ο διάλογος. Η δασκάλα από τη μία διευθύνει την πρόβα και κάνει παρατηρήσεις, και από την άλλη μας μιλά: «Είναι σύγχρονος χορός με προσωπική κίνηση, και παρακολουθείτε μία χορογραφία με θέμα τα ανθρώπινα δικαιώματα και την ελευθερία». Μας λέει πως από τότε που θυμάται τον εαυτό της ήθελε να ασχοληθεί με το χορό. Η πρώτη σπίθα δεν ήταν εικόνα αλλά συναίσθημα: «Περισσότερο το ένιωσα, παρά είδα κάτι που μου άρεσε.  Όταν δε έφτασα στο λύκειο, είπα πλήρως συνειδητοποιημένα στους γονείς μου ότι δε χρειάζομαι φροντιστήρια και πως θα ήταν ιδανικό να κρατήσουν αυτά τα χρήματα, γιατί θα τα χρειαζόμουν στο μέλλον». Έπειτα, «έγραψε» δίπλωμα από την Κρατική Σχολή χορού και σήμερα, μία σχολή χορού-σημείο αναφοράς για τη Θεσσαλία. Νιώθει μία κάποια δικαίωση για όσα κατάφερε;

«Γι’ αυτό που είμαι σίγουρη είναι ότι έκανα τη σωστή επιλογή, δηλαδή αυτό που αγαπώ, επάγγελμα. Από κει και πέρα, θεωρώ ότι όλοι εκπαιδευόμαστε, είναι κάτι που βρίσκεται σε συνεχή εξέλιξη. Εκπαιδεύεται το κοινό, εκπαιδεύομαι εγώ ως χορογράφος και δασκάλα, εκπαιδεύονται τα παιδιά. Δεν υπάρχει δικαίωση αλλά σταθερή πορεία». Υπάρχει όμως και ευθύνη, γιατί το βιογραφικό είναι «βαρύ», τα διεθνή βραβεία βρίσκονται ήδη σε προθήκες και οι απαιτήσεις ενδέχεται να μεγαλώνουν συνεχώς. Πρόσφατο παράδειγμα, η τεράστια διάκριση της 12ης Φεβρουαρίου, όταν στον παγκόσμιο διαγωνισμό χορού «Livorno in Danza» η ομάδα της πήρε τη δεύτερη θέση στο διαγωνισμό χορογραφίας. Στη μεγαλή αυτή διοργάνωση οι επιτυχίες δε σταμάτησαν εκεί, μιας και οι μέλη της ομάδας κέρδισαν και προσωπικά μετάλλια. Όμως για τη Μαρία Γαδετσάκη βασικό προαπαιτούμενο της όποιας επιτυχίας είναι η αυτοκριτική. Πρώτα αυτή και μετά η ευθύνη. Ευθύνη δική της, ευθύνη των συμμετεχόντων, ευθύνη των γονέων κτλ

Αν από όσα διαβάζεις θεωρείς το concept δύσκολο, η αλήθεια είναι άλλη: Οποιοσδήποτε μπορεί να εγγραφεί στο “Dancespace” ανεξαρτήτου ηλικίας και εμπειρίας, ενώ ο κλασικός και ο σύγχρονος χορός  διδάσκονται με μεθοδικότητα και πάθος, πράγμα που διαπιστώνουμε με τα ίδια μας τα μάτια. Βλέπουμε ένα παιδάκι 4 χρονών να φορά ένα προσωπείο φόβου και νιώθουμε πως καταλαβαίνει τι κάνει. «Για την ακρίβεια, μαθαίνει βήμα-βήμα να καταλαβαίνει», μας διορθώνει η δασκάλα του. Έπειτα η συζήτηση επιστρέφει στις χορογραφίες, το concept των οποίων σκέφτεται η ίδια η Μαρία Γαδετσάκη στις περισσότερες περιπτώσεις: «Όμως υπάρχει μία ομάδα δημιουργική, και είμαι πραγματικά χαρούμενη που οι χορευτές είναι και φίλοι μου. Η διαδικασία είναι δοκιμασμένη χρόνια, το brainstorming συμβαίνει συνεχώς και καθένας βάζει τη δική του μικρή ή μεγάλη σφραγίδα».

Όσο για τη διαχείριση δεκάδων ανθρώπων ταυτόχρονα και το αρμονικό αποτέλεσμα, μας φέρνει το παράδειγμα της εκκλησίας: Όπως όλοι όσοι βρίσκονται μέσα κάνουν ησυχία και βλέποντάς τους κάνεις και ‘συ, έτσι και στη χορογραφία, ενστερνίζεσαι και ακολουθείς. Επίσης δεν ξεχωρίζει κάποια παράστασή της, γιατί τις βλέπει όλες σαν παιδιά της. Είναι όμως βέβαιη πως θα ήθελε με μία… στραβοκλωτσιά της τύχης  να της γράψουν ένα σάουντρακ ο Nick Cave σε συνεργασία με τους Tiger Lillies. Μεγαλύτερή της επιρροή είναι η Γερμανίδα χορογράφος Pina Bausch: «Με είχε συγκινήσει όταν σε μία συνέντευξη είπε ότι δεν την ενδιαφέρει πώς κινούνται οι χορευτές, αλλά τι τους κινεί».

Αυτό κάνει και η ίδια. Γιατί το ζητούμενο δεν είναι η τεχνική και ο τρόπος διδασκαλίας των βημάτων, αλλά το πώς θα δώσεις τα εργαλεία στον χορευτή για να εξερευνήσει τα συναισθήματά του, και μέσω της κίνησης να τα κάνει έκφραση. Κλείνοντας, τη ρωτάμε τι τη γοητεύει περισσότερο στα Τρίκαλα, και μας απαντά χαμογελώντας πως είναι οι άνθρωποι που την… ανέχονται. «Πεζοδρόμιο σημαίνει χώρος έκφρασης, Dancespace», μας λέει καθώς μας αποχαιρετά. Ήμασταν βέβαιοι πως θα ακούσουμε κάτι τέτοιο από μία καλλιτέχνη που αν δε γινόταν χορογράφος… θα ήταν χορογράφος!

 

 

Go to TOP
Άνοιγμα