post image

Νέε χρόνε, γίνεται να μας ξηγηθείς καλά;

… και να μας αφήσεις επιτέλους να ξεχαστούμε λίγο στην πορεία;

Πριν καν ο άνθρωπος βγάλει τις πρώτες, άναρθρες κραυγές του, είναι επιστημονικά βέβαιο πως με κάποιο τρόπο συνεννοούνταν με τους γύρω του. Κοινός παρανομαστής, μία επινόηση που ονομάζεται «χρόνος». Σύμφωνα δε με την εγκυκλοπαίδεια της Οξφόρδης, «πρόκειται για την ακαθόριστη κίνηση της ύπαρξης και των γεγονότων στο παρελθόν, το παρόν, και το μέλλον, θεωρούμενη ως σύνολο». Κάπως έτσι, συμφωνήσαμε πως η ζωή μας μπορεί πλέον να δεσμεύεται από δευτερόλεπτα, λεπτά, ώρες, μέρες, εβδομάδες, μήνες, χρόνια και τη λίστα να μην τελειώνει ουσιαστικά ποτέ. Αν όμως εξετάσουμε τη ζωή μας από άλλη οπτική γωνία, πώς μπορεί αυτή η ανθρώπινη επινόηση να μη μας… βγάζει το λάδι;

post image

Αγαπητό 2020, έσκασες λίγο απότομα και με βρήκες απροετοίμαστο, όπως απροετοίμαστο με βρήκε και κάποια τυχαία συνάντηση. Πέρασαν 20 χρόνια από εκείνο το βράδυ που ακούγαμε τον Διονύση Σαββόπουλο να τραγουδά τις «Πρωτοχρονιές του Ραδιοφώνου» και την «Πρώτη του 2000»  Χρόνος λίγος ή πολύς; Ίσως να μην έχει καμία σημασία. Όταν οι οικοδεσπότες ανέβασαν ξανά τον γενικό, θυμάμαι πως οι δρόμοι, τα σπίτια, ακόμα και οι άνθρωποι, έλαμπαν. «Μικρός εσύ, μικρός κι ο χρόνος, αλλάζατε κι οι δυο συγχρόνως», και στο σάουντρακ, πάντα ο αειθαλής τραγουδοποιός. Έπειτα μεγαλώσαμε, τα δώρα μοιράστηκαν από τα δικά μας χέρια, μα ο χρόνος, πάντα εκεί. Απλώς παραμερίστηκε για λίγο ο Νιόνιος και τη θέση του πήρε ο Μπουκόφσκι, που ήθελε το μεταίχμιο δύο ετών με φώτα σβηστά κι ανθρώπους αναμμένους.

post image

10 εκατομμύρια και 500 χιλιάδες δευτερόλεπτα μακριά μετά, τα πυροτεχνήματα παραμένουν όμορφα, και αν θες, αποτελούν τον πιο «φαντεζί» και άμεσο τρόπο επιστροφής στην παιδική σου ηλικία. Άσε που κάνουν το «μπαμ» μία και καλή, και δε χρειάζεται να τα τρως κάθε μέρα στη μάπα, σαν τα χαρούμενα φωτάκια της κάθε πλατείας που σε βοηθάν να φλερτάρεις με την κρίση επιληψίας. Κλείνει παρένθεση, γιατί οι περισσότεροι έτσι κι αλλιώς βιάζονται. Ο περιορισμένος χρόνος δε σου επιτρέπει να λείψεις απ’ τη γιορτή. Κι ας έμεινες λίγο πίσω, αφού υποσχέθηκες στον εαυτό σου πως το 2019 θα όριζες εσύ τις μέρες και τις ώρες, και όχι αυτές εσένα. Κι ας απέτυχες, ξέρεις τουλάχιστον πως προσπάθησες. Παρόλα αυτά, πριν από λίγες ώρες ξαναμοίρασες τα δώρα. Μόνο που αυτή τη φορά μέτρησες και απουσίες εκλεκτών συγγενών. Στη σκέψη αυτών που λείπουν και δεν το διάλεξαν, θα καταλήξεις πως τα Χριστούγεννα και η Πρωτοχρονιά είναι στ’ αλήθεια μεγάλες γιορτές, σ’ όποιο θεό κι αν (δεν) πιστεύεις. Γιατί όσο λυτρωτικά κι αν λειτουργούν οι επικλήσεις στο παρελθόν, άλλο τόσο σε κερνάν ένα… challenge για να πιάσεις το μέλλον από τα μαλλιά.

post image

«Μου αρέσει η αύρα των Χριστουγέννων, μα η μελαγχολία τους ώρες-ώρες με γονατίζει», μου ψιθυρίζει ένα αερικό. Κοντεύει να ξημερώσει και θέλω να πω τόσα πολλά. Για τα χρόνια (όπως αποφασίσαμε εμείς να τα μετράμε) και τους ανθρώπους που μπορεί να μη γυρίζουν πίσω. Για τη σιγουριά σου πως έχεις πλέον τη δύναμη να «φωτίσεις» τους γύρω σου. Γιατί κέρδισες με την αξία σου το να είσαι για πάντα παιδί. Γιατί δικαιούσαι, έστω και μία φορά, να ζητήσεις από τον νέο χρόνο να σου ξηγηθεί καλά. Γιατί όπως έμαθες από παλιά, δεύτερη ζωή δεν έχει.

Καλή χρονιά

 

Go to TOP