post image

Τα μυστήρια της Αγίας Σοφίας

Οι θρύλοι που «ντύνουν» το μεγαλοπρεπές οικοδόμημα

Δεν υπάρχει η παραμικρή αμφιβολία ότι η Αγία Σοφία που δεσπόζει στην Κωνσταντινούπολη είναι ένα από τα λαμπρότερα οικοδομήματα όλων των εποχών. Σταυροδρόμι πολιτισμών και ογκόλιθος της αρχαιολογικής ιστορίας και έρευνας, δεν χάνει την ευκαιρία να τραβήξει επάνω του τα βλέμματα λόγω της μεγαλοπρεπούς εμφάνισής της αλλά και φυσικά λόγω των μύθων που «σκεπάζουν» την ιστορία της από τις εποχές της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας.

Τα περίεργα φαινόμενα είχαν ήδη ξεκινήσει κατά τα πρώτα χρόνια της ανοικοδόμησής του. Διέφυγε μεγάλη καταστροφή στα χρόνια της βασιλείας του Ιουλιανού του Αποστάτη, ο οποίος όντας λάτρης της παγανιστικής αρχαιότητας πρωτοστατούσε στην κατεδάφιση των ιερών των χριστιανών. Τον ναό της Αγίας Σοφίας, ο οποίος ήταν χτισμένος στα ερείπια ενός ναού αφιερωμένου στον Απόλλωνα, σκόπευε να καταστρέψει κατά την επιστροφή του από μια εκστρατεία κατά των Περσών, παρόλα αυτά με ένα περίεργο τρόπο σκοτώθηκε. Ο ναός όμως δεν διέφυγε την καταστροφή και μια πυρκαγιά που ξέσπασε με υπερφυσικό τρόπο το 404 ήταν αρκετή να καταστρέψει την τρίκλιτη ξυλόστεγη βασιλική του Κωνσταντίνου.

Την τελευταία δεκαετία, το ενδιαφέρον γύρω από τα διάφορα φαινόμενα που κάνουν την εμφάνισή τους μέσα στον Βυζαντινό Ναό της Ύπατης Σοφίας του Ένσαρκου Λόγου του Θεού κορυφώνεται. Συγκεκριμένα, το 2008 στις αψίδες του Τρούλου εμφανίστηκαν βυζαντινοί σταυροί, πάνε στον ασβέστη του σοβά που τους είχε καλύψει πριν από περίπου δυο αιώνες. Το παράδοξο είναι ότι δεν φαίνονται με γυμνό μάτι αλλά αποτυπώνονται με τον φωτογραφικό φακό. Σε όλους τους τοίχους του ναού υπάρχουν σοβαντισμένοι σταυροί, αλλά το φαινόμενο εμφανίζεται μόνον στους υπάρχοντες στις αψίδες του τρούλου.

Ένα χρόνο μετά, τον Ιούλιο του 2009, στον τρούλο κάνει την εμφάνισή του ο Εξαπτέρυγος Άγγελος, ο οποίος ήταν επίσης καλυμμένος επί 160 με σοβά, ενώ σε άλλα σημεία που έχει ξεφτίσει ο τοίχος, κάτι παρεμφερές δεν είναι ορατό, τουλάχιστον ακόμα.

Ένας άλλος σημαντικός θρύλος, είναι εκείνος του «Κρυμμένου Πατριάρχη». Όπως αναφέρει η παράδοση, στο νότιο μέρος του ναού υπάρχει ένας στενός διάδρομος που οδηγεί σε μια σφραγισμένη και σκονισμένη πύλη την οποία ο θρύλος αναφέρει ως την «Κλειστή Πύλη». Σύμφωνα με τις τουρκικές αναφορές, όταν ο Μωάμεθ ο Β’ Πορθητής μπήκε στην Κωνσταντινούπολη ο τελευταίος ελληνορθόδοξος Πατριάρχης, μαζί με τους συνοδούς του τελούσε στο σημείο αυτό το μυστήριο της Θείας Λειτουργίας. Μόλις οι οθωμανικές ορδές εισέβαλαν στον ναό, ο Πατριάρχης και όλη η συνοδεία του εισήλθε μέσα στην πύλη αυτή, η οποία έκλεισε και από τότε χάθηκαν τα ίχνη τους, ενώ η πύλη έμεινε ερμητικά κλειστή και κανένας δεν τόλμησε ποτέ να την ανοίξει.

Μεγάλο είναι το ενδιαφέρον για τις υπόγειες στοές του ναού, οι οποίες παραμένουν απρόσιτες και δεν έχουν ερευνηθεί σε ένα μεγάλο κομμάτι τους έως και σήμερα. Οι έρευνες υποστηρίζουν πως σίγουρα υπήρχε δίκτυο κατακομβών που εκτείνεται κάτω από τον ναό, καθώς οι πρώτοι χριστιανοί έθαβαν τους νεκρούς τους στα πρότυπα των παγανιστικών τελετουργιών, αλλά και πάλι δεν είναι τίποτα σίγουρο μετά από 80 χρόνια περίπου. Οι θρύλοι λένε πως ακόμα και ο ίδιος ο Σατανάς είναι φυλακισμένος κάτω από την Αγία Σοφία, ενώ πως οι Βυζαντινοί έχουν κρύψει από κάτω της μεγάλες ποσότητες χρυσού.

‘Οταν ο Μωάμεθ ο Β΄ κατάφερε να καταλάβει την Κωνσταντινούπολη, ο αυτοκράτορας Κωνσταντίνος διέταξε να μεταφέρουν την Αγία Τράπεζα και όλα τα κειμήλια της Αγίας Σοφίας μακριά, ώστε να μην τα λεηλατήσουν οι Τούρκοι. Τρία καράβια Ενετικά ξεκίνησαν από την Πόλη γεμάτα με όλα αυτά τα κειμήλια, όπως λέει και ο θρύλος, αλλά το τρίτο από αυτά που μετέφερε την Αγία Τράπεζα βυθίστηκε στα νερά του Βοσπόρου στην περιοχή του Μαρμαρά. Έως και σήμερα, στο σημείο εκείνο που είναι βυθισμένη η Αγία Τράπεζα τα νερά της θάλασσας είναι πάντοτε ήρεμα και γαλήνια, ασχέτως με τις καιρικές συνθήκες που επικρατούν στην γύρω περιοχή.

Για τον «Μαρμαρωμένο Βασιλιά» όλοι έχουν διαβάσει, αλλά θεωρούν πως πρόκειται για τον τελευταίο βυζαντινό αυτοκράτορα, τον Κωνσταντίνο ΙΑ΄ Παλαιολόγο. Παρόλα αυτά πρόκειται για τον Ιωάννη τον Βατάτζη, ευσεβή αυτοκράτορα της Νίκαιας. Ο θρύλος προκύπτει από το γεγονός ότι κατά την εκταφή του, δεν είχε αλλοιωθεί ούτε στο ελάχιστο το λείψανό του και πως γέμισε τον τόπο ευωδία. Το ίδιο και τα ρούχα του, τα οποία ήταν παντελώς άφθαρτα. Το άφθαρτο λείψανό του μεταφέρθηκε στην Κωνσταντινούπολη που είχε ήδη ελευθερωθεί από τους Φράγκους, όπου και το τύλιξε ο θρύλος του Μαρμαρωμένου Βασιλιά. Κατά την άλωση της Πόλης από τους Τούρκους κρύφθηκε σε κάποια κατακόμβη και ακόμα καρτερεί την απελευθέρωση της Βασιλεύουσας.

Go to TOP