post image

Ο Τζόνης ο Ράμπος

Μια Πρωτοχρονιάτικη ιστορία στα χακί

Ο Γιάννης ή Τζόνης ο Ράμπος, γιατί του άρεσε να τον φωνάζουν έτσι αμερικάνικα, ήταν ένα παληκαράκι 18 ετών που παρουσιάστηκε όλο ενθουσιασμό να υπηρετήσει την θητεία του αμέσως με το που ξεμπέρδεψε απ’ το σχολείο. Ο Τζόνης ο Ράμπος δε νοιαζόταν για πανεπιστήμια και τέτοια, ονειρευόταν να ταξιδέψει σε ξένες χώρες, να γνωρίσει ενδιαφέροντες ανθρώπους και να τους σκοτώσει, αλλά αν γεννηθείς στα Τρίκαλα δεν σε καλεί ο Θείος Σαμ αλλά ο Ε.Σ. και ο Ελληνικός Στρατός έχει υποβρύχια που ταξιδεύουν μονόπαντα και καψιμί με κρουασάν πανίνι και, το κυριότερο, δεν πάει σε μακρινές χώρες να λευτερώσει πετρέλαια. Εξ ου και στον Ε.Σ. δεν θα ακούσεις εμβληματικά σάουντρακ με Ντόρς και Δε Έντ, Σούζι Κιού, Βάγκνερ και Καλπασμούς Βαλκυρίων και Διζ Μπουτς Αρ Μέιντ Φορ Γουόκινγκ, αλλά παίζει Παντελίδη, Πάολα, Πάνο Κιάμο και Φουρέιρα. Μήτε γυρίστηκαν Γκουντ Μόρνινγκ Βιετνάμ, Αποκάλυψη Τώρα, Πλατούν και Φουλ Μέταλ Τζάκετ, αλλά Λούφες και Παραλαγές και Σειρήνες στο Αιγαίο 1, 2, και δεκαδύο.

post image

Τον Τζόνυ τον Ράμπο εγώ τον πέτυχα στο κέντρο νεοσυλλέκτων στην Καλαμάτα, πάνω κουκέτα εγώ κάτω κουκέτα εκείνος. Πως σε λένε ψηλέ; Από που’ σαι ψηλέ; Πως πάει ψηλέ; Ο Τζόνης μου ‘ριχνε ενάμιση κεφάλι και ως εκ τούτου θεώρησα ότι με δουλεύει με το ψηλέ και ψηλέ και αρπάχτηκα την πρώτη μέρα αλλά κείνος είπε πως είναι παρεξήγηση αφού «στον στρατό ρε ψηλέ όλους ψηλέ τους λες, δεν το ξέρεις ρε ψηλέ;».  Έτσι με τον Τζόνη και τους άλλους ψηλούς κάναμε μαζί τις πρώτες βδομάδες της θητείας μας που έτυχε να ‘ναι και Χριστούγεννα. Σε λίγες μέρες ο Τζόνης θα έφευγε καθότι δήλωσε εθελοντής στις ειδικές δυνάμεις. Βράδυ Παραμονής είμαστε στον θάλαμο καμιά δεκαριά ψηλοί. Το στρατόπεδο είναι χτισμένο πάνω σε ύψωμα, από κάτω είναι η πόλη και μετά ο μεσσηνιακός κόλπος.  Ο Τζόνης ο Ράμπος καπνίζει στο παράθυρο. «Τι κοιτάς ρε ψηλέ;» τον ρωτάω. «Την Τουρκία»μου απαντάει, τραβάει βαθιά τζούρα.

post image

«Είδες πόσο κόντα είναι; Ένα τσακ και τους τρώμε όποτε θέλουμε», και φυσάει καπνό απ’ τα ρουθούνια. Σκέφτομαι πως θα ‘ναι κι αυτό κάτι στρατιωτικό, ας πούμε, σαν το ψηλέ. Ίσως στον στρατό να λέμε όλους τους άλλους Τούρκους, όπως οι αρχαίοι τους λέγανε βαρβάρους. Λέω να μην μιλήσω. «Κωλότουρκοι» μονολογεί ο Ράμπος και το βλέπεις πως τον τρώει μέσα του μεγάλος καημός. «Ρε φίλε», του λέω, «δε μπορεί να μιλάς σοβαρά, αυτά τα φώτα δεν είναι η Τουρκία». «Και τι είναι ρε ψηλέ;» . «Ξέρω ‘γω; Τα χωριά του κόλπου είναι, τι να ναι; Πάντως Τουρκία δεν είναι». Με κοιτά με δυσπιστία. Το δίχως άλλο ζυγίζει πόσο πατριώτης είμαι. «Ρε Τζόνη, ξέρεις που είναι η Καλαμάτα; Ακόμα κι αν υποθέσουμε ότι μπορούσες να δεις τόσο μακρυά θα έβλεπες την Λιβύη ρε φίλε. Η Τουρκία είναι ανατολικά και ανάμεσα έχει βουνά και νησιά, αυτά τα φώτα που βλέπεις, στην καλύτερη περίπτωση είναι χωριά της Καλαμάτας και καλό είναι να μην τα βομβαρδίσουμε πρωτοχρονιάτικα».

post image

Ο Τζόνης είναι εμφανώς βραχυκυκλωμένος από τον όγκο των πληροφοριών, τόσο που μπορώ να δω τα γρανάζια του εγκεφάλου του να γυρίζουν αργά-αργά. Οπωσδήποτε αυτό που θα τον μπλόκαρε περισσότερο θα ήταν η Λιβύη. Τι να είναι η Λιβύη; Μην είναι Τούρκοι; Ας τους φάμε κι αυτούς για σιγουριά, δεν είναι να παίζεις με τέτοια πράματα. Και έπειτα, ανατολικά είναι δεξιά ή αριστερά; «Το παίζεις έξυπνος ρε ψηλέ;» είναι το τελευταίο που θυμάμαι πριν σβήσουν όλα. «Πίεσε εδώ αυτό και κράτα το γερά μήπως και σταματήσει να πρήζεται, το μάτι σου έχει γίνει σα μπάλα, αύριο σε στέλνω νοσοκομείο να σου κάνουν αξονική, ξάπλωσε τώρα δω να κοιμηθείς, εγώ γυρίζω καψιμί, άμα νιώσεις καλύτερα έλα να πιεις μια μπύρα. Α και που΄σαι ψηλέ, καλή χρόνια!» είπε ο γιατρός κλείνοντας την πόρτα. «Κωλότουρκοι» σκέφτηκα.

Υ.Γ. Χρόνια πολλά ρε ψηλέ Τζόνυ Ράμπο.

Go to TOP