post image

Τρίτη μεσημέρι με τη Δήμητρα Ματσούκα

O Ωνάσης, η Τζάκι, το θέατρο και άλλες καλλιτεχνικές ιστορίες

Βρισκόμαστε από  νωρίς το πρωί στο δρόμο με αφετηρία τον μεγάλο κάμπο και έπειτα από λίγες ώρες φτάνουμε στο σημείο του προκαθορισμένου μας ραντεβού. “Checkpoint”, η γέφυρα της Βαρυπόμπης, απ’ όπου και κατευθυνόμαστε σε ένα άλσος που έχει μείνει ανέγγιχτο από το χρόνο και το τσιμέντο. Δεν είμαστε όμως μόνοι μας, καθώς μας συνοδεύει η Δήμητρα Ματσούκα.

Η εικοσαετής παρουσία της στο χώρο της τέχνης λέει από μόνη της πολλά, όπως και το γεγονός ότι αποτελεί την πιο ερωτική γυναίκα της χώρας μας. H συζήτηση που ακολουθεί έγινε κατά τη διάρκεια της φωτογράφισης, καθώς «ξεκλέβαμε» λίγο χρόνο ανάμεσα από τις λήψεις. Με το θέατρο σε πρώτο πλάνο και  ειλικρίνεια που ξεφεύγει από τα κλισέ, η δημοφιλής ηθοποιός ξεδιπλώνει το καλλιτεχνικό (και όχι μόνο) προφίλ της στο Πεζοδρόμιο.

«Ωνάσης: Tα Θέλω Όλα»: Το θεατρικό σας comeback. Τι ήταν αυτό που σας τράβηξε προς τη συγκεκριμένη παραγωγή και είπατε το «ναι»;

Ο σκηνοθετης καταρχήν. Ήθελα τη συνάντηση με τον Σταμάτη Φασουλή, κάποιον που γνωρίζει απόλυτα τον  μηχανισμό του θεάτρου γενικά, μα και ειδικά μιας παράστασης που απευθύνεται σε χιλιάδες θεατές. Έπειτα το κείμενο αυτό καθαυτό. Πιστεύω πως ο Σταμάτης εγραψε ένα σπουδαίο έργο. Μια συναρπαστική θεατρική βιογραφία. Και βέβαια ο ρόλος που μου δόθηκε. Είχα ήδη δει την ταινία “Jackie” με τη Νάταλι Πόρτμαν. Δεν ήξερα πολλά για εκείνη έως τότε, η ταινία όμως με έκανε να ψάξω. Και να εντυπωσιαστώ. Σπάνια περίπτωση. Κάπως έτσι είπα άμεσως ναι.

Θα μπορούσαμε να πούμε πως αυτός ο ρόλος είναι ο πιο απαιτητικός της καριέρας σας;

Έχει μια αντικειμενική δυσκολία. Να θυμήσεις ένα υπαρκτό πρόσωπο που γνωρίζουν όλοι, παντού, από τότε  που έγινε η Πρώτη Κυρία έως τώρα πάνω από μισό αιώνα μετά. Και ακόμα μια, εφόσον η παράστασή μας απευθύνεται σε Έλληνες. Η Τζάκι δεν είναι συμπαθής εδώ. Θεωρείται μια σκληρή, ιδιοτελής γυναίκα που στέρησε τον Ωνάση από την Κάλλας. Με τη βοήθεια του κειμένου όπως ο Σταμάτης το έγραψε ακολουθώντας την Ιστορία, φαίνεται και το ανθρώπινό της πρόσωπο. Μια γυναίκα εξαιρετικά καλλιεργημένη και με απόλυτη συνείδηση της διαπλανητικης φήμης της-η πιο διάσημη γυναίκα από όλες στον κόσμο- την οποία με συνέπεια και κόπο διατήρησε και με τρόπο άμεμπτο. Μα και μια γυναίκα βαθειά χαραγμένη από τις επώδυνες  απώλειες των δικών της ανθρώπων, με το φόβο ότι δεν είναι ασφαλής ούτε αυτή ούτε τα παιδιά της.

Μην ξεχνάμε ότι στην εποχή που παντρεύτηκε τον Ωνάση, οι Κέννεντυ ήταν στόχος στην Αμερική. Επίσης ακολουθήσαμε την αλήθεια της. Την γλυκύτητα της φωνής της, το γοητευτικό του ήχου και της κίνησής της, παρά τα στερεότυπα που συνήθως έχουν γι’ αυτην όσοι δεν είναι Αμερικανοί, όσοι δηλαδή δεν την έχουν παρακολουθήσει σε συνεντεύξεις της. Ο πιο απαιτητικός δεν ξέρω αν είναι, πάντως δεν ήταν περίπατος για μένα.

post image

Ποιοι δημιουργοί αποτέλεσαν τις μεγαλύτερες επιρροές σας;

Ο Βογιατζής στο θέατρο και ο Τρίερ στο σινεμά. Το «Δαμάζοντας τα Κύματα» ήταν ταινία-σταθμός για μένα. Ό,τι ονειρευόμουν να παίξω. Όπως και ολες οι παραστάσεις του Βογιατζή. Δεν έχασα ούτε μία.

Πέρυσι επιστρέψατε στην TV μετά από 8 χρόνια. Tί συνέβη και η «Ελεύθερη Σχέση»… στράβωσε πριν ολοκληρωθεί, παρά το ευφυές σενάριό της;

Συνέβη ότι το κανάλι που τη φιλοξενούσε δεν είχε τη γνώση να στηρίξει τα προϊόντα του, εν προκειμένω την μυθοπλασία. Ένα κανάλι που ενώ μόλις πέρυσι συστήθηκε χωρίς να είναι  συνήθεια για τον τηλεθεατή, ξεκίνησε ενάμιση μήνα μετά από τα άλλα γνωστά κανάλια και απέναντι από σειρές που παίζονταν με επιτυχία για πολλοστή χρονιά, χωρίς καμία διαφήμιση και καμία στρατηγική. Και χωρίς τη διάθεση να πληρώσει τους εργαζόμενους, οι οποίοι και σταμάτησαν τα γυρίσματα. Αυτά.

Η αποχή σας από την οθόνη είναι «άποψη» ή απλώς δε βρέθηκε κάτι με το οποίο ταυτίζεστε;

Και τα δύο.

Σινεμά, θέατρο, τηλεόραση. Ποιο από τα τρία αυτά μέσα προτιμάτε και για ποιο λόγο;

Το σινεμά σε γενικές γραμμές. Όμως μεταξύ μια αριστουργηματικής παράστασης και μιας αριστουργηματικής ταινίας, θα προτιμήσω το θέατρο. Ίσως γιατί είναι μια εμπειρία που καταγράφεται μόνο στην μνήμη μας-και στην ψυχή μας. Κι αυτό μου φαίνεται τόσο ποιητικό.

post image

To βιογραφικό σας είναι αρκετά μεγάλο. Αν σας ζητούσαμε να μας αναφέρετε τον αγαπημένο ρόλο που ενσαρκώσατε μέσα στα χρόνια, ποιος θα ήταν αυτός και γιατί;

Η «Μήδεια» σε σκηνοθεσία του Λευτέρη Γιοβανίδη και η «Έντα Γκάμπλερ» σε σκηνοθεσία του Κωνσταντίνου Ρήγου.

Με ποιον συμπρωταγωνιστή σας είχατε την πιο χαρισματική συνεργασία;

Με τον Ακύλα Καραζήση στην «Έντα Γκάμπλερ». Ήταν ειλικρινής επικοινωνία, ανοικτή σε κάθε ενδεχόμενο που προέκυπτε πάνω στον προσυμφωνημένο βεβαίως καμβά της παράστασης. Μια ευτυχής ανάμνηση για μένα με έναν άνθρωπο που δεν έτυχε ποτέ να κάνουμε παρέα. Μόνο σκηνικά. Και έτσι μόνο νομίζω ότι μπορεί το θέατρο να είναι σημαντικό-για οσους εμπλέκονται, ηθοποιούς και θεατές. Όταν στη σκηνή συμβαίνει κάτι που γεννιέται ή έστω αναδημιουργείται ειλικρινώς.

Έχετε προτείνει σε παραγωγούς έργα στα οποία θα θέλατε να παίξετε;

Nαι, και έγιναν! Την «Πορνογραφική Σχέση» του Κωνσταντίνου Μαρκουλάκη, που ήταν η πρώτη του σκηνοθετική δουλειά. Όπως και την «Έντα Γκάμπλερ», με τελευταία την «Ξεχωριστή Μέρα» που μου χάρισε μία πολύτιμή και παντοτινή φίλη, τη σκηνοθέτη Άσπα Καλλιάνη.

Από τα τέλη της δεκαετίας του ’90 μέχρι και σήμερα, ένας τεράστιος αριθμός ανθρώπων σας χαρακτηρίζει ως την πιο ερωτική γυναίκα της χώρας μας, όπως και το απόλυτο sex symbol. Πώς διαχειρίζεστε αυτό τον «τίτλο» καθώς μεγαλώνετε;

Δεν έχω κάτι να πω πάνω σ´αυτό. Άλλωστε το τί σημαίνει «η πιο ερωτική γυναίκα» ή «το απόλυτο sex symbol στην Ελλάδα», διαφέρει πολύ από αυτό που σημαίνει σε αλλες χώρες. Από την Μπαρντό, την μούσα της Νουβέλ Βαγκ εως την οσκαρούχο Πενέλοπε Κρουζ, αντιλαμβάνομαι τη διαφορά ως διαχρονική-μα και απαίσια. Συνάδει απόλυτα με το ότι η θέση της γυναίκας στην Ελλάδα παραμένει χαμηλότερα από όποια αλλη ευρωπαϊκή χώρα. Βαρέθηκα να πολεμάω τα στερεότυπα. Είναι ευτυχώς και το τέλος μιας εποχής. Καλή η εικόνα μα οι καιροί επιβάλουν το περιεχόμενο. Εύχομαι μόνο την όποια δύναμη διαθέτω από τη δημοφιλία που μου προσφέρει η δουλειά μου, είτε αυτή οφείλεται στην εμφάνισή μου,είτε στην ουσία μου –όπως θα ήθελα να πιστεύω-να μπορούσα να τη χρησιμοποιήσω  για κάτι χρήσιμο. Και δεν μιλάω για μικροεμπόριο στο Ίνσταγκραμ. Ούτε για γιαλαντζί κοινωνικές ευαισθησίες μετά ωραίων φωτογραφιών και γλυκερών κειμένων.

Έχετε νιώσει ποτέ αμήχανα από τις εκδηλώσεις θαυμασμού του κόσμου, και γενικότερα, ενοχλείστε όταν σας προσεγγίζουν στο δρόμο ή όπου βρίσκεστε εκτός χώρου εργασίας;

Όχι, καθόλου. Και χαίρομαι κυρίως όταν με  προσεγγίζουν γυναίκες, διαφορετικών ηλικιών και με μεγάλη ευγένεια, συχνά με τρυφερότητα.

post image

Αν δεν ήσασταν ηθοποιός, σε ποιο επαγγελματικό τομέα πιστεύετε πως θα απασχολούσασταν σήμερα και θα το κάνατε με αγάπη;

Χωρίς αμφιβολία, θα ήμουν αρχιτέκτονας.

Πώς βλέπετε το μέλλον ενημέρωσης και της ψυχαγωγίας; Πλησιάζουμε στην κατάργηση της συμβατικής τηλεόρασης και του σινεμά;

Εγώ περνάω την εποχή όπου βλέπω πολύ DW. Αυτό θα ήθελα να ήταν το μέλλον στην τηλεόραση όσον αφορά το ενημερωτικό της κομμάτι. Στην μυθοπλασία χαίρομαι που ξαναγίνονται σειρές, υπάρχουν δύο που πραγματικά είναι καθ´όλα αξιοπρεπείς, εύχομαι και εις άλλες με υγεία. Σα θεατής δεν είμαι φίλος του είδους, προτιμώ τις ταινίες και τα ντοκυμαντέρ,κυριως τα δεύτερα για να είμαι ειλικρινής. Μέχρι που είδα το “The Crown”: Συγκλονιστικό σενάριο, εικόνα, ερμηνείες, απεικόνιση εποχής, συγκλονιστικό είδος, αυτό της ιστορικής σειράς. Μακάρι να λειτουργήσουμε κι εμείς έτσι. Να κινηθούμε γύρω και από τέτοιες θεματικές. Και να ξαναθυμηθούμε κάτι που κάποτε γινόταν με επιτυχία. Τις μεταφορές μεγάλων μυθιστορημάτων, όπως τα «Ματωμένα Χώματα» της Διδώς Σωτηρίου που είχα την τυχη να παίξω και τόσα άλλα που κάποτε γίνονταν. Αυτήν την τηλεόραση θα επιθυμούσα ως επαγγελματίας ηθοποιός, μα και ως επαγγελματίας θεατης.

Ποιες ήταν οι καλύτερες ταινίες που είδατε πρόσφατα;

Το «Ένας Ελέφαντας Στέκεται Ακίνητος» του (29χρονου!) Χου Μπο. Είδα επίσης πρόσφατα, και με σχετική καθυστέρηση, το “Molly’s Game” του Άαρον Σόρκιν. Ο ρυθμός και η ατμόσφαιρά της με εντυπωσίασαν. Τέλος, το “Paterson” του Τζάρμους. Μια ταινία-ύμνος στην ποίηση που κρύβεται στη βαρετή, αστική καθημερινότητα.

Υπάρχει στη μέρα σας ελεύθερος χρόνος;

Υπάρχει, ναι.

Πώς τον ορίζετε;

Eίναι αυτός που μπορώ να εκφράσω την αλήθεια μου. Έτσι τον ορίζω.

post image

Επίσης, μιας και τα Χριστούγεννα πλησιάζουν… απειλητικά, αφουγκράζεστε την ατμόσφαιρά τους;

Απειλητικά, όπως το λες. Δεν ανήκω σε αυτούς που υπερβάλουν στα χιλιάδες στολίδια και στα πολυάριθμα αναμένα φωτάκια, στα χριστουγεννιάτικα έξοδα. Κι έχω και μια απέχθεια φυσική στα κομμένα έλατα, ή τις πλαστικές απομιμήσεις τους, στα ψυγεία που ξεχυλίζουν, όπως και στην υπερκατανάλωση ενέργειας μα και χρημάτων. Ντρέπομαι. Ειδικά όταν υπάρχουν τόσοι γύρω μας που υποφέρουν. Το νόημα των Χριστουγέννων είναι η αγάπη. Προσπαθώ να δείχνω την αγάπη μου. Όπως μπορώ. Όπου μπορώ. Με λόγια. Με πράξεις. Με ένα ειλικρινές χαμόγελο. Τους φωτίζει όλους  η αγάπη, χωρις να καταστρέφει και τον πλανήτη. Στο κάτω-κάτω δε ανήκω στην τοπική αυτοδιοίκηση όπου ο στολισμός της πόλης είναι υποχρέωση.

Τι ευχή θα κάνατε για τα φετινά Χριστούγεννα;

Μια πιο ανθρώπινη ζωή χωρίς κακίες και ιδιοτέλεια, χωρίς φθόνο και κουτσομπολιά. Όλα έτσι θα είναι πιο εύκολα και πιο όμορφα.

Πλησιάζοντας προς το τέλος, ποια είναι η θέση σας για το Προσφυγικό;

Τις προάλλες μια ομιλήτρια κατά την τοποθέτησή της για το Προσφυγικό αναφέρθηκε στη γνωστή φράση που είχε πει ο Αρχιμήδης: «Δωσ’ μου ένα  μέρος να σταθώ, και θα κινήσω τη γη». Έκτοτε το σκέφτομαι συνέχεια. Όχι μόνο για τους απάτριδες αυτού του κόσμου. Να μια επιστημονική (φυσική) στην ουσία της διαπιστωση που όμως έχει υπαρξιακό πρόσημο. Όλοι αυτοί που είναι ανεπιθύμητοι ακόμα και στην ίδια τους τη χώρα, κι όμως, παρόλα αυτά, τολμούν και ονειρεύονται, είναι οι μεγάλοι ήρωες της εποχής μας.

Τι προβλέπει το κοντινό μέλλον σε επαγγελματικό και προσωπικό επίπεδο για τη Δήμητρα Ματσούκα;

Στην προσωπική μου ζωή, με ό,τι αυτή συμπεριλαμβάνει, θα ήθελα να προβλέπεται χαρά. Αυτήν επιθυμώ, τίποτα περισσότερο. Στη δουλειά μου, προβλέπεται η παράσταση «Ωνάσης: Tα Θέλω Όλα» μέχρι το πρώτο δεκαήμερο του Ιανουαρίου, όταν και θα ολοκληρωθεί. Εύχομαι την ίδια επιτυχία. Πρόκειται άλλωστε για μια δουλειά που απασχολεί 120 εργαζομένους σε μια χρονιά που χαρακτηρίζεται ως η  πιο δύσκολη για το θέατρο εδώ και πολλά χρόνια.

 

Go to TOP