post image

Οι Απροσάρμοστοι επιστρέφουν δισκογραφικά μετά από 30 χρόνια

... και μας μιλούν για το ροκ εν ρολ των σκοτεινών υπογείων που βγαίνει και πάλι στο φως το φθινόπωρο του 2020

Αν μου ζητούσες να ξεχωρίσω μόνο ένα συγκρότημα από την όλη φάση που λέγεται «ελληνόφωνο ροκ», θα επέλεγα χωρίς δεύτερη σκέψη τους Απροσάρμοστους. Το γκρουπ του τεράστιου Παύλου Σιδηρόπουλου, με τον ίδιο να τους αποκαλεί σε συνέντευξη της εποχής, οικογένειά του. Ηχογράφησαν μαζί 4 δίσκους, μεταξύ των οποίων ένα live album και ένα στο οποίο ο αδικοχαμένος τραγουδιστής δεν πρόλαβε να ηχογραφήσει τα φωνητικά. Έπειτα από το 1990, που ο Παύλος Σιδηρόπουλος την έκανε οριστικά, και αφότου προσπάθησαν να συνεχίσουν με τον Γιώργο Δημητριάδη στη θέση του, αποτελούσαν στην ουσία ένα «γκρουπ-φάντασμα». Τα μέλη του διασκορπίστηκαν σε διάφορα projects και έγιναν περιζήτητοι session μουσικοί. Έκαναν όμως ένα επετειακό λάιβ κάθε Δεκέμβριο στη μνήμη του φίλου και δασκάλου τους, στο οποίο συνέβαινε και συμβαίνει το αδιαχώρητο, και κάποιες άλλες σποραδικές εμφανίσεις. Όμως η τύχη δεν τους συμπεριφέρθηκε και πολύ καλά, αφού το 1998 βίωσαν άλλη μία απώλεια, αυτή του Λουκά Γκέκα, πιανίστα του σχήματος. 5 χρόνια μετά, το γκρουπ χάνει σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα μία από τις 2 κιθάρες της, τον χαρισματικό Βασίλη Πετρίδη.

Κόντρα λοιπόν σε όλες τις προβλέψεις, οι 3 εναπομείναντες Απροσάρμοστοι (Οδυσσέας Γαλανάκης κιθάρα- Αλέκος Αράπης μπάσο- Κυριάκος Δαρίβας τύμπανα) ενώνουν τις δυνάμεις τους με τον τραγουδοποιό Σταμάτη Μορφονιό στο μικρόφωνο και τον Χρήστο Βεντούρα στα keyboards. Γινόμαστε πλέον μάρτυρες ενός «γάμου» που καλείται να προσφέρει στην αγαπημένη μας μουσική μία γερή σφαλιάρα και να λειτουργήσει ως αφύπνιση. Το spotlight είναι ήδη πάνω τους και οι Απροσάρμοστοι καλούνται για μια ακόμα φορά «… με τσαμπουκά να μας τα πουν, σταράτα». Τους συναντήσαμε την πρώτη εβδομάδα του Δεκεμβρίου στην Αθήνα, λίγο μετά το καθιερωμένο «θορυβώδες μνημόσυνο». Ο Κυριάκος Δαρίβας και ο Σταμάτης Μορφονιός μας μίλησαν γι’ αυτή την ξαφνική ένωση και τον δίσκο που μας βρίσκει προ εκπλήξεως. Η συνέχεια, στις επόμενες σελίδες.

30 χρόνια δισκογραφικής απουσίας και ένα απροσδόκητο comeback με νέα φωνή. Πώς προέκυψε το όλο σχήμα;

Κυριάκος Δαρίβας: Ήταν κάτι απρόσμενο. Όσο περνούσε ο καιρός, ένιωθα μέσα μου ένα σεισμό. Είναι πολύ ωραίο πράγμα αυτό που χτίζουμε. Είναι η δεύτερη φορά που θα το κάνουμε σαν Απροσάρμοστοι, όμως δε θα έχει καμία σχέση με την εποχή του Δημητριάδη, που προσπαθήσαμε να γράψουμε δικά μας κομμάτια. (σ.σ. Ένα χρόνο μετά το θάνατο του Παύλου Σιδηρόπουλου, οι Απροσάρμοστοι πορεύτηκαν με τον Γιώργο Δημητριάδη ως frontman, από το 1991 έως το 1993). Εκείνη την περίοδο μας είχε επηρεάσει ο όλος χαμός και αν θυμάμαι κάτι, είναι πως δε φεύγαμε από το στούντιο με την ίδια χαρά με την οποία το κάνουμε τώρα.

Πως ήρθες σε επαφή με τους Απροσάρμοστους;

Σταμάτης Μορφονιός: Τους είχα προσεγγίσει πριν από λίγα χρόνια ενόψει των συναυλιών που έκαναν κάθε Δεκέμβριο, και τους ζήτησα να τραγουδήσω 2-3 κομμάτια του Παύλου. Κάποια στιγμή συναντηθήκαμε, μιλήσαμε και το όλο πράγμα φάνηκε πως δένει. Νιώθω πως ήταν σχεδόν καρμικό, σα να ήμασταν πάντα μια οικογένεια.

Έχεις αναμνήσεις από εκείνη τη ροκ εποχή, μέχρι να συμβεί το μοιραίο;

Σταμάτης Μορφονιός: Για μένα ήταν σοκαριστικό. Θυμάμαι ακόμα τη στιγμή που το άκουσα. Μόλις τελείωνα το λύκειο. Είχε έρθει ένας φίλος στο σχολείο και μου έδειξε μια εφημερίδα που στο εξώφυλλό της έγραφε “Και αν ήταν ροκ”, με μεγάλα γράμματα. Έπειτα γνώρισα τον Οδυσσέα (σ.σ. Γαλανάκης, κιθάρα) ένα μήνα αφότου έφυγε ο Παύλος Σιδηρόπουλος. Έκτοτε τους έβλεπα στα επετειακά τους σώου, εγώ σαν πιτσιρικάς και αυτοί σαν η απόλυτη ροκ εν ρολ μπάντα. Δεν έχω καθαρή εικόνα, αλλά θυμάμαι τις κουβέντες μας, όπως και τη γνωριμία με τον Βασίλη τον Πετρίδη, πολύ πριν μας αφήσει και αυτός.

Κυριάκο γιατί τώρα και όχι… τότε; Όπου τότε, εννοώ σε οποιοδήποτε χρονικό πλαίσιο

Κυριάκος Δαρίβας: Ήταν πρακτικό το θέμα. Όσες φορές προτάθηκε αυτό από τα παιδιά, εγώ τους έλεγα ναι, αλλά να βρούμε τραγουδιστή. Εκείνοι επέμεναν να τραγουδήσουν οι ίδιοι. Αυτό όπως αποδείχθηκε, δεν γινότανε. Μπορεί να είχανε σωστές φωνές, αλλά ήταν απλά σωστές φωνές. Δεν θα μπορούσαν να σε κυλήσουν στο πάτωμα. Ήθελα έναν frontman. Για πολλά χρόνια δεν τον βρίσκαμε. Αυτή τη φορά έκατσε. Συγκυρία και τύχη μαζί. Όταν έριξα την ιδέα να  φωνάξουμε τον Σταμάτη στο επετειακό του 2018, τα είπε πολύ ωραία και μετά από λίγες ημέρες με πήρε και μου είπε πως έχει κάποια κομμάτια που θα ήθελε να δουλέψει μαζί μας. Εν τέλει, συμφωνήσαμε όλοι και έγινε το… συνοικέσιο. Βρεθήκαμε λοιπόν και με καλό τραγουδιστή αλλά και με καλά κομμάτια.

Σταμάτη σε τρομάζει το γεγονός πως κατέχεις αυτή τη «στοιχειωμένη» θέση; H ενδεχόμενη σύγκριση με τον Παύλο Σιδηρόπουλο;

Σταμάτης Μορφονιός: Δεν είμαι ο Παύλος και ούτε πάω να τον μιμηθώ. Ο Σιδηρόπουλος με έχει διαμορφώσει τόσο καλλιτεχνικά, όσο και σαν άνθρωπο γενικά. Mε έχει συντροφεύσει σε πολύ προσωπικές στιγμές μου, όπως και πολλούς ανθρώπους που τον άκουγαν. Έχω συνδεθεί πολύ στενά με αυτή τη μπάντα και είμαι κάτι εντελώς ξεχωριστό. Έχω ένα δικό μου τρόπο να γράφω και να λέω τα δικά μου πράγματα. Αυτό που νιώθω είναι μόνο σεβασμός ανεβαίνοντας σε κείνο το μέρος της σκηνής. Θεωρώ ότι ήταν από τους ελάχιστους ανθρώπους με τέτοια εμβέλεια σε αυτό τον χώρο. Δεν νιώθω ότι πάω να συγκριθώ μαζί του, δεν υπάρχει καν μέσα μου αυτό. Ούτε με αγχώνει. Μακάρι να ζούσε πολλά χρόνια ακόμα και να έδινε ακόμα περισσότερα.

Προφανώς και νιώθεις πως έχετε να πείτε πολλά εν έτει 2020. Νιώθεις όμως και μια κάποια λύτρωση;

Κυριάκος Δαρίβας: Σίγουρα ψάχναμε μια ευκαιρία να γίνει, αλλά θέλαμε να γίνει κάτι καλό. Χωρίς προχειρότητες, με δουλειά και σύνεση. Μέσα από τους στίχους του Σταμάτη βγαίνει ένα μεγάλο κομμάτι του εαυτού μας. Δεν είμαστε ξένοι με τον Σταμάτη, πόσο μάλλον εμείς για αυτόν.

Έχουμε τίτλο για το νέο άλμπουμ;

Kυριάκος Δαρίβας: Ο τίτλος προβλέπεται να  είναι «Εκρηκτικοί Μηχανισμοί». Καλώς εχόντων των πραγμάτων, θα κάνουμε μια παρουσίαση δίσκου το φθινόπωρο. Έπειτα θα κόψουμε λίγα CD, λίγα βινύλια και θα βγούμε στο δρόμο.

Κυριάκο είσαι ο πλέον κατάλληλος να μου απαντήσει πώς βλέπει σήμερα την ελληνική ροκ σκηνή

Κυριάκος Δαρίβας: Λείπουν οι μεγάλοι frontmen  όπως και τα μεγάλα groups. Αν και μεγάλος τραγουδιστής χωρίς αντίστοιχης δυναμικής σχήμα, δύσκολα «τσουλάει». Επίσης, αν εξετάσεις το όλο ζήτημα μπορείς να πεις απλά ότι δεν υπάρχει δισκογραφία και ότι δεν ασχολούνται. Σήμερα, αν θέλεις να το κάνεις «κανονικά», πας και σας 1.500 ευρώ στον παραγωγό για μια απλή διανομή δίσκου και για 2-3 συναυλίες. Όλο αυτό είναι διαπιστωμένο.

Προσωπικά βλέπω μία… δικτατορία του μέτριου

Κυριάκος Δαρίβας: Μιλώντας για το ροκ εν ρολ, τις δεκαετίες του ’70 και του ’80 δεν πήγαινε μπροστά με τίποτα το μέτριο. Δεν θα μπορούσε να επικρατήσει για διάφορους λόγους που είναι πολλοί για να αναλυθούν. Πάνω ήταν μόνο αυτοί που το αξίζανε. Τότε επίσης, αν είχες μια αξιοπρεπή δουλειά να δείξεις, σε παίζανε οι ραδιοφωνικοί σταθμοί. Τώρα υπάρχει ένα καθιερωμένο playlist που δεν αλλάζει.

Αυτή η συνεργασία θα έχει μέλλον ή είναι στην ουσία “oneoff”;

Σταμάτης Μορφονιός: Ο καιρός θα δείξει. Αυτό που για την ώρα υπάρχει στο μυαλό μας είναι ότι πάμε μαζί από εδώ και στο εξής. Ετοιμαζόμαστε να βγούμε στο δρόμο, νέα τραγούδια γράφονται και στο στούντιο γενικά υπάρχει οργασμός από φρέσκες ιδέες. Περνάμε καλά και αυτό είναι το πιο σημαντικό από όλα.Είμαστε μια ισότιμη ομάδα με σεβασμό του ενός προς τον άλλον. Με δυο λόγια έχει κουμπώσει το πράγμα. Μιλάμε για μια ροκ ν ρολ παρέα που την οδηγεί η καύλα.

Kλείνοντας, ποια ήταν η πιο έντονη ανάμνηση που έχεις από τις συναυλίες των Απροσάρμοστων με τον Παύλο Σιδηρόπουλο;

Kυριάκος Δαρίβας: Moυ έρχονται στο μυαλό 2 σκηνικά, που είναι εξίσου… ροκ εν ρολ. Το πρώτο συνέβη το 1988 στο Πεδίο του Άρεως. Παίζαμε με τις Τρύπες που βρισκόταν στα πρώτα τους βήματα, τους Triffids και τους Public Image Limited. Ήμασταν όλοι σε εκπληκτική φόρμα και ο Παυλάκης on fire. Το κοινό γκρούβαρε, μόνο που μετά την εμφάνιση των Τρυπών η κατάσταση εκτροχιάστηκε, οι P.I.L. δε βγήκαν ποτέ στη σκηνή και τα υπόλοιπα είναι ιστορία. (σ.σ. Λόγω της μικρής παρουσίας security, το κοινό άρχιζε να εκτοξεύει μπουκάλια και να ανεβαίνει στη σκηνή, ενώ όταν o Johnny Rotten αρνήθηκε να εμφανιστεί με τους P.I.L., η σκηνή και τα παρασκήνια έγιναν πραγματικά παρανάλωμα του πυρός).

Το δεύτερο ήταν βγαλμένο από πρόβα μας κάπου στην Αθήνα. Παίζουμε το “Welcome To The Show”, φαίνεται να «τσουλάει» το πράγμα, μα κάθε 5 λεπτά εμφανίζεται η κοπέλα ενός μέλους του συγκροτήματος και τον απασχολεί, με αποτέλεσμα η πρόβα να διακόπτεται. Κάπου λοιπόν στην 7η ή 8η διακοπή, ο Παύλος λέει «την επόμενη φορά θα την γ….σω». Δεν περνάνε 2 λεπτά και η κοπέλα ξαναεμφανίζεται. Ο Παύλος κατεβάζει το κοντό παντελόνι του, δε φορούσε εσώρουχο και γίναμε όλοι μάρτυρες ένος σουρεάλ, κυριολεκτικά… απροσάρμοστου περιστατικού».

Στον απόηχο αυτής της βραδιάς, θα ήθελα να αφιερώσω αυτές τις γραμμές στη μνήμη του Βασίλη Πετρίδη. Του ανθρώπου με το τόσο ιδιοφυές παίξιμο, που κάπου, κάπως, κάποτε, αποτέλεσε την αιτία να προσπαθήσω να παίξω κι εγώ 2 ακόρντα στην κιθάρα.

 

Go to TOP