Όπου σόου, γράψε «Τάκης Ζαχαράτος»

Mία μεγάλη συζήτηση με έναν από τους πιο χαρισματικούς ανθρώπους της ελληνικής καλλιτεχνικής πραγματικότητας

Ανήκει  στην κατηγορία των performers οι οποίοι στη σκηνή καταθέτουν την ψυχή τους. Ο περισσότερος κόσμος τον γνωρίζει σαν έναν χαρισματικό μίμο, όμως στην πραγματικότητα κρύβει πολλά περισσότερα. Χορευτής και τραγουδιστής, καθώς και μία περσόνα που τραβά με  χαρακτηριστική άνεση τα φώτα της δημοσιότητας όταν βρίσκεται επάνω στη σκηνή.

Η ενδιαφέρουσα συζήτηση που κάναμε μαζί του μας βρήκε στη Θεσσαλονίκη, όπου ο Τάκης Ζαχαράτος παρουσιάζει με πρωτόγνωρη επιτυχία την παράσταση «Ζω για Σένα» στο Θέατρο Βεργίνα, με την προσέλευση του κόσμου να είναι πρωτόγνωρη και τις παρατάσεις να διαδέχονται η μία την άλλη.

Συμβιβάζεσαι με τον όρο του δυναμικού σόουμαν ή θα περιέγραφες αλλιώς τον εαυτό σου;
Να συμβιβαστώ λίγο δύσκολο, γιατί είμαι  ένας ασυμβίβαστος τύπος. Είμαι ένας ονειροπόλος άνθρωπος με τρελές ιδέες. Ιδέες που προσπαθώ να τις κάνω όσο πιο δημιουργικές γίνεται, τόσο για μένα όσο και για αυτούς που θα έρθουν να μοιραστούν μαζί μου αυτή την τρέλα και τη δημιουργία. Γιατί πιστεύω ότι όλο αυτό είναι ένα ταγκό, χρειάζονται δύο για να το χορέψουν και να το απολαύσουν.

Αλήθεια, πώς όλα αυτά «δένουν» μαζί;
Είναι ένας υπέροχος συνδυασμός, γιατί είναι μαγικό: Όλα ξεκινάνε από μια λευκή κόλα χαρτί πριν πάρουν σάρκα και οστά. Κείμενα, κοστούμια και σκηνοθεσία περνάνε από εμένα, κάθε φορά που γράφω ένα έργο στο οποίο είμαι πρωταγωνιστής. Δεν αγνοώ βέβαια την ύπαρξη συνεργατών που με βοηθάνε, ανθρώπων σπουδαίων που κάνουν κάτι συγκινητικό. Και εδώ δε μιλάμε περί χημείας αλλά… αλχημείας!

Να ξεκινήσουμε από την τέχνη της μίμησης; Είναι έμφυτη ή μπορεί να διδαχθεί;
Δεν νομίζω. Είναι θέμα «κατασκευής», αντίληψης, δώρου από τον Θεό

Όσο για τον χορό, πώς μπορείς και μιμείσαι ακόμα και τις φιγούρες των ανθρώπων που υποδύεσαι; Δε μπερδεύεσαι κάπου;
Μετά το «Καμπαρέ», που ήταν μια συγκλονιστική στιγμή για την καριέρα μου, και έχοντας συνεργαστεί με σπουδαίους χορογράφους όπως ο Δημήτρης Παπάζογλου και η Σοφία Σπυράτου, είχα την τύχη να συναντήσω μια χαρισματική δασκάλα χορού, την Έλενα Γεροδήμου, με την οποία ξεκίνησα μαθήματα. Πρόκειται για μία εξαιρετική προπόνηση για το σώμα, αν και το ανακάλυψα λίγο αργά. Κάνω λοιπόν συγκεκριμένα μαθήματα για το πρόσωπο που υποδύομαι κάθε φορά, οπότε πέρα από τη μίμηση κάνω και τη χορογραφία του, κι έτσι δε μπορώ να μπερδευτώ γιατί είναι όλα τακτοποιημένα στην ώρα τους. Σεταρισμένα, πρόσωπο-χορογραφία.

Σε γνωρίζουμε μέσα από το έργο σου, αλλά ξέρουμε ελάχιστα από τα παιδικά σου χρόνια. Θα μας μιλήσεις γι’ αυτά;
Τα παιδικά μου χρόνια ήταν φυσιολογικά, σε μια αυστηρή οικογένεια, με γονείς που παρόλα αυτά ήταν πολύ καλοί κι άλλο τόσο γενναιόδωροι. Εισέπραξα ζεστασιά και αγάπη, και αισθάνομαι τυχερός που γεννήθηκα στην Πάτρα, με συγγενείς και φίλους, με χαρακτήρες έντονους, με φωνές και τραγούδια. Όλα αυτά μου έδωσαν τροφή ώστε στο μέλλον να κάνω αυτό που κάνω. Και για να καταλάβετε ακόμα καλύτερα, το σόι μου ήταν κυριολεκτικά μία… σειρά καρτούν! Όλοι θεατρίνοι, και όλοι να κάνουν σόου στο σπίτι! Άρα καταλαβαίνετε πώς κατέληξα να κάνω αυτή τη δουλειά!

Η… μεταμόρφωση στον πολύπλευρο Τάκη Ζαχαράτο που είσαι σήμερα, πήρε χρόνια για να γίνει;
Πήρε τον χρόνο της, γιατί κι εγώ δεν ήξερα τι κουβαλούσα  στην αρχή.  Τι είμαι, είμαι drag queen, είμαι μίμος, είμαι τραγουδιστής, είμαι ηθοποιός; Νομίζω ότι αυτό το είδος που κάνω απαιτεί παράλληλα να τα κάνεις όλα αυτά. Και να χορεύεις και να τραγουδάς και να παίζεις, και να είσαι δραματικός και να είσαι κωμικός και να παράγεις μέσα από το σώμα σου όλες τις νότες που μπορεί να έχει ένα πιάνο, και να πας από το δράμα στην κωμωδία, σχεδόν γλιστρώντας.

Ποιος είναι ο «μηχανισμός του»; Απαιτεί μέθοδο;
Αυτό γίνεται με τον καιρό, το ανακαλύπτεις και εσύ και ο κόσμος, είναι κάτι που γίνεται με τον χρόνο, με τη διάρκεια, με την εξερεύνηση και πιστεύω ότι δεν μπορεί ένας άνθρωπος αν δεν κάνει βουτιά μέσα του, να ανθίσει το έξω του. Είμαι από τους ανθρώπους που κάνω βουτιά μέσα μου και ανακαλύπτω νέους χαρακτήρες, νέα πράγματα δικά μου, νέα στοιχεία, αφού πρώτα όμως, τον καλλιτέχνη που έχω, του δώσω τροφή: Έργα, ταξίδια και σχολές. Πρέπει να τον θρέψω και αφού τον θρέψω να κάνω βουτιά μέσα να δω τί έχει γεννήσει όλη αυτή η πληροφορία που έχω εισπράξει. Έτσι το βλέπω, τροφή, εξέλιξη και βελτίωση.

«Ζω για σένα» στο Θέατρο Βεργίνα. Θα μας περιγράψεις την παράσταση;
Είναι  η πιο πλήρης, η πιο ολοκληρωμένη, η πιο ώριμη παράσταση που έχω κάνει μέχρι τώρα. Είμαι πάρα πολύ περήφανος γιατί την προετοίμαζα 8 μήνες πριν. Έγραψα τα κείμενα, έκανα τα κοστούμια, έκανα τη σκηνοθεσία μαζί με τη Σοφία Σπυράτου. Είμαι πολύ περήφανος για αυτή την παράσταση, που έχει πάρει ήδη δύο παρατάσεις. Ξεκινήσαμε 6 Δεκέμβριου και θα είμαστε μέχρι τέλος Φεβρουαρίου. Είχαμε κανονίσει να κάνουμε διήμερα, τελικά κάναμε τετραήμερα και πενθήμερα. Είμαι επίσης πολύ συγκινημένος, γιατί αυτό που είχα στο κεφάλι μου βγήκε ακριβώς όπως το ήθελα, με τον κόσμο να έχει αγαπήσει πάρα πολύ αυτό που κάνουμε.

Είναι σημαντικό επίσης, το ότι έκανε ρεκόρ στα 22 χρόνια λειτουργίας του Θεάτρου Βεργίνα. Ξεπέρασε οποιαδήποτε προηγούμενη παράσταση σε προσέλευση κόσμου, και θέλω να πω ένα τεράστιο ευχαριστώ για την ανταπόκριση, για την αγάπη του και για την συμμετοχή του. Γιατί είναι μια γιορτή. Κάθε βράδυ που ερχόμαστε, μοιραζόμαστε 3 ώρες από τη ζωή μας και αυτό που με ενδιαφέρει είναι ο κόσμος να παίρνει κάτι φεύγοντας, να έχει γεμίσει η ψυχούλα του αγάπη, χαρά, αισιοδοξία και όνειρο.

Σε «θρέφει» το χειροκρότημα και η συμμετοχή του κόσμου;
Το  χειροκρότημα είναι η επιβεβαίωση της δουλειάς, είναι  η απάντηση του κοινού στην ερώτηση που του ‘χεις θέσει με την παράστασή σου. Είναι συγκλονιστικό να νιώθεις αυτά τα τεράστια κύματα αγάπης να σε τυλίγουν και να σου λένε «Μια χαρά το πήγες καπετάνιο, συνέχισε». Δέχομαι τόση πολύ αγάπη τόσα θετικά μηνύματα. Είμαι πολύ χαρούμενος που φέτος στο θέατρο  δεν υπάρχει όριο ηλικίας και όλοι μπορούν να μπουν. Είναι επίσης τα μηνύματα  που μου  στέλνουν στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης ή από κοντά στο καμαρίνι ότι πόσο ταξίδεψαν, πόσο χαλάρωσαν, πόσο χάρηκαν, πόσο έφυγαν από αυτό το μαύρο που βιώνουν εκεί έξω. Αυτό είναι και το στοίχημα για μένα. Να τους παίρνω μια εκδρομή στον δικό μου κόσμο που βρίσκεται πέρα απ’ όλο αυτό.

Έχεις αγωνία κάθε φορά που ανεβαίνεις στη σκηνή;
Έχω τεράστια αγωνία και πολύ μεγάλο τρακ πριν βγω στη σκηνή, γιατί πάντα είναι πολύ απαιτητικές οι παραστάσεις μου. Φέτος, σε ακόμα πιο πιεστικά πλαίσια οι μιμήσεις είναι πιο πολλές, οι χορογραφίες επίσης, ενώ αλλάζω ρούχα σε ελάχιστα δευτερόλεπτα, από μεταμφίεση σε μεταμφίεση. Όλο αυτό απαιτεί ακρίβεια δευτερολέπτου. Αν ένα βήμα δε γίνει, δε θα προλάβω να βγω στη σκηνή στην ώρα μου. Είμαι λοιπόν εντός και εκτός σκηνής ένας πειθαρχημένος στρατιώτης, γιατί αλλιώς δε γίνεται.

Ποιό είναι το μυστικό για να διατηρείς τη φωνή σου αναλλοίωτη;
 Η φωνή θέλει σεβασμό και καλή ψυχολογία, είναι το ηχείο της ψυχής.

Θα μας αναφέρεις ποιος ήταν κατά τη γνώμη σου ο απόλυτος Έλληνας ή η απόλυτη Ελληνίδα σταρ και γιατί;
Νομίζω ότι η απόλυτη Ελληνίδα σταρ ήταν, είναι και θα παραμείνει η Αλίκη Βουγιουκλάκη. 45 χρόνια στην πρώτη γραμμή δεν έκλεισε κανείς. Η Αλίκη δημιούργησε μόνη τη βιομηχανία της και έγινε το προϊόν κι ο βιομήχανος μαζί. Τέτοια ευλογημένα πλάσματα έρχονται για να μας διδάξουν, και είμαστε πραγματικά τυχεροί που αυτό το λαμπρό αστέρι φώτισε την Ελλάδα σε μια εποχή που έλειπε το χαμόγελο.

Έμαθες ποτέ από κάποιο… «θύμα» σου πως η μίμηση που του έκανες τον έφερε σε δύσκολη θέση, και αν ναι, πώς αντέδρασες;
Ναι, υπήρξαν διάφοροι οι οποίοι αισθάνθηκαν  δυσάρεστα με την μίμηση ή με τον τρόπο που τους σατίρισα. Εγώ το μόνο που έχω να πω είναι ότι δεν είχα ποτέ πρόθεση να φέρω κάποιον σε δύσκολη θέση. Λειτουργώ σαν καθρέφτης τους, δηλαδή βάση αυτού που μου δίνουν σατιρίζω. Άρα το όριο μπαίνει από τους ίδιους και όχι από εμένα. Απλά κάποιοι δυσκολεύονται, ίσως από εγωισμό, ίσως από κακή σχέση με τον πραγματικό τους εαυτό. Δε βλέπουν την αλήθεια τους και πιστεύω ότι όταν τους την προβάλεις, αυτό τους δημιουργεί πρόβλημα.

Υπάρχει κάποιο ανεκπλήρωτο καλλιτεχνικό σου όνειρο;
Καταρχάς έχω κάποια σενάρια που γράφω για κινηματογράφο και για θέατρο. Με λίγα λόγια θα ήθελα να σκηνοθετήσω πάρα πολύ. Είναι κι άλλα πράγματα στο συρτάρι,  και εύχομαι να έχω υγεία και όρεξη  και να συναντήσω δημιουργικούς και υπέροχους ανθρώπους να τα μοιραστώ και να τα συν-δημιουργήσουμε.

Έχεις σκεφτεί ποτέ να κάνεις οικογένεια;
Ναι, έχει περάσει από το μυαλό μου, απλά θεωρώ ότι το να κάνεις οικογένεια δεν είναι όπως πας και αγοράζεις έπιπλα. Είναι ιερό πράγμα. Χρειάζεται να συναντήσεις τον ιδανικό άνθρωπο για να συμπορευτείς και να μοιραστείς τις ευθύνες. Για μένα η λέξη οικογένεια είναι πάρα πολύ ψηλά και θα πρέπει να υπάρχουν όσο το δυνατό καλύτερες συνθήκες. Επίσης είναι και  τυχερά πράγματα αυτά, δεν κάνουμε όλοι για όλα, και ο Θεός ξέρει καλύτερα.

Υπήρξε κάποια δύσκολη στιγμή στη ζωή ή την καριέρα σου που σε «γονάτισε» και σκέφτηκες να τα παρατήσεις;
Πολλές φορές προβληματίστηκα από την υποκρισία, από ανθρώπους που αγαπούσαν τα χρήματα και όχι τη δουλειά, από προδοσίες… Όμως όταν σε χτυπάει κάτι πολύ δυνατό και σε επαναφέρει στην πραγματικότητα, οφείλεις να διαλέξεις ανάμεσα σε δύο δρόμους: Τα παρατάς ή μαθαίνεις και δυναμώνεις. Εγώ διαλέγω συνεχώς το δεύτερο. Γύρω από τα πάντα υπάρχει μία πληροφορία, κάτι το χρήσιμο. Ακόμα κι από τα άσχημα, προσπαθώ να «ψηλώνω» και να αφήνω πίσω μου το πρόβλημα. Είμαι λοιπόν τυχερός που γονάτισα, έπεσα και ξανασηκώθηκα. Αυτή είναι και η μαγεία της στιγμής.

Είσαι ματαιόδοξος ή ποτέ δεν είχες σχέση με το… καλάμι;
Κάτι που νομίζω ότι με έσωσε από το καλάμι είναι ότι δεν είχα και μεγάλη ιδέα για τον εαυτό μου, ούτε πίστευα πάρα πολύ ότι είμαι κάτι το ιδιαίτερο, ούτε το πιστεύω. Ίσως επειδή οι γονείς μου είχαν μια συγκεκριμένη στάση ζωής πάνω σε αυτά τα θέματα εγωισμού και έπαρσης, πράγματα στα οποία έχουμε αλλεργία οικογενειακώς.

Έχεις φιλίες μέσα από τη showbiz, και τι απαντάς σε όσους ισχυρίζονται πως αυτές είναι fake;
Έχω πολλές φιλίες από το χώρο κι άλλες τόσες από τα παιδικά μου χρόνια στην Πάτρα. Δεν νομίζω ότι οι ψεύτικες φιλίες είναι μόνο στη showbiz, γιατί εκεί βρίσκεις και θησαυρούς. Άλλο τόσο, τους βρίσκεις και εκεί έξω, στην «κανονική ζωή». Ξέρετε καμιά φορά η υπερβολική έκθεση στο φως απανθρακώνει την ψυχή και τον χαρακτήρα. Εκεί φαίνονται οι αντοχές, το ήθος, η διαφορετικότητα, η αγωγή και το τι κουβαλάει ο καθένας.

Αλήθεια, πώς θα ήθελες να σε θυμούνται μετά από 50 χρόνια;
Καταρχάς μακάρι να με θυμούνται μετά από 50 χρόνια ως έναν άνθρωπο που αγαπούσε πάρα πολύ τους ανθρώπους, καθόταν και έγραφε και σκεφτόταν πώς θα μπορούσε να τους κάνει ευτυχισμένους μέσα από τη δουλειά του. Έναν άνθρωπο που είχε μια ανοιχτή αγκαλιά και τους είχε όλους ζεστά μέσα σ’ αυτή,  τους χαμογελούσε και τους έλεγε ωραίες ιστορίες. Το έκανε γιατί ήθελε να είναι χαμογελαστοί και να κοιτάνε τον ήλιο κατάματα χωρίς φόβο.

Τέλος, τι σημαίνει για σένα η λέξη Πεζοδρόμιο, που είναι και το όνομα της free press μας;
Πεζοδρόμιο για μένα είναι η ζωή, διαδρομή, ο χρόνος, είναι το πέρα δώθε. Είναι διασκελισμός, είναι επικοινωνία, είναι αντίληψη, είναι πάρε-δώσε, είναι όλες οι αισθήσεις, σε λειτουργία, είναι η επικοινωνία, η γνώση, η πληροφορία. Είμαι κι εγώ ένας του πεζοδρομίου, είμαι ανάμεσα στους ανθρώπους, μου αρέσει να τους παρατηρώ, όλοι οι ήρωες μου βρίσκονται εκεί.

Είναι ένας  καθρέφτης το πεζοδρόμιο. Καθρέφτης της εποχής, της στιγμής, του «εδώ και τώρα».

Go to TOP
Άνοιγμα