post image

Υποβρύχιες διαδρομές

Το επίσημο αλλά ταπεινό κέρασμα του Οικουμενικού Πατριαρχείου

Πού πήγε το καλοκαίρι μας; Αναρωτιέμαι χαζεύοντας τις στάλες τις βροχής στο μπαλκόνι και αναπολώ τα καυτά καλοκαίρια στις αδιαχώρητες παραλίες του Αγιοκάμπου και τα μακροβούτια στο Πήλιο. Τέλη Ιουνίου έπρεπε να είμαι εκεί, να κάνω βουτιές στο απέραντο γαλάζιο. Μοναδική παρηγοριά η επανακυκλοφορία του Le grand bleu με ψηφιακή επεξεργασία. Από τις σκέψεις με βγάζει ο ήχος του μηνύματος: Υποβρύχιο στο ποτάμι, σε περιμένουμε! έγραφε λακωνικά ο φίλος. Βγαίνω στη βροχή και ψάχνω για ταξί, αν είναι να πιούμε υποβρύχια, καλύτερα να μην πάρω αυτοκίνητο. Στη διαδρομή έφερνα ήδη στη θύμησή μου το καυτό και γλυκό Jack να κυλάει στο λαρύγγι μου και η παγωμένη μπύρα να καταλαγιάζει την αψάδα του στο στόμα μου.

Μια φασαριόζικη πολύχρωμη παρέα αράζει στον ήλιο, η μπόρα έχει δώσει τη θέση της σε ένα τέλειο ουράνιο τόξο, πίνουν καφέ και… τρώνε υποβρύχιο! Μεγάλα ποτήρια με παγωμένο νερό όπου βυθίζονται τεμπέλικα μεγάλα κουτάλια με μια γενναία δόση ζαχαρόπαστας, σε όλα τα χρώματα του ουράνιου τόξου. Σ’ αυτό το ουράνιο τόξο γλίστρησα κι εγώ απαλά στην άκρη του, δεν βρήκα ξωτικά ή θησαυρούς, βρέθηκα όμως στην κάμαρη με τα γλυκά υποβρύχια. Η ιστορία του ξεκινάει με την εμφάνιση της ζάχαρης στην ανατολική μεσόγειο, την έφεραν οι επίγονοι του Μεγάλου Αλεξάνδρου από τις Ινδίες περίπου τον 3ο αι. π.Χ. και από τότε έχει συνδεθεί άρρηκτα με την παραδοσιακή ελληνική κουζίνα, όπου κι αν κατοικούν έλληνες. Ονόματα έχει πολλά. Υποβρύχιο χάρη στον τρόπο σερβιρίσματος, αλλά πρόκειται για πολύ σύγχρονο όνομα. Βανίλια ή μαστίχα από το αρωματικό της ζαχαρόπαστας και φυσικά το παλαιότερο όνομά του ‘‘ζαχαροκάντιο ζυμωτή’’ για τον τρόπο παρασκευής του, μπορεί να είναι απαλό στο στόμα αλλά απαιτεί πολύ ζύμωμα ώστε να γίνει τρυφερό και λαστιχωτό. ‘‘Ζαχαροκάντιο ζυμωτή’’ τραγουδήσαμε κι εμείς και τραγουδούν ακόμη τα παιδιά στα πρωτοχρονιάτικα κάλαντα. Αυτό το τελευταίο δεν είναι τυχαίο. Μέχρι και σήμερα στο Οικουμενικό Πατριαρχείο στην Κωνσταντινούπολη είναι το επίσημο ‘‘τραταμέντο’’, τρατάρισμα ταπεινό που προσφέρεται σε όλους τους επισκέπτες, ανεξαρτήτου θρησκεύματος!

post image

Είναι ξαδελφάκια με το λουκούμι, αφού φτιάχνεται κι αυτό από νερό, ζάχαρη, κάτι ξινό για να μην κρυσταλλώσει και κάποιο αρωματικό για τη γεύση και το χρώμα. Πλέον, χρησιμοποιούνται και διάφορα έλαια και χρώματα ζαχαροπλαστικής, για ποικιλία σε γεύσεις και παιχνιδίσματα με τα χρώματα. Λευκή σαν το χιόνι η βανίλια, ελαφρώς υποκίτρινη η μαστίχα, απαλό πράσινο το φιστίκι, ροζουλί το τριαντάφυλλο, λιλά το βατόμουρο και πολλά άλλα. Επίσης, κυκλοφορούν με μέλι, γλυκά του κουταλιού και φυσικά σοκολάτα. Ευτυχώς για μας, η βιομηχανία γλυκών δεν ξεχνάει τις παραδόσεις μας και φροντίζει να βρίσκουμε στο ράφι αγαπημένες γεύσεις, με προσεγμένη παρασκευή, νοσταλγικές συσκευασίες και πρωτότυπες παραλλαγές. Το υποβρύχιο τρώγεται ευχάριστα από όλους, άντε καλά, εξαιρούνται οι μασελοφόροι, αλλά και πάλι δεν είμαι σίγουρη. Ωστόσο, το ίδιο το γλυκό μπορεί να χρησιμοποιηθεί σα βασικό υλικό σε πολλά άλλα γλυκίσματα. Συστατικό σε ζύμες και κέικ, γέμιση σε τάρτες, μπισκότα ή γλυκά ταψιού, στο υπέροχο μαμαδίστικο μωσαϊκό και φυσικά ως επικάλυψη.

post image

Για το τέλος, σας έχω το απόλυτο καλοκαιρινό γλύκισμα. Άμα αξιωθώ να φτιάξω σπιτικό παγωτό, προτιμώ το απλό ξέρετε, ένα εβαπορέ, ένα ζαχαρούχο, ένα στραγγιστό γιαούρτι και ένα υποβρύχιο μαστίχα σε θερμοκρασία περιβάλλοντος. Χτυπάμε όλα τα υλικά για οκτώ με δέκα λεπτά στο μίξερ, μεσαία ταχύτητα με γάντζους. Τοποθετούμε σε ένα μπολ και στη κατάψυξη για μία νύχτα (τουλάχιστον τέσσερις ώρες). Απολαμβάνεται αργά και απολαυστικά το λαστιχωτό γλυκό που κάθε κουταλιά είναι μια βουτιά στην πιο ουμάμι καλοκαιρινή γεύση της ζωής μας.

Go to TOP
Άνοιγμα