Τσουρέκι: Το γλυκό ψωμί της Ανάστασης

Πέντε υλικά για μια μπουκιά-σύννεφο

 

Η αναγέννηση της φύσης γιορτάζεται από όλες τις θρησκείες με μεγαλοπρέπεια, με υπερβολή, με λαχτάρα να διαβούν στην εποχή της χαράς και της δημιουργίας. Σε κάθε περίπτωση, όχημα των λαών είναι τα εορταστικά πιάτα που διέπονται από συμβολισμούς και τελετουργικά. Από αυτή τη γαστριμαργική γιορτή δεν μπορεί να λείπει το τσουρέκι. Τα υλικά του είναι απλά (γάλα, αυγά, αλεύρι, ζάχαρη, μαγιά) και τα αρωματικά του μαστίχα και μαχλέπι φυσικά, η μαγεία του είναι στο ζύμωμα. Δεν είναι απλά ένα γλυκό ψωμί. Είναι ένα γλυκό σύννεφο… λαστιχωτό, με ίνες, αφράτο, αέρινο, λευκό και μυρωδάτο. Η μεταρσίωση των απλών υλικό σε ραφαελικό σύννεφο συμβαίνει από τα χέρια της νοικοκυράς ή έστω από το ζυμωτήρι και είναι η καλύτερη προσφορά για τη δήλωση της Ανάστασης!Βέβαια, η πραγματική ηλικία από το τσουρέκι ή corek (τουρκικά) είναι περίπου χίλια χρόνια (11ος αι. μ.Χ.) και απαντάται ως γλυκό ψωμί σε όλο την ανατολική λεκάνη της Μεσογείου αλλά και τη Μέση Ανατολή.

Κι εδώ θα μου επιτρέψετε μια μικρή αναφορά στην κουζίνα της ανωτέρω περιοχής. Στη νεοελληνική αναφέρονται πολλές συνταγές ως πολίτικες, μικρασιατικές ή ανατολίτικες. Από ιστορικής άποψης όμως σ’ αυτή την περιοχή ζυμώθηκαν οι διατροφικές συνήθειες των Ελλήνων με τα υλικά της περιοχής από την εποχή της μετοίκισης των Αιολών (περ. 10ος π.Χ.) μέχρι την μικρασιατική καταστροφή (20ος αι. μ.Χ.), οπότε και κόπηκαν βίαια οι δεσμοί του ελληνισμού με την περιοχή μετά από 3.000 χρόνια. Σε αυτή τη χρονική περίοδο, ξεχωρίζουν γαστριμαργικά η βυζαντινή και η οθωμανική κουζίνα, κυρίως λόγω της μακροβιότητας και της μακροημέρευσής τους. Αλλά, μπορούμε να συμπληρώσουμε και χάρη στη ραθυμία των διοικητών και των ιστορικών τραπεζωμάτων στους Ευρωπαίους οι οποίοι κοινώνησαν τα πιάτα της ανατολής στο δυτικό κόσμο.

Μετά τη μικρή ιστορική αναφορά, που πάντα έψαχνα ευκαιρία να την κάνω από τη στήλη αυτή, επιστρέφουμε στην τελετουργική κουζίνα των θρησκευτικών εορτών, με βασιλιά γλυκό το τσουρέκι. Φιλική συμβουλή, αν δε ζυμώνετε μην το επιχειρήσετε γιατί μάλλον θα απογοητευθείτε. Οι σύγχρονες συνταγές δίνουν μόνο διπλό ζύμωμα, η Πολίτισσα γιαγιά-γειτόνισσα που φτιάχνει θεϊκά τσουρέκια τα ζυμώνει τέσσερις ή πέντε φορές αναλόγως της θερμοκρασίας περιβάλλοντος και των υλικών (!) και πραγματικά είναι μία μερίδα σύννεφο! Σήμερα, πολλά ζαχαροπλαστεία και αρτοποιία παράγουν τσουρέκια όλο το χρόνο και επιδίδονται στον εμπλουτισμό ή στην επικάλυψή τους με διάφορα λαχταριστά υλικά και κρέμες. Είναι πεντανόστιμα και δεν μπορούμε να τους αντισταθούμε αναμφίβολα. Ωστόσο, ταπεινά θεωρώ ότι το βασικό υλικό τους, το τσουρέκι υστερεί από το ολόλευκο αφράτο σύννεφο.

Αν επιλέξετε απλό τσουρέκι, σας συστήνω να το θερμάνετε για λίγο στους 50-60οC, ώστε να ενισχυθεί το άρωμα και το λαστιχάρισμα. Το παράδοξο με αυτό το γλυκό ψωμί είναι ότι ικανοποιεί όλες τις αισθήσεις. Την όραση βλέποντάς το αφράτο και γυαλιστερό, την αφή αγγίζοντας τη λεία επιφάνειά του και απολαμβάνοντας τη λαστιχωτή σάρκα του, την ακοή απολαμβάνοντας τον αθόρυβο τεμαχισμό του, την οσμή από το μαχλέπι που γαργαλάει τα εγκεφαλικά κύτταρα και τρέχουν τα σάλια και τέλος η γεύση… ένας χορός αγγέλων στη γλώσσα μας! Και για το τέλος οι συμβολισμοί. Για τους Ορθόδοξους Χριστιανούς είναι το σώμα του Χριστού, για τους Μουσουλμάνους ανήκει στα χαλάλ, δηλ. επιτρεπόμενες τροφές, και στο Ραμαζάνι, οι Ιουδαίοι φτιάχνουν ένα τσουρέκι (challah) χωρίς γάλα την πρωτοχρονιά (Ρος Ασσανά) που συμβολίζει τη συνέχεια της ζωής και η πλεξούδα διώχνει τα κακά πνεύματα για τους απανταχού παγανιστές.

Καλή Ανάσταση σε όλους!

Go to TOP
Άνοιγμα