Το 8ο θαύμα του κόσμου ακούει στο όνομα πίτσα

Η Στρογγυλή Θεά ΔΕΝ είναι η μπάλα του ποδοσφαίρου

 

Αν μια χώρα θα μπορούσε να περηφανευτεί πως έχει προσφέρει τα περισσότερα στο στομάχι των κοιλιόδουλων, αυτή θα ήταν χωρίς καμία συζήτηση η Ιταλία. Περήφανη μάνα των ζυμαρικών, της πίτσας, δεκάδων γλυκισμάτων αλλά και του εσπρέσο, η… κοντινή συγγενής της Ελλάδας θα έπρεπε να χαίρει της ευγνωμοσύνης όλου του πλανήτη. Πόσα όμως ξέρουμε πραγματικά για την Στρογγυλή Θεά, πέρα από το να την καταναλώνουμε με μανία όπου την συναντάμε;

Οι διπλανοί μας Νότιοι περηφανεύονται πως γεννήθηκε στη Νάπολι και είναι βέβαιο πως αντιπροσωπεύει τη μετεξέλιξη μιας απλούστατης διαδικασίας: Οι αρτοποιοί στο τέλος της καθημερινής παραγωγής τοποθετούσαν πάνω στη ζύμη που περίσσευε λίγα υλικά, την έψηναν, και στο τέλος απολάμβαναν ένα γρήγορο, γευστικό και φτηνό γεύμα. Όμως η φήμη αυτής της πανδαισίας δεν άργησε να ξεφύγει από τα όρια των λαϊκών γειτονιών και έφτασε ως τα ανάκτορα. Η ιστορία μάλιστα λέει πως η τότε Βασίλισσα Μαργαρίτα ζήτησε να δοκιμάσει «το φαγητό των φτωχών» και το λάτρεψε από την πρώτη δαγκωνιά. Κάπως έτσι στο 1800 η πιο… original πίτσα, πήρε το όνομά της!

Mαγιά, αλεύρι, αλάτι, ντομάτες από τους πρόποδες του Βεζουβίου, βουβαλίσια μοτσαρέλα, λίγος βασιλικός και ελαιόλαδο. Τα ένοχα συστατικά της πίτσας Μαργαρίτα, που συμβολίζουν την επανένωση της Ιταλίας και ταυτίζονται με τα χρώματα της σημαίας της. Στο φόντο, δέσποζε ο ξυλόφουρνος που υποδέχονταν το άψητο σκεύασμα και στη συνέχεια, επί 50 δευτερόλεπτα το έκαιγε με μεθοδικότητα και στυλ. Αυτή είναι λοιπόν η αυθεντική πίτσα, και μάλιστα η μόνη με Προστασία Ονομασίας Προέλευσης! Κι αν ποτέ βρεθείς προς τα μέρη της Μαφίας, μη διστάσεις να φας μέχρι τελικής πτώσεως, γιατί στην τελική μια ζωή την έχουμε.

Όπως όλα τα φαγητά, έτσι και η πίτσα, λίγα χρόνια μετά ταξίδεψε και «μεταλλάχτηκε». Υπεύθυνοι γι’ αυτό είναι οι Ιταλοί που μετανάστευσαν στη Νέα Υόρκη, και δε δίστασαν να αρχίσουν το ψήσιμο ακόμα και σε συμβατικούς φούρνους. Το ζυμάρι σκλήρυνε, τα κομμάτια μεγάλωσαν, πάνω στη μοτσαρέλα προστέθηκε το πεπερόνι και γράφτηκε για άλλη μια φορά ιστορία. Αξίζει μάλιστα να σημειωθεί πως η συγκεκριμένη πίτσα είναι αυτή με τις περισσότερες πωλήσεις στην ιστορία. Όμως οι παραλλαγές της είναι κυριολεκτικά εκατοντάδες, και στα μέσα του προηγούμενου αιώνα έφτασε και στη χώρα μας, όπου παίζει καθημερινά μπρα-ντε-φερ με το πιτόγυρο για τον τίτλο του πιο αγαπημένου «βρώμικου».

Εδώ λοιπόν τη βρίσκεις σε δύο κυρίως εκδοχές: Του τετράγωνου κομματιού και της «συμβατικής» οικογενειακής. Το πρώτο, θυμίζει σε μεγάλο βαθμό αυτό που τρων’ οι Σικελοί. Με τη ζύμη να ωριμάζει από το προηγούμενο βράδυ, τοποθετούν σε ένα ταψάκι ελαιόλαδο και την απλώνουν. Μετά προσθέτουν σάλτσα ντομάτας, λίγη ρίγανη, τυρί, πιπεριά και ζαμπόν ή μπέικον και τη βάζουν στο φούρνο. Στη δεύτερη, η ζύμη μπορεί να είναι μαλακή ή σκληρή μέχρι κακουργήματος και ψήνεται σε ξυλόφουρνο. Το μόνο βέβαιο είναι πως παραμένει γευστική όπως και να ‘χει, κι αν θέλεις να δεις τι πραγματικά σημαίνει «χοντρή πίτσα», τσέκαρε στο YouTube την Σικάγο style. Όσο για το τυρί, μπορεί να είναι γκούντα ή ακόμα και μια μίξη τσένταρ με γκούντα.

Κι όπως ξέρουν και οι πέτρες ότι στην Ελλάδα είμαστε large, έτσι και στην πίτσα δε μπορούμε να κάνουμε εξαίρεση: Όταν στον υπόλοιπο κόσμο τα υλικά που μπαίνουν πάνω από το τυρί και τη σάλτσα είναι 3 το πολύ, εδώ φροντίζουμε να πετάμε πάνω όλο το ζωικό βασίλειο αλλά και τη χλωρίδα του πλανήτη. Διόλου άσχημα από μία ματιά, γιατί μπορούμε!

 

 

 

Go to TOP
Άνοιγμα