Τα οικεία πρόσωπα της εκλογικής αναμέτρησης

Τι συμβαίνει μέσα σου σε κάθε εκλογές;

 

Αν είστε σε φάση που το να περιμένετε σε μια ουρά εκλογών σας φαίνεται το ίδιο με το να περιμένετε σε μια ουρά τράπεζας, δημόσιας υπηρεσίας ή λεωφορείου, μην απορείτε: είναι γιατί έχουν γίνει πια ρουτίνα! Τόσες ψήφους δεν έχουμε ρίξει ούτε στις καλύτερες εποχές των reality shows, ούτε καν στην αγαπημένη για πάντα Eurovision της καρδιάς μας…. Και το κοινό στοιχείο όλων; Η άνεση κι η ελαφρότητα που τις αντιμετωπίζουμε συγχέοντας κι ανακατεύοντας τα όλα είναι σαν το παραδοσιακό ελληνικό τζατζίκι, πάντα με την ίδια μπόχα…. Κι αν κόβει το μάτι σας, σίγουρα θα έχετε κατασταλάξει σε διάφορους χαρακτηριστικούς τύπους ανθρώπων που εμφανίζονται σε κάθε εκλογική περίοδο και τείνουν να γίνουν από γραφικοί έως στερεότυπα. Τους βλέπουμε και τώρα, τους είδαμε και παλιότερα. Μην κρυφογελάτε αν αναγνωρίζετε τον εαυτό σας κάπου, σίγουρα όλα είναι συνοθύλευμα διαφόρων χαρακτήρων:

 

Το κομματόσκυλο

Και να μη θες, είναι αδύνατο να μην τον δεις. Έχει την χαρακτηριστική κονκάρδα ή το αντίστοιχο αυτοκόλλητο, που του έδωσαν να φοράει, τη σημαιούλα που του έδωσαν να κρατάει και τα ψηφοδέλτια ( τα σημαδεμένα ενίοτε ) που του έδωσαν να μοιράζει. Α, σιγοφωνάζει με όση δύναμη του έμεινε και τα συνθήματα που του είπαν να αναπαράγει! Συνήθως, το κύριο μέρος ‘’εργασίας’’ λαμβάνει χώρα την τελευταία εβδομάδα πριν τις εκλογές, αλλά και πιο πριν τα βγάζει επάξια τα λεφτά του…. Τον λές και ψύλλο στον κόρφο σου, αφού δεν υπάρχει περίπτωση να σε αφήσει ήσυχο αν δεν πάρεις από τα χεράκια του ζεστό – ζεστό κι αχνοφουρνιστό το φυλλάδιο του κόμματος, που το έχει σαφώς ως άλλο ευαγγέλιο. Τα κόμματα τον αγαπούν, αφού βγάζει όλη τη δουλειά, οι απλοί και φιλήσυχοι άνθρωποι τον αποφεύγουν, όπως ο διάολος το λιβάνι, αφού τους βγάζει την ψυχή με την επιμονή του.

Οι οπαδοί

Δεν είναι ενεργά μέλη των κομμάτων, απλά συναθροίζονται στα εκλογικά κέντρα και τις πλατείες κι επιδίδονται σ’ αυτό που έχουν σπουδάσει όλοι στην Ελλάδα: την εκλογολογία και το Συνταγματικό δίκαιο! Τύφλα νά ‘χει ο Ηλίας Νικολακόπουλος, δηλαδή… Αν τύχατε σε συνεύρεση οπαδών 2 τουλάχιστον διαφορετικών κομμάτων, ανακαλύπτετε τον πλούτο της ελληνικής γλώσσας και το εύρος των ντεσιμπέλ που μπορεί να αναπτύξει η ανθρώπινη φωνή. Αν είστε τόσο τυχεροί δε, γίνεστε και αυτόπτες μάρτυρες ελληρωμαϊκής πάλης, χωρίς διαιτησία. Οι εκλογές είναι η χαρά κάθε πιστού οπαδού, αφού είναι και μοναδική ευκαιρία να αναδείξει ταλέντα όπως, ρητορική, διαλεκτική ( λέμε τώρα…), φιλοσοφική θεώρηση, αρετή και τόλμη, να μπορέσεις να καταφέρεις και καμιά κλωτσιά στο κατεστημένο και… τα αχαμνά του αντιπάλου.

Οι νέοι αφισσοκολλητές, wannabe στελέχη

Κάτι σαν το παιδομάζωμα. Στρατολογούνται ενδοοικογενειακώς ή κι εκτός, να στηρίξουν με τα νιάτα και τη ρώμη τους, τις ανάγκες του κόμματος σε αφισοκολλήσεις, κουβαλήματα και θελήματα του υποψηφίου. Υπάρχουν ακόμα κι αν η αφισοκόλληση είναι κάτι το απαρχαιωμένο, έτσι ξεκινούν τα καλύτερα κομματικά στελέχη. Έτσι συνήθως μπαίνουν κι οι βάσεις για μια σίγουρη θέση κάπου στο δημόσιο, όνειρο των ελλήνων γονιών από αρχαιοτάτων χρόνων, που μεταλαμπαδεύεται από γενιά σε γενιά. Παγκόσμια αποκλειστικότητα επίσης το όνειρο για εργασία στον δημόσιο τομέα, όσο παγκόσμιο φαινόμενο αποτελεί κι ο ελληνικός δημόσιος τομέας!

H υπεραιωνόβια γιαγιά

Αποτελεί από μόνο της ξεχωριστή κατηγορία. Άντε να πείσεις την ελληνίδα γριά και τον έλληνα παππού για κάτι καινούργιο, διαφορετικό από κείνο που έμαθε τον καιρό πριν τον εμφύλιο ή ακόμα και πριν τον πόλεμο ( ναι, υπάρχουν ακόμα…). Διπλωμένο και σιδερωμένο το ψηφοδέλτιο στην τσέπη περιμένει καρτερικά από τη μέρα που ανακοινώνονται οι εκλογές να εισέλθει ηδονικά κι ευλαβικά στην σχισμή της κάλπης, αν μπορέσει δηλαδή να ‘’στοχεύσει’’ και δεν χρειαστεί τη βοήθεια του υπομονετικού – όχι πάντα – εκλογικού αντιπροσώπου. Πάντα είχα την εντύπωση ότι οι γέροντες της χώρας για κάποιο λόγο αντιμετωπίζουν τις εκλογές σαν casus belli. Κι εκδικούνται για όλα όσα πέρασαν σε μια μακρά περίοδο πολέμων, αστάθειας και αναταραχών. Ειδικά η ελληνίδα γριά, το έχει κάνει ιερό σκοπό: 2 τάματα κάνει κάθε χρόνο, ένα είναι στην Παναγιά τον 15αύγουστο και το άλλο στο κόμμα που ψήφιζε ο συγχωρεμένος! Κι είναι ικανή να καταραστεί όποιον τολμάει να τα βάλει με τις βουλές του αποθανόντος, μια βδομάδα πάει και τον κλαίει στο μνήμα και αναπολεί τα χρόνια που πήγαιναν και ψήφιζαν μαζί, αγκαζέ και λάθος….

Οι εκλογικοί αντιπρόσωποι και οι συν αυτοίς

Περιμένουν τις εκλογές σαν τα όρνεα στην έρημο, αφού αυτές μεταφράζονται σε έξτρα χρήμα με τα εκτός έδρας. Μαζί με γραμματείς κλπ. τα βγάλαμε τα λεφτά μας και αυτό το εξάμηνο, το άλλο πάλι, νά ‘μαστε καλά, με τη συχνότητα που γίνονται πια οι εκλογές. Διασφαλίζουν μεν την εύρυθμη λειτουργία τη συγκεκριμένη μέρα, όλη μέρα, αλλά στη διάρκειά της, όταν η κούραση αντικαθιστά την όρεξη κι η πείνα θερίζει σαν αλωνιστική μηχανή στον θεσσαλικό κάμπο, πολύ πιθανόν να ακούσεις και κανένα μπινελίκι, περιμένοντας καρτερικά να ρίξεις την ψήφο. Οι δε γέροντες τους αντιμετωπίζουν σαν στρατηγούς, θυμούνται τις μονάδες που υπηρέτησαν ή και πολέμησαν κι αναφέρονται μπροστά τους, χτυπώντας ακόμα και προσοχή: ‘’Παπαδόπουλος Βασίλειος του Χαραλάμπους, ευπειθώς αναφέρω ότι κανείς δεν πρόκειται να με κάνει να ψηφίσω ό,τι θέλει αυτός, αλλά θα ψηφίσω ό,τι θέλω εγώ, γιατί έτσι μου αρέσει, σας αρέσει, δεν σας αρέσει…’’.

Οι ευκολόπιστοι – θρησκόληπτοι

Οι ίδιοι που πίστευαν ότι η Αγ. Αθανασία του Αιγάλεω μπορεί και κάνει θαύματα, βλέπουν στα πρόσωπα των υποψηφίων όλο το εικονοστάσι της ενορίας και αναμένουν το θαύμα. Αν δείτε να πηγαίνουν και μπουσουλώντας προς το εκλογικό τμήμα, μην απορήσετε, εκτελούν χρέη τάματος. Φαντάσου την εικόνα κάποιου πολιτικού, να την έχουν στολισμένη με λουλούδια και χρυσάφια, γιατί αλλιώς το θαύμα δεν τελείται, θέλει την δόση του κι αυτό, σαν να λέμε θαύμα – ΕΝΦΙΑ. Γράφουν σε χαρτάκι τα ονόματα των αγαπημένων τους βουλευτών και περιμένουν το απόγευμα να τα διαβάσει ο πατήρ στον ναό, υπέρ υγείας, μιλάμε για τόση αγάπη δηλαδή…. αβασάνιστα.

Το «θα»

Δεν είναι κάποιος χαρακτήρας, αλλά θα μπορούσε. Είναι αυτό που κινεί τα νήματα κάθε εκλογικής αναμέτρησης: το ‘’Θα’’. Έχετε σκεφτεί πόσα Θα έχουμε ακούσει τόσα χρόνια; Αν είχε οντότητα, ο Θα θα ήταν το πιο γνωστό πρόσωπο της πολιτικής σκηνής, αφού όλοι αυτόν επικαλούνται, σ’ αυτόν αναφέρονται, αυτόν εύχονται, εκεί ελπίζουν. Στον Θα. Η καλύτερη γλωσσική και χρονική εφεύρεση που θα μπορούσε να γίνει ποτέ. Εξυπηρετεί τους πάντες. Είναι παρών όταν ζητηθεί. Σε βγάζει από κάθε δύσκολη θέση. Μεταθέτει γεγονότα, σχέδια, προγραμματισμούς. Δίνει ελπίδα. Δίνει παράταση.

Οι εθνικοί μας πολιτικοί – stars

Τα κύρια πρόσωπα τα άφησα σχεδόν για το τέλος: Αυτοί για τους οποίους αναγκαζόμαστε και τρέχουμε ανά εποχή σε σχολικές αίθουσες, που έχουμε να πάμε από τα μικράτα μας. Από όσο μπορώ να θυμάμαι, που το λες άνετα και μεγάλη περίοδο, μεταπολιτευτικά τουλάχιστον, πολιτικούς με συνέπεια και σύνεση, μετράω ελάχιστους. Πολιτικούς με φωτογένεια και καλή σκηνική παρουσία – βάζω 3,  μετράω αναρίθμητους και μπράβο τους γι’ αυτό, όχι δεν λέω. Η χώρα χρειάζεται και το θέαμά της κι έχει ιστορία σ’ αυτό. Την στιγμή που η επιθεώρηση χάθηκε ως θεατρικό είδος, οι πολιτικοί κάνουν τα καλύτερα νούμερα και κόβουν και καλύτερα εισιτήρια, τα κανάλια εισπράττουν από διαφημίσεις, οι δημοσιογράφοι έχουν αστείρευτο υλικό κι όλα βαίνουν αλυσιδωτά καλώς. Έχετε δει παρασκήνια συνεντεύξεων πολιτικών; Δείτε και θα διαπιστώσετε ότι η Lady Gaga έχει λιγότερες αξιώσεις από τα τηλεοπτικά συνεργεία, ίσως και λιγότερη φαντασία. Άλλο το φαίνεσθαι, άλλο το είναι, μάθαμε στο σχολείο, αλλά στην ίδια αυτή αίθουσα που διαβάζαμε μικροί, το πιθανότερο είναι να μας έχουν κάνει να το ξεχάσουμε. Τώρα πια υπερισχύει το φαίνεσθαι και το είναι πάει περίπατο, μαζί με όνειρα, υποσχέσεις, σχέδια.

Το μέλλον ή το παρελθόν καθορίζει τελικά το παρόν; Υπάρχει νόημα στα τόσα «Θα» ή μπορούμε εμείς να δώσουμε το νόημα που χρειάζεται; Κι αν, κατά τύχη, συναντήσετε τον «Θα», πείτε του πως τον ψάχνουμε…

Διαβάστε επίσης:

«Εγώ θα σε ψηφίσω, αλλά…»

Go to TOP