Ο Στέφανος Διαμαντής είναι ένας σύγχρονος Jedi

Ο Local Hero, οι ρακέτες και η ζωή του

 

Δευτέρα αργίας και περπάτημα στην ευρύτερη γειτονιά όπου κυκλοφορώ. «Μένουμε δίπλα», μου λέει στο τηλέφωνο και φτάνω στον προορισμό μου με τα πόδια. Συνάντησα τον Στέφανο Διαμαντή, πρωταθλητή του τένις με αμαξίδιο, σε ένα φιλόξενο ισόγειο πολυκατοικίας στη Νέα Σμύρνη, εκεί που γκρίζο των οικοδομών ισορροπεί με τις μεγάλες εκτάσεις πρασίνου. Χτυπάω το κουδούνι και πριν μπω καλά-καλά στο σπίτι, δέχομαι μία επίθεση αγάπης από ένα γιγαντιαίο πιτμπουλ. «Δεν είναι και το πιο έξυπνο ζώο του πλανήτη, είναι όμως το πιο πονηρό», μου αναφέρει γελώντας ο Ελληνοϊταλός local hero μας. Καρδίτσα – Σικελία 2-1 και τα ρέστα μπαλάκια για προπόνηση.

Το recorder άρχισε να γράφει μετά από μισή ώρα, αφού στο μεταξύ «τερματίσαμε» τις συζητήσεις για τα παλιά και η σύντροφός του, Νικόλ, φρόντισε να μη μας λείψει τίποτα. Θεσσαλική φιλοξενία στην πρωτεύουσα και οι λέξεις κυλάνε με ασταμάτητο ρυθμό. Αν μετά από μία ώρα έμεινε κάτι, είναι το γεγονός πως ο Στέφανος Διαμαντής δε χρωστάει σε κανέναν. Η δίψα του για ζωή και πρωταθλητισμό  ξορκίζει τις όποιες απερισκεψίες του παρελθόντος. Κρατά τη ρακέτα του, παίζει τένις, δε μιλά για καμία «Θεά Τύχη που δεν του συμπεριφέρθηκε καλά», ενώ δε φοβάται να κοιτάξει τη ζωή στα μάτια και να αναμετρηθεί μαζί της από το αναπηρικό του αμαξίδιο. Αλήθεια, εσύ κι εγώ θα μπορούσαμε να κάνουμε κάτι τέτοιο;

 

H ενασχόληση με τον αθλητισμό

Το πρώτο μου άθλημα ήταν το καράτε, όταν ήμουν ακόμα παιδί. Το τένις ήρθε λίγο αργότερα, από τον πατέρα μου και τον θείο μου, που έπαιζαν σπίτι ερασιτεχνικά. Παίρνουμε την απόφαση εγώ και ο ξάδερφός μου να πάμε στον προπονητή, και αφού φάνηκε ότι ήμουν καλός, σε ένα χρόνο, στα εννιά μου, πήγα στο πρώτο μου τουρνουά. Είχα δοκιμάσει και άλλα αθλήματα, αλλά στη συνέχεια το τένις έγινε μονόδρομος.

Το πρώτο τουρνουά στο Λος Άντζελες

Ήταν η πρώτη μου μεγάλη εμπειρία. Πήγαμε με την τοπική ομάδα για ένα μήνα. Ήταν σε ένα ενωσιακό τουρνουά τότε που είδαν ότι ήμουνα καλός, μετά πήγαινα σε πανελλήνια τουρνουά από το 1996 και το ‘99 πήγαμε στο L.A. Κάναμε διαρκώς προπονήσεις και συμμετάσχαμε σε δυο τουρνουά. Επειδή ήμουνα και χιπ-χοπ, έβλεπα σκεϊτάδες και φτιαχνόμουνα, πως να στο πω. Έβλεπα τεράστιους δρόμους, κτήρια, αυτοκίνητα, διαφορετικές εικόνες από την Καρδίτσα για ένα παιδί. Τα φαγητά τους ήταν επίσης τεράστια! Στον αθλητικό τομέα, υπήρχε ομαδικότητα, πράγμα αρκετά σημαντικό για έναν αθλητή σε τόσο μικρή ηλικία.

Προπόνηση ή ταλέντο;

Για να γίνεις πρωταθλητής δεν φτάνει μόνο ένα πράγμα. Θέλει προπόνηση, καλό φαγητό, καλό ύπνο, γυμναστήριο. Θέλει και δουλειά και ταλέντο, επιμένω σε αυτό. Αν δεν δουλέψεις, με το ταλέντο δεν πας πουθενά. Παλιότερα, σαν πιτσιρικάς που το έβλεπα σαν χόμπι, δεν τα σκεφτόμουν τόσο όλα αυτά, αλλά πλέον δίνω βαρύτητα και στο στρώμα που κοιμάμαι. Άρα σίγουρα χρειάζονται και τα δυο.

Η δεκαετής παύση και τα ατυχήματα

Μου έδωσε άλλα πράγματα αυτή η δεκαετία, γιατί αφοσιώθηκα στα μαθήματα και πέρασα στο Τμήμα Πολιτικών Μηχανικών, κάτι που δεν το πίστευε κανείς. Οι καθηγητές μου δεν το πίστευαν καν όταν διαπίστωσαν πως καθόμουν και διάβαζα. Όταν σταμάτησα το τένις ήμουν στη δευτέρα γυμνασίου, σε αυτή την ηλικία στο μυαλό ενός παιδιού μπαίνουν άλλα πράγματα. Έχασα μεν πολλά, αλλά κέρδισα εξίσου πολλά. Πράγματα που είχα χάσει όλα αυτά τα χρόνια. Περισσότερο παιχνίδι, καινούργια αθλήματα. Μου αρέσει να κοιτάζω τη θετική πλευρά των πραγμάτων. Από τότε ως το 2006 που κάθισα στο καρότσι δεν έκανα ιδιαίτερη προπόνηση ούτως ή άλλως. Μετά σκέφτηκα πως, αν δουλέψω πάνω σ’ αυτό που αγαπάω, θα μπορέσω να φτάσω ψηλά στην παγκόσμια κατάταξη.

Η νέα ζωή

Το πρώτο που πρέπει να κάνει όποιος έρχεται σε μια τέτοια κατάσταση είναι την αποδεχθεί και να αυτονομηθεί όσο γίνεται πιο γρήγορα. Στην ουσία, «έδιωξα» τους γονείς μου για να μην τα έχω όλα έτοιμα. Νομίζω πως ήταν το πιο σωστό πράγμα που είχα κάνει τότε γιατί οι γονείς, χωρίς να το θέλουν, πέφτουν από πάνω σου και σε κάνουν ακόμα χειρότερα. Ένα μεταφορικό μέσο είναι ό,τι χρειάζεται κάποιος για να φεύγει όποτε γουστάρει. Όλα γίνονται. Ό,τι έκανα, το κάνω ακόμα αλλά με διαφορετικό τρόπο. Είμαι πολύ εγωιστής και σκληρός με τον εαυτό μου, και δε μου επιτρέπω να βασίζομαι σε άλλους.

Το τένις και η υψηλή θέση στην παγκόσμια κατάταξη

Δεν νιώθω πως έφτασα στο peak ακόμα. Έφτασα στο 17. Δεν έχω φτάσει στο 1, θέλω, και για αυτό το κάνω. Αυτή τη στιγμή που μιλάμε είμαι στο 21. Έχω πάθει έναν μικροτραυματισμό και τα τέσσερα τελευταία τουρνουά δεν έχουν πάει καλά λόγω αυτού. Συμμετείχα με αντιβιώσεις και τελείως υποτονικός, πράγμα που έπαιξε καθοριστικό ρόλο και στην απόδοση και στην ψυχολογία μου. Αυτό που αποφάσισα τώρα είναι να ακυρώσω κάποια τουρνουά για να αναρρώσω και να επανέλθω δυνατός και συγκεντρωμένος κυρίως. Όταν επιστρέψω θα έχω πέσει κι άλλο, αλλά θα ξανανέβω.

Η συνεισφορά της πολιτείας

Όταν φτάνεις σε αυτό το επίπεδο σε άλλες χώρες, οι Ομοσπονδίες καλύπτουν τα έξοδα των τουρνουά, το εισιτήριο, συμμετοχή, φαγητό κλπ είτε μέσω κρατικών είτε ιδιωτικών χορηγιών και, για να μην παρεξηγηθώ, δεν αναφέρομαι καν σε αναπτυγμένες χώρες. Δεν είναι ότι ζητάς κάτι παράλογο, αν μπορούσα να έχω μια εργασία – στην οποία να μπορώ να φτάσω χωρίς εμπόδια! – δε θα χρειαζόμουν κάτι άλλο. Εγώ όπου πάω βάζω τα πάντα από την τσέπη μου με τη βοήθεια του επιδόματος αναπηρίας και των δυο Καρδιτσιωτών χορηγών μου. Βοήθεια δεν υπάρχει από το κράτος, αλλά δεν υπάρχει και από ιδιώτες στην πλειοψηφία τους. Αλλά από ένα σημείο και μετά, αν φτάσεις ακόμα πιο ψηλά, δεν θα έχεις καν ανάγκη την πολιτεία. Πρόσφατο παράδειγμα, ο Αντετοκούνμπο, ο Τσιτσιπάς, και τόσοι άλλοι που τους θυμηθήκανε οι εταιρείες και το κράτος στο «χειροκρότημα». Δε τους ρώτησε κανείς τι κάνανε μέχρι χθες, όλοι γράφουν πόσα βγάζουν σήμερα. Αυτή τη στιγμή έχω τον προπονητή μου, τον διατροφολόγο μου, τον εξοπλισμό μου και τα κατάλληλα τουρνουά, μόνος μου. Μόνο δύο είμαστε στην Ελλάδα ενεργοί στο  άθλημα. Αν υπήρχαν τα κατάλληλα κονδύλια, θεωρώ ότι θα ήμασταν πολύ περισσότεροι αθλητές, και το κυριότερο, πολλοί περισσότεροι «καροτσάτοι» εκεί έξω.

Η εθνική υπερηφάνεια

Αυτό θα το νιώσω μια φορά το χρόνο, όταν πάμε με την Εθνική Ελλάδος και θα είναι και το ίδιο το κλίμα προς αυτή την κατεύθυνση. Όχι μόνο από εμάς όμως, γενικά είναι έτσι. Προσωπικά δεν έχω τέτοιου είδους φανατισμούς. Νιώθω οτι πάω για πάρτη μου και για τους ανθρώπους που με έχουν βοηθήσει έμμεσα ή άμεσα. Γιατί να νιώσω αυτό το πράγμα;

Η πολιτεία (μέρος δεύτερο)

Αυτή η ερώτηση θα μπορούσε να΄χει και μέρος τρίτο, τέταρτο και όσα θες! Πριν σου πω όμως για την πολιτεία, θα σε φέρω στην αυτονομία των ανθρώπων: ο μεγαλύτερος εχθρός μας είμαστε εμείς και το πόσο εύκολα τα παρατάμε. Φταίμε που δε μας βλέπουν, που δε μας ακούν, που δεν είμαστε εκεί έξω. Κι αυτή μεγάλη κουβέντα. Στην πολιτεία τώρα, θα σου πω ότι οι μοναδικοί που με βοήθησαν ήταν ο κος Αγοραστός και ο κος Παπαδόπουλος στην αγορά του αγωνιστικού αμαξιδίου, με πολλά γραφειοκρατικά εμπόδια και για εκείνους και για εμένα. Δεν έχω άλλο καλό να σου πω. Στην καθημερινότητα τώρα, με πηγαινοφέρνουν σε επιτροπές μπας και έγινε θαύμα και παίρνω παράνομα επίδομα, σε υπηρεσίες χωρίς πρόσβαση, από δρόμους και πεζοδρόμια χωρίς πρόσβαση, χωρίς ράμπες κι όπου έχει ράμπες μου έχεις εσύ το μηχανάκι σου γιατί είναι πολύ μεγάλη η Καρδίτσα για να περπατήσεις δέκα μέτρα. Σκέψου, στο χωριό μου, κάμπος πράμα, δε μπορούσα να ψηφίσω γιατί η είσοδος του σχολείου είχε σκαλιά. Στον κάμπο! Είναι τελείως κωμικοτραγικό και αδιανόητο να υπάρχουνε ισόγεια και να φτιάχνουν οι ίδιοι ένα σκαλοπάτι. Γιατί; Το βλέπω σε όλη τη Θεσσαλία και στην Ελλάδα γενικά αυτό και απορώ!

Ο ερασιτέχνης και ο επαγγελματίας

Πρακτικά είμαι ακόμα ερασιτέχνης από τη στιγμή που δε ζω από αυτό, θέλει πολλή δουλειά για να θεωρηθώ επαγγελματίας. Για να γίνεις επαγγελματίας πρέπει να μπεις στους πρώτους δέκα παγκοσμίως. Στην Ελλάδα έτσι πάει, στο εξωτερικό και στους εκατό να είσαι, θεωρείσαι επαγγελματίας, ζεις από αυτό. Εδώ, κακώς για μένα, τον επαγγελματία τον κρίνουν από το πόσο βγαίνει στα media.

Τα ενδιαφέροντά του

Όταν δεν έχω τουρνουά, προπονούμαι τέσσερις φορές τη μέρα, στο Γέρακα, στη Νέα Σμύρνη και στο σπίτι μου. Η ζωή μου είναι απλώς προπόνηση και λίγες δόσεις ηρεμίας. Τα βράδια μου έχουν σίγουρα βόλτα στο πάρκο σκύλων της γειτονιάς, λίγη τηλεόραση και ύπνο. Τα Σαββατοκύριακα παίρνω την κοπέλα μου και το σκύλο και πάμε βόλτα για κανένα τσιπουράκι. Μου αρέσουν οι χειμωνιάτικες βόλτες στην Αθήνα αλλά προτιμώ περισσότερο τις βόλτες με το αμάξι ή τη μηχανή μακριά, παραλιακά, προς το Σούνιο. Έχω κρατήσει επαφή και με παλιούς φίλους από Καρδίτσα αλλά εδώ στην Αθήνα μας τα χαλάνε πολύ οι ρυθμοί. Βέβαια δεν γίνεται να ταιριάζουμε με όλους επειδή προερχόμαστε από τον ίδιο τόπο. Κρατάω επαφές, αλλά δεν υπάρχει χρόνος. Στην Αθήνα οι καθημερινές δε σου επιτρέπουν συναντήσεις με φίλους λόγω του ρυθμού ζωής, αλλά σε κάθε ευκαιρία θα μαζευτούμε κι εδώ στο σπίτι. Μου αρέσει πολύ η Νέα Σμύρνη, γιατί λέμε καλημέρα με όλο τον κόσμο, ακόμα και ας μην γνωριζόμαστε μεταξύ μας και γνωρίζεις κάθε μέρα κάτι καινούργιο.

Οι επαφές με την Καρδίτσα

Έρχομαι ακόμα, ναι, αλλά ο χρόνος είναι ελάχιστος οπότε κάθομαι πολύ λίγο και φεύγω. Με στεναχωρεί αυτό γιατί θέλω να αράξω να δω τους φίλους μου. Υπάρχει επαγγελματικό χάσμα βασικά ακόμα και με τους παλιούς φίλους. Ο καθένας έχει τη ζωή του και οι υποχρεώσεις όλων μας διαφέρουν πολύ.

Τα μελλοντικά του σχέδια

Θέλω να με βρουν «κομματιασμένο-φέτες», χωρίς παιδιά, με ακόμα ένα σκυλί και στην πρώτη τριάδα του κόσμου. Να έχω πάρει πολλά τουρνουά, Ολυμπιάδα και να έχω εξασφαλίσει ψυχολογικά το τότε μέλλον μου. Αν όχι έτσι, αν δεν καταφέρω να ανέβω στην πεντάδα, τον σκέφτομαι με δουλειά, μάλλον διαφορετική και περισσότερο χρόνο για τον εαυτό μου. Θέλω να έχω φτιάξει κάποια πράγματα για εμένα, με θετική διάθεση, ενέργεια και χαμόγελο πάντα.

Το Πεζοδρόμιο

Είναι οι Κυριακάτικες βόλτες στο κέντρο της Αθήνας στις οποίες συναντάω όμορφο κόσμο διαφορετικών φυλών και μαγικά γινόμαστε παρέα για μια μέρα. Πάντα μαζί με το σκύλο και το κορίτσι!

Go to TOP
Άνοιγμα