Ο Λάμπρος Φιλίππου σε Postmodern Vibes

The Peasant is raw and naked

 

Είναι δάσκαλος υποκριτικής και stage performance. Είναι ηθοποιός και σκηνοθέτης στο σινεμά και στο θέατρο. Είναι τραγουδιστής, στιχουργός, ποιητής και συνθέτης. Είναι performer με βάση το Los Angeles. Όλα κάτω από μία ομπρέλα που δεν είναι της τέχνης, αλλά της ζωής. Άλλωστε δεν τα πάει καλά με τις ορολογίες και προτιμά να δηλώνει άνθρωπος. Να δημιουργεί εμπειρίες πάνω στη σκηνή αλλά και στη ζωή. Λίγες ώρες μετά την εμφάνισή του στην Καρδίτσα και στο Postmodern Festival, «ανακρίθηκε» στο ίδιο μέρος από το Πεζοδρόμιο. Ο λόγος στον… γυμνό χωριάτη.

Η ματαιότητα του «Είσαι ο… και λέγεσαι»
Στο Λος Άντζελες συστήνεσαι με το όνομά σου και μιλάς για οτιδήποτε άλλο εκτός από τη δουλειά σου. Πρωτοπήγα το 2013 για ένα test drive. Δε θα έλεγα πως μου ταιριάζει το L.A. και το ήξερα σχεδόν από την αρχή. Δεν ένιωσα καμία ιδιαίτερη δόνηση, όταν προσγειώθηκα εκεί. Όμως η πόλη λειτούργησε εξαιρετικά θεραπευτικά ως προς αυτά που έψαχνα να τακτοποιήσω τότε στα ενδότερα του Λάμπρου. Ήθελα ο τόπος στον οποίο πάω να μη μου θυμίζει τίποτα. Το πιο ενδιαφέρον είναι πως όλα αυτα άρχισαν να μου βγάζουν νόημα πολύ αργότερα. Υπαρξιακό ήταν το ζήτημα, όχι επαγγελματικό. Πάντα υπαρξιακό είναι. Στην ουσία, όταν ξανασυστήνεσαι, μπορείς να συστηθείς όπως θες. Είναι σαν να λειτουργείς χωρίς ταυτότητα, στην κοινωνία που λειτουργεί με ταυτότητες. Ποιον όμως νοιάζει στην Ανθρωπότητα αν εγώ λέγομαι Λάμπρος; Πριν από μερικές εβδομάδες μετακόμισα στη Νέα Υόρκη. Εξαιρετική η δόνηση της πόλης αυτής. Την ένιωσα σχεδόν αμέσως.

H τιμή ως υπόληψη και η ντροπή
Το Προπατορικό Αμάρτημα είναι μια ενοχή που δε μας ανήκει, αλλά μας αποδίδεται. Είναι παράδοξος και λάθος όρος. Στα αγγλικά το βρίσκεις ως “the original sin” ή “the human failing”. Ο Χριστός και η Παναγία να μας φυλάει από τέτοια πράγματα.. Υπάρχει ο άνθρωπος χωρίς ρούχα και ο γυμνός. Ο πρώτος είναι γεμάτος ενοχές, ο δεύτερος είναι ελεύθερος. Δεν κουβαλάς καμία τιμή και καμία ντροπή μακριά από το “χωριό” σου. Πόσο μάλλον σε μία τόσο καινούρια πόλη σαν το Λος Άντζελες. Δεν έχει καμία σημασία το τι έχεις κουβαλήσει μαζί σου από το χωριό, και αν λέγεσαι Λάμπρος Φιλίππου, προφανώς εγγονός του παππού σου του Λάμπρου και γιος του πατέρα σου του Φιλίππου, σε μια πόλη που δεν κουβαλάει ιστορία. Κι αν επιλέξω να μη λέγομαι; Η Ελλάδα υποφέρει από “ντροπή”, από “ιστορία”, από τόση και άλλη τόση ευθύνη που φορτώνεται σε ένα σακάκι που επιλέγει κανείς να φορά χωρίς να ξέρει απόλυτα γιατί. Σαν να μπήκες σε έναν διαγωνισμό που σου δήλωσε συμμετοχή ο πατέρας σου και η μάνα σου, και δεν παραιτείσαι για να μην τους στενοχωρήσεις ή κάτι τέτοιο. Η ζωή σου δεν είναι διαγωνισμός, όμως. Και το σακάκι αυτό δεν είναι καν δικό σου. Υποθέτω πως το καλύτερο που μπορείς να πάθεις, είναι να απαλλαγείς απ’ το σακάκι που σε βάραινε – άσε που έχει και ζιέστα (σ.σ. με αμιγώς θεσσαλικό αξάν). Κουνάς λίγο το κεφάλι σου και διαπιστώνεις πως είναι καλύτερα να ξεκινάς έτσι. Να γεννάς εξαρχής τον εαυτό σου.

Το comfort zone
… και το απάγκιο. Εκεί που νιώθεις πιο βολικά. Όπως, ας πούμε, το αγαπημένο σου μπαρ. Όπως, ας πούμε… η αγκαλιά της μαμάς. Φεύγοντας μακριά, δε σου αρέσει, υποφέρεις. Ταυτόχρονα όμως, μετά την απόλυτη βία που φέρει το κόψιμο του ομφάλιου λώρου, ξεκινά η διεύρυνση των οριζόντων. Μπορεί αυτό που νόμιζες πως είναι κατάρα, να είναι τελικά η αιτία που σου επιτρέπει να συστηθείς ξανά ως ένας καινούριος άνθρωπος. Πηγαίνοντας σε ένα μαγαζί που δεν έχει το ίδιο όνομα με το αγαπημένο σου μπαρ. Που δεν έχει freddo espresso μέτριο (δεν πίνω καν καφέ, αλλά είναι καλό το παράδειγμα). Που αυτό που λέμε «σπίτι» απέχει πολύ περισσότερο 10 λεπτά με τα πόδια ή από 4 ώρες με το ΚΤΕΛ. Που ακόμα κι αν θέλεις να κάνεις το αυτονόητο, να πάρεις ένα τηλέφωνο εκεί, έχετε 7 έως 10 ώρες διαφορά με τη “μαμά”, οπότε πιθανόν να κοιμάται, όταν τη χρειαστείς. Έχω κάνει άπειρες ώρες delivery στο LA (και άλλες δουλειές μη αμιγώς καλλιτεχνικής φύσης), για να επιβιώσω μακριά από αυτή τη βολική ζώνη. Για να μπορώ να απολαμβάνω την ομορφιά του ορίζοντα της ελευθερίας. Τον ευρύτερο και πιο πλούσιο ορίζοντα.

Η Καρδίτσα και οι εκλογές
Παρέμεινα στην Καρδίτσα μετά το Postmodern Festival, με μεγάλη χαρά, για να ψηφίσω. Αφού αυτή είναι η διαδικασία, αφού αυτός είναι ο κώδικας συννενόησης των πολιτών με την πολιτεία, δε θα μείνω έξω από αυτό, για την ώρα. Θα κοιτάξω πώς μπορώ εγώ να προσαρμόσω τη δική μου γλώσσα στη φόρμα επικοινωνίας την οποία βρίσκω μπροστά μου. Παράλληλα, μέσα από την τέχνη μου, τη διδασκαλία μου και τη ζωή μου, προτείνω τη μη φόρμα μου. Κάπου καλά φαίνεται να (με) πηγαίνει όλο αυτό. Οφείλουμε να εκπαιδεύσουμε το κοινό μας, όπως έλεγε ο Ταρκόφσκι. Δε μπορείς να απαιτείς από ανθρώπους που δεν έχουν εκπαιδευτεί πάνω σε έναν κώδικα, να ανταποκριθούν με ωριμότητα στην ελέυθερη φόρμα (τη μή φόρμα) που τους προτείνεις, όπως λέει η ψυχολόγος μου. Ο ψηφοφόρος είναι ο Ταρκόφσκι και οι πολιτικοί είναι το κοινό, από τη δική μου οπτική γωνία. Ας τους εκπαιδεύσουμε, αφού τους βρίσκουμε κατ’ επανάληψη ανώριμους στη μεταξύ μας σχέση. Προσωπικά, προτιμώ μέσω της ενεργής συμμετοχής μου στην ψηφοφορία και όχι με την αποχή.

Η τέχνη
Δεν τοποθετούμαι γεωγραφικά ή αρχιτεκτονικά σε ένα υποθετικό «σπίτι της Τέχνης». Το μεγάλο σπίτι είναι η ζωή. Καλλιτέχνης είναι μία ιδιότητα, η οποία μπορεί να αλλάξει αύριο. Αυτό που δε γίνεται να αλλάξει, είναι ο άνθρωπος ως οντότητα και η φύση του ως δημιουργού, ως γεννητή. Με ενδιαφέρει ο μη τόπος. Η μη βάση. Η μη γλώσσα. Η ελευθερία ως το απόλυτο comfort zone. Αυτή τη ζωή επιλέγω και από αυτή τη ζωή τρέφεται και η τέχνη μου.

Oι YIANNEIS
Μας έλεγαν θεατρική μπάντα. Το έλεγα απλά “πρότζεκτ” εξαρχής γιατί κάπως με ελευθέρωνε. Ακόμα και το όνομα το επέλεξα υπό μία εντελώς τυχαία και παράδοξη συνθήκη η οποία μου έβγαλε νόημα αργότερα. Δεν ήθελα να αναγκαστούμε να παίξουμε όπως θα υπαγόρευε το όνομά μας. Αλλά ήθελα το όνομά μας να πάρει “σώμα” από αυτό που θα καταλήγαμε να παίζουμε. Το όνομα να προκύψει από το υλικό και όχι το υλικό από το όνομα. Σε αυτό το πρότζεκτ, όταν κατάλαβα τί ήθελα να πω στη σκηνή, το όνομα υποστήριξε όσα ήδη συνέβαιναν στη σκηνή.

“The Peasant”, o Χωριάτης που μας παρουσίασε ζωντανά
Αυτό το πρότζεκτ είναι όλα όσα έχω υπάρξει καλλιτεχνικά μέχρι σήμερα και η πιο ολοκληρωμένη μορφή του “τώρα” μου στη σκηνή. Σαν να είμαι όλες οι ιδιότητές μου μαζί (βλ. αρχή της σελίδας). Το χωριό του “Peasant” δεν είναι το Ξυνονέρι Καρδίτσας, αλλά ο μη τόπος. Με χωριό του τον μή τόπο, αυτός ο «Χωριάτης» μπορεί να ανήκει παντού. Ο «Χωριάτης» είναι ωμός και γυμνός. Έχω παρουσιάσει τον Peasant στο Los Angeles, στη Νέα Υόρκη και στην Καρδίτσα. Ο ομφάλιος λώρος του Χωριάτη είναι με τη Γη, με το Ηλιακό Σύστημα, με τον Γαλαξία, με το Σύμπαν, με την Ανατολή, με τη Δύση, με το pre, με το post, με το Postmodern…

To Postmodern Festival
Ένα όμορφο πανηγύρι και για καλό σκοπό. Μπράβο στα παιδιά. Το μόνο που εγώ προσπάθησα να μη γίνει, ήταν ένα κλισέ σκηνικό με… τον Λάμπρο να παρουσιάζει το νέο του πρότζεκτ στο χωριό του προσπαθώντας να ξορκίσει όλα τα φροϋδικά του σύνδρομα. Δεν έχει σχέση ο τόπος αν έχεις επιλέξει τον μη-τόπο. Στο κοινό της Καρδίτσας παρουσίασα αυτό που πριν από δέκα μέρες παρουσίασα στο κοινό της Νέας Υόρκης, με άλλη ενοργάνωση και μερικές διαφορές στη λίστα των κομματιών, που έτσι κι αλλιώς, δε μπορούσα να την ακολουθήσω πια, αφού με την έναρξη της συναυλίας πέταξα στον αέρα όλες μου τις σημειώσεις, χαχαχα! Φτου ξελευτερία! Στην ουσία με γαλήνεψε αυτή η εμφάνιση σε σχέση με την Καρδίτσα και χαίρομαι πολύ που υπήρξα μέρος της διοργάνωσης και που μπόρεσα να συνεισφέρω στον όμορφο σκοπό του φεστιβάλ.

Το κέρδος
Έχω φύγει από την Καρδίτσα σχεδόν 20 χρόνια. Δεν θυμόμουν πια τους ανθρώπους από την περιοχή που γεννήθηκα, και στο μικρό διάστημα που βρισκόμουν στην Καρδίτσα κάθε χρόνο, δε μπορούσα να τους καταλάβω. Είχα χάσει επαφή με γενιές ολόκληρες. Με την ευκαιρία του “Peasant” στο Postmodern νιώθω ότι ξανασυνδέθηκα με όλες τις γενιές που δεν είχα έρθει σε επαφή στο παρελθόν. Η επαρχία της Ελλάδας είναι η δύναμή της. Η ρίζα. Στο Λος Άντζελες είδα το στυλ να… γράφει 110% στο κοντέρ. Το είδα να επισκιάζει την ομορφιά. Έβλεπα κάτι στο οποίο δεν έβλεπα τη ρίζα. Ευτυχώς όμως η ελληνική επαρχία τα πάει καλά με τη ρίζα κι ας της λείπει λίγο το στυλ. Προτείνω να δουλέψουμε λίγο παραπάνω το στυλ. Το Postmodern έχει σίγουρα στυλ, πάντως.

Το Πεζοδρόμιο
Τι σημαίνει για μένα πεζοδρόμιο; Πρέπει να ξαναθυμηθώ τι σημαίνει για μένα πεζοδρόμιο, επειδή στο LA τα πεζοδρόμια είναι τεράστια, οχτώ φορές μεγαλύτερα από τα ελληνικά πεζοδρόμιά. Δεν ξέρω τί ήταν για μένα κάποτε, αλλά κάπως πείστηκα ότι κυκλοφορεί σε πολλά μεγέθη. Η τόσο κουραστική 15ωρη πτήση από το L.A. στην Ελλάδα, με βοήθησε να αναλογιστώ τα μεγέθη, γενικότερα.

Go to TOP
Άνοιγμα