post image

Ο Γρηγόρης Βαλλιανάτος δεν κρύβει λόγια

Το Σύμφωνο Συμβίωσης και η LGBT κοινότητα

 

Eλάχιστες μέρες έχουν περάσει από τη νύχτα που στη βουλή ψηφιζόταν ίσως το πιο πολυσυζητημένο νομοσχέδιο των τελευταίων ετών, δηλαδή το «σύμφωνο συμβίωσης» ομόφυλων ζευγαριών στη χώρα μας. Στη διάρκεια της συνάντησης που προγραμματίστηκε  με τον Γρηγόρη Βαλλιανάτο, έναν από τους πιο επιφανείς εκπροσώπους της LGBT κοινότητας της Ελλάδας. Βρεθήκαμε απέναντι σε έναν ευγενή αλλά και καυστικό παράλληλα συνάνθρωπό μας. Μας μίλησε για μία κοινωνία που ενώ μπορεί να φαντάζει φοβική σε πολλούς τομείς της, αντίθετα διαθέτει ανθρώπους που θα μπορέσουν να την απαλλάξουν από τα ομοφοβικά χαρακτηριστικά της. Ο Γρηγόρης Βαλλιανάτος αντιμετωπίζει με χιούμορ τις δυσκολίες που συναντά, αλλά και με αυστηρότητα, όπως σε καταστάσεις που γίνεται αποδέκτης αναίτιας επίθεσης.

 

 Κύριε Βαλλιανιάτε συστηθείτε μας.

Λοιπόν, κάποια στιγμή βγαίνω από το αυγό και συνειδητοποιώ ότι είμαι gay – αυτό γίνεται σε πολύ μικρή ηλικία – και όπως καταλαβαίνετε θεωρώ πως «ο γιαλός είναι στραβός». Παράλληλα, δεν καταλαβαίνω γιατί θα πρέπει οι άνθρωποι του ίδιου φύλου που αγαπιούνται, να περιφρονούνται κιόλας. Εγώ στη δική μου ζωή δεν το συνάντησα στην οικογένειά μου. Και έτσι αποφάσισα να βγάλω μια γλώσσα… «ΝΑ», λαϊκά. Άρα, θα έπρεπε να δω ποιοι ήταν εκείνοι οι λόγοι που δημιουργούσαν ένα περιβάλλον εχθρικό για μια πολύ μεγάλη μερίδα ανδρών και γυναικών, που δεν περνούσαν καλά για λάθος λόγους. Και σκέφτηκα ποιες είναι οι βασικές αιτίες των λόγων αυτών και έτσι ξεκίνησα πρώτα από την εκπαίδευσή μας.

Εκείνα τα χρόνια δημιουργήθηκε ένα περιοδικό, η πρώτη μου παρέα, το ΑΜΦΙ. Μιλάμε τώρα για τέλη της δεκαετίας του 1970. Έγινα εκδότης του περιοδικού, έγραφα κιόλας και έτσι άρχισε ένας κύκλος επαφών με ξένες οργανώσεις Gay & Lesbian. Επικοινωνούσα για να μάθω εγώ και για να μάθουν και οι άλλοι στην ελληνική κοινωνία. Μια κοινωνία που, αν θέλετε, δεν περιείχε στο εκπαιδευτικό της υλικό καμία σοβαρή ενημέρωση. Άνοιξα δηλαδή τη βεντάλια των δικαιωμάτων για όλες τις ομάδες ανθρώπων που γίνονται αντικείμενο διάκρισης, με θέμα την αναπηρία τους, την ιδεολογία τους, τη θρησκεία τους, τη γλώσσα τους.

 Έχετε επιλέξει να ζείτε στην Ελλάδα όπως λέτε και να διεκδικείτε επί χρόνια δικαιώματα-taboo για την κοινωνία της. Νιώσατε ποτέ ότι βρίσκεστε σε αδιέξοδο; Ότι οι προσπάθειές σας δεν έχουν αποτέλεσμα; Νιώσατε την ανάγκη να τα παρατήσετε;

Όχι. Πολλές φορές αισθάνθηκα ότι τα πράγματα είναι «στριμόκωλα», αλλά θεωρούσα ότι αφού έχουν βρει λύσεις άλλοι άνθρωποι έξω από τη χώρα μας, τότε θα πρέπει είτε να τις αντιγράψω είτε να τις βελτιώσω και εγώ. Ομολογώ ότι η Διεθνής Αλληλεγγύη όταν την ψάχνεις, τη βρίσκεις, υπάρχει. Δεν είμαστε μόνοι μας, όπως δεν είναι μόνος του κανένας σε αυτή τη χώρα πλέον.

Ένα παράδειγμα το οποίο είναι πολύ δυσάρεστο, είναι να πηγαίνεις τη χώρα σου σε ένα διεθνές δικαστήριο, όπως κάναμε όταν χρειάστηκε. Μιλάω για το σύμφωνο συμβίωσης που έγινε το 2008. Είχαμε εξηγήσει ευθέως στην πολιτική ηγεσία του Υπουργείου Δικαιοσύνης ότι αυτά που έκαναν ήταν απαράδεκτα, ήταν ρατσιστικά. Δεν τα πήραν στα σοβαρά και αναγκαστήκαμε να καταφύγουμε στο δικαστήριο, όπου και δικαιωθήκαμε.

Άρα η gay κουλτούρα διαφέρει αρκετά εδώ από ότι στις περισσότερες χώρες;

Κοιτάξτε, η Ελλάδα έχει συγκεκριμένα σημεία που διατηρούν τις διακρίσεις εις βάρος των ομοφυλόφιλων, των ψυχωτικών κ.λπ. και την κάνουν να διαφέρει ακόμα από άλλες χώρες. Είναι μερικά πράγματα τα οποία συζητάγαμε στην gay κοινότητα -το λέω γενικά- και συζητάμε και με διάφορους πολιτικούς χώρους. Λοιπόν, ας ξεκινήσουμε από την αρχή. Δεν υπάρχει μια σεξουαλική αγωγή στα σχολεία, που αν θέλετε θα έλυνε πολλά προβλήματα υγείας, καταρχήν, και μετά ρατσισμού, ενδοοικογενειακής βίας κ.λπ. Τώρα ακούω την κυβέρνηση ότι θα το κάνει, αλλά αυτά εγώ τα ακούω πολλά χρόνια και κρατάω μικρό καλάθι. Το δεύτερο είναι ένας αντιρατσιστικός νόμος ο οποίος λίγο πολύ υπάρχει, αλλά δεν λύνει πολλά προβλήματα. Καμιά φορά δημιουργεί και προβλήματα. Και βέβαια, δεν έχει καμία επίπτωση σε ανθρώπους όπως είναι οι Μητροπολίτες, που χρησιμοποιούν ρητορική μίσους και δεν τους εμποδίζει κανένας, ούτε καν ο πολιτικός τους προϊστάμενος. Επιπλέον πρέπει να επιλυθούν τα εργασιακά και ασφαλιστικά θέματα, το θέμα της υιοθεσίας, του πολιτικού γάμου και της ταυτότητας φύλων, κάποια από τα οποία ψηφίστηκαν με το σύμφωνο που ήρθε στη Βουλή και κάποια άλλα όχι. Τότε μόνο θα μπορούμε να πούμε πως έγιναν κάποια βήματα βελτίωσης. Και σίγουρα όσα τελικά πέρασαν, θα πρέπει να βρουν εφαρμογή σε κάποιο νόμο, για να αποκτήσουν κάποια αξία.

Υπάρχει θεωρείτε χώρα που αποτελεί υπόδειγμα για τα ανθρώπινα δικαιώματα;

Οι σκανδιναβικές χώρες, η Δανία, η Σουηδία, ξεκίνησαν ως χώρες που όλα αυτά που είπαμε τα έχουν λύσει. Σιγά-σιγά άρχισαν να τις μιμούνται και άλλες χώρες. Με αποτέλεσμα σήμερα να υπάρχει ένας πυρήνας των κεντροευρωπαϊκών χωρών, που έχουν λύσει αυτά τα θέματα και υπάρχουν και οι περιφερειακές χώρες που ακόμα «τσαλαβουτάνε», όπως εμείς.

post image
(ICON / ΠΑΛΑΙΟΛΟΓΟΣ ΝΙΚΟΣ)

Τα τελευταία χρόνια παρατηρείται μία απελευθέρωση των gay όσον αφορά τη δημόσια εικόνα τους. Μία εικόνα που βλέπουμε ακόμα και σε μικρές επαρχιακές πόλεις. Τελικά μήπως είναι ανησυχητικό, καθώς μικρότερης ηλικίας άτομα αποφασίζουν από πολύ νωρίς για τη σεξουαλική τους ταυτότητα, επηρεασμένα από αρκετά απελευθερωμένες εικόνες;

Έχετε ένα δίκιο στο ότι η τεχνολογία σήμερα έχει δώσει τη δυνατότητα σε πάρα πολλούς νέους ανθρώπους κυρίως, να έχουν πάρα πολλές εικόνες, από πάρα πολλά μέσα. Έτσι, οι εικόνες αυτές που ίσως δημιουργούν εντύπωση είναι πια σε κάθε συσκευή τηλεφώνου, παντού. Να συνεννοηθούμε, όμως. Η σεξουαλική ταυτότητα, ο σεξουαλικός προσανατολισμός, δεν είναι επιλογή. Δεν είναι κάτι που αν θέλω το αναπτύσσω, αν δεν θέλω το αλλάζω ή γιατρεύομαι ή προσηλυτίζει ή δεν ξέρω τι. Αυτά είναι κομπογιαννιτισμοί που οφείλονται στην έλλειψη πληροφόρησης. Ένας άνθρωπος διαμορφώνει τη σεξουαλικότητά του από διάφορους παράγοντες, που δεν έχουν διευκρινιστεί ακόμα αν είναι κληρονομικοί ή επίκτητοι, αυτά είναι πράγματα που τα ψάχνει η επιστήμη. Τα ψάχνει ίσως με μια λάθος βάση, εκτός από τους ανιδιοτελείς επιστήμονες που αντιλαμβάνονται πως δεν είναι κακό να είναι κανείς gay.

Σίγουρα η σεξουαλική ταυτότητα του καθενός επηρεάζεται από την καθημερινότητά του, απ’ όπου αντλεί εικόνες και στο τέλος αποφασίζει τι είναι. Αυτό όμως είναι μόνο σε λεπτομέρειες, δεν είναι στον πυρήνα της ταυτότητας. Ο πυρήνας της ταυτότητας είναι καθορισμένος μέχρι να βγεις από το αυγό σου, μέχρι τα 14 χρόνια, εκεί πλέον έχει καθοριστεί. Είναι κάτι που το αισθάνεσαι, το ανακαλύπτεις και ή προσπαθείς να το κρύψεις, ή προσπαθείς να το αναδείξεις και να γίνεις μεγάλος «γαμιάς» και σπουδαίος, όπως είναι ο λαϊκός μύθος και το πρότυπο το σημερινό.

Έχετε δίκιο ότι όταν λείπει η ενημέρωση και είναι μόνο εικόνες, υπάρχει ένα κενό. Αλλά στις χώρες της Ευρώπης σήμερα, γι’ αυτό ξεκίνησα και από την εκπαίδευση, γίνεται μια εξημέρωση και ο καθένας κατασταλάζει και είναι ήρεμος. Απλώς επιζητεί να αγαπιέται από τους γονείς του και το περιβάλλον του.

Στη χώρα μας φέτος θεσπίστηκε το σύμφωνο συμβίωσης για τα ομόφυλα ζευγάρια. Πέραν των τεχνικών ζητημάτων (κληρονομικά, υπογραφή συγγενούς) που σίγουρα θεωρώ πως αποτελεί δικαίωμα κάθε ζευγαριού, μήπως παράλληλα αποτελεί και μία νίκη ή αρχή, ενάντια στο πουριτανικό κατεστημένο;

Το σύμφωνο έχει ψηφιστεί και είναι ο νόμος 40356 του 2015. Όπως σας είπα, πέρασαν ορισμένα πράγματα τα οποία είναι μεν σημαντικά, αλλά έχει αφήσει απ’ έξω ένα σωρό άλλα. Τα κληρονομικά ρυθμίζονται πράγματι. Αλλά πώς θα σας φαινόταν, αν συζητούσαμε για το γάμο και λέγαμε ότι ο γάμος είναι μια νομική συνθήκη που έχει αξία, όταν κάποιος πεθάνει ή όταν έρθει στην εντατική; Δηλαδή, το φτωχαίνουμε το πράγμα. Το σύμφωνο συμβίωσης είναι όπως ο γάμος, είναι μια νομική αναγνώριση της βούλησης δύο ανθρώπων να ενώσουν τις ζωές τους σε μία, να αγαπηθούν και ενδεχομένως να μοιράσουν και την περιουσία τους. Νομίζω ότι είναι ένα πολύ πλούσιο πακέτο από το οποίο υπάρχουν πρακτικές, όπως εσείς αναφέρατε που ρυθμίζονται, αλλά θα πρέπει κανείς να το βλέπει σαν ένα σύνολο, που κάνει τη ζωή των ανθρώπων ευτυχισμένη. Δείχνεις ότι σέβεσαι και τιμάς το πρόσωπο. Αυτό νομίζω ότι είναι ο γάμος στο μυαλό όλων.

post image

Τι αλλαγές πιστεύετε ότι θα προκύψουν μετά τη θέσπιση του συμφώνου για τα gay ζευγάρια και κατά πόσο έτοιμη είναι η συντηρητική Ελλάδα για μία τόσο διαφορετική κοινωνία, όπως την περιγράφετε;

Δε θα γίνει τίποτα αν δεν υπάρξει μια εξημέρωση της πληροφόρησης, αν ακόμα και εμείς οι δημοσιογράφοι δεν αποφασίσουμε να είμαστε πιο προσεκτικοί για τους όρους που χρησιμοποιούμε, αν οι άνθρωποι που είναι αυτό που λέμε opinion leaders, δεν καταλάβουν ότι ο κόσμος πληγώνεται και πονάει όταν τον βρίζεις. Αν θέλεις να δηλώσεις μια αντίρρηση, δεν χρειάζεται να προσβάλλεις έναν άνθρωπο, μπορείς να το συζητήσεις. Αν δεν γίνουν όλα αυτά, η κοινωνία θα παραμείνει συντηρητική. Όμως, νομίζω ότι άνθρωποι τολμηροί, πάντοτε παίρνουν το πάνω χέρι και οδηγούν μια κοινωνία και μια χώρα σε λύσεις που έχουν δοκιμαστεί αλλού. Τα περισσότερα πράγματα που είναι καλά έχουν γεννηθεί στη χώρα μας, όπως η δημοκρατία, αλλά φαντάζομαι ότι συμφωνούμε ότι η χριστιανική θρησκεία μας δε γεννήθηκε στη Θήβα, γεννήθηκε στην Ιερουσαλήμ. Δηλαδή υπάρχουν πράγματα σε όλο τον κόσμο, καλές πρακτικές, όπως λέμε σήμερα, που μπορούμε να τις αντιγράφουμε και να τις επαναλαμβάνουμε. Πιστεύω προφανώς πως οι άνθρωποι που θα αποφασίσουν να υπογράψουν το σύμφωνο συμβίωσης, θα μπορούν να ζουν μαζί εμφανέστερα.

Θεωρείτε πως θα προκύψουν και εμφανείς αλλαγές που θα επηρεάσουν ή και θα καθορίσουν την από εδώ και πέρα πολιτική και κοινωνική εικόνα της Ελλάδας; (π.χ. ίδρυση κομμάτων για τα δικαιώματα των gay). Αν ναι, πόσο θα μας βοηθήσει ή θα μας βλάψει σε παγκόσμιο επίπεδο;

Η ίδρυση κομμάτων πρακτικά δεν εξυπηρετεί κάτι. Τα κόμματα δεν μπορεί να είναι μονοδιάστατα, π.χ. ένα κόμμα για την προστασία των γυναικών. Όλα τα κόμματα θα πρέπει λίγο ως πολύ να αποφασίσουν ότι οι διακρίσεις δεν επιτρέπονται σε αυτό που λέμε Ευρωπαϊκή Ένωση. Σιγά-σιγά βλέπει κανείς ότι τα κόμματα αρχίζουν να έχουν θέσεις. Συζητήσεις όπως αυτή που κάνουμε εδώ ή σαν αυτή που έγινε στο Κοινοβούλιο, βοηθούν. Βέβαια, αν έχετε τη δυνατότητα να δείτε όλη τη συζήτηση που έγινε στη Βουλή, θα ντραπείτε με το επίπεδο του πολιτικού λόγου όλων των κομμάτων. Αυτά είναι αδιανόητα πράγματα για την Ευρωπαϊκή Ένωση, αλλά είναι υπαρκτά ακόμα στην Ελλάδα. Με αργά αλλά σταθερά βήματα, γίνεται εξημέρωση των ηθών, δεν είναι όλοι οι άνθρωποι ομοφυλόφιλοι, λεσβίες κ.λπ. απλώς λέμε ότι όπως ένα είδος ζώου πρέπει να συντηρείται, έτσι ένα είδος ανθρώπινης σεξουαλικότητας θα πρέπει να βρίσκεται στη θέση που του αρμόζει, χωρίς υπερβολές, χωρίς εξαιρέσεις και χωρίς διακρίσεις.

Ο θάνατος του Μηνά Χατζησάββα συζητήθηκε περισσότερο, έπειτα από τις δημοσιεύσεις του συντρόφου του, για τη σεξουαλική του ταυτότητα και τα δικαιώματα που θα έπρεπε να απολαμβάνουν οι gay και λιγότερο για το τεράστιο καλλιτεχνικό του έργο. Μήπως το συγκεκριμένο γεγονός αποτέλεσε και αφορμή για τη ταχύτερη διεκπεραίωση των όποιων διαδικασιών;

Η διαδικασία θέσπισης του συγκεκριμένου νόμου, που μόλις είπαμε, είναι διαδικασία που διαρκεί πάρα πολλά χρόνια με διάφορες εκτάσεις. Το τελευταίο εξάμηνο-οχτάμηνο, ήταν ένα διάστημα πολύ έντονης διεργασίας από πλευράς των οργανώσεων και της κοινωνίας, όπως και του Υπουργείου Δικαιοσύνης. Ήταν, λοιπόν, ένα διάστημα ζυμώσεων και κάθε λίγο μαθαίναμε ότι «άντε τώρα θα ’ρθει, άντε τώρα θα ‘ρθει». Ο χαμός του Χατζησάββα, που όπως ξέρετε ο ίδιος δεν είχε πει ότι είναι ομοφυλόφιλος, αλλά δεν το είχε κρύψει κιόλας, ήταν μια αφορμή στο βαθμό που η κραυγή του άντρα του, του ανθρώπου που ζούσαν μαζί, στην κηδεία του ήταν μία σπαρακτική λεπτομέρεια. Αλλά δεν είχε άλλο καθοριστικό ρόλο. Νομίζω ότι όλα αυτά συμβάλλουν και προφανώς άλλαξε και λίγο το κλίμα. Ωστόσο, δεν ήταν μόνο καλά αυτά που λέχθηκαν…

Η υιοθεσία ενός παιδιού από ένα gay ζευγάρι, όσο φυσιολογικό και αν θέλουμε να θεωρήσουμε πως είναι, σίγουρα αντιτίθεται με τους αναπαραγωγικούς νόμους της φύσης. Μήπως το συγκεκριμένο αίτημα από μεριάς της gay κοινότητας, πρέπει να επανεξετασθεί με πολύ προσοχή και αν τελικά ισχύσει, να εξετάζεται κατά περίπτωση με αυστηρότερους όρους και προϋποθέσεις από τα αρμόδια όργανα; Επίσης είναι ικανοί οι αρμόδιοι φορείς που εξετάζουν τις αιτήσεις υιοθεσίας στη χώρα μας να ελέγξουν και να αποφασίσουν για τη τύχη ενός παιδιού και πόσο μάλλον για την ανατροφή του, μέσα σε μία οικογένεια με γονείς του ιδίου φύλου; Υπάρχει η εμπειρία και η γνώση ώστε να είμαστε σίγουροι πως θα εξελιχθεί φυσιολογικά, σε μία τόσο αυστηρή κοινωνία;

Έχετε πάρα πολύ δίκιο. Διαπιστώνουμε και οι δυο ότι το θέμα της υιοθεσίας είναι προβληματικό. Έχει μερικές συνθήκες και ορισμένα αβέβαια βήματα. Πράγματι συμφωνώ, αν το θέσουμε σε αυτή τη βάση. Μας ενδιαφέρει το συμφέρον του παιδιού, να μεγαλώσει όσο καλύτερα γίνεται. Σύμφωνα με τον ισχύοντα κώδικα υιοθεσίας είναι κάτι δύσκολο, σχεδόν απάνθρωπο και χρονοβόρο. Όμως, σε μια κοινωνία ανθρώπων καλύτερη από τη δική μας, νομίζω ότι οι επιτροπές αυτές που πρέπει να κρίνουν τους 2 αυτούς ανθρώπους ή τον έναν, γιατί στην Ελλάδα μπορεί να υιοθετήσει και ένα πρόσωπο αν είναι κατάλληλο, θα πρέπει, για εμένα, να μην επηρεάζονται απο τα φύλα. Γιατί το λέω αυτό; Προφανώς στη χώρα μας δεν υπάρχει σχετική εμπειρία, όπως υπάρχει αλλού, πολλών ετών, πολλών ανθρώπων και πολλών πανεπιστημίων. Το θέμα του προτύπου ενός μικρού παιδιού και των δύο γονιών, είναι μια πάρα πολύ περίπλοκη ιστορία. Κατά τεκμήριο όλοι οι άνθρωποι που είναι στη φυλακή, ακόμη και γνωστά ονόματα της επικαιρότητας είναι γιοι και κόρες ενός άνδρα και μιας γυναίκας. Οι αδερφοί Ξηρού είναι παιδιά ενός παπά και μιας παπαδιάς. Ο άνθρωπος ο οποίος κινηματογραφούσε την κόρη του που τη βίαζε ο φίλος του, είναι ένας άνθρωπος, που θεωρείται κατ’ αρχήν ετεροφυλόφιλος και έπειτα δεν του παίρνει κανένας το παιδί, μέχρι να τον ανακαλύψουν. Άρα, τα πράγματα είναι λίγο πιο σύνθετα.

Τώρα, για το θέμα του αν θα κακοπέρναγε, υπάρχει ένα δίκιο, γιατί καθετί το καινούριο είναι δύσκολο, αλλά να θυμίσω, ότι την ίδια κατάσταση πέρασε και ένα παιδάκι που ήταν μαύρο σε ένα χωριό, ένα παιδάκι που έχει πεταχτά αυτιά, πεταχτά δόντια, φοράει γυαλιά, είναι χοντρό, ψευδίζει, κουτσαίνει. Όλα αυτά είναι σκληρά, αλλά χρειάζεται εκπαίδευση, μια αλληλοπεριχώρηση, ώστε όλα να γίνουν πιο οικεία. Δε νομίζω ότι θα θέλαμε να πάρουμε σαν παράδειγμα τον Προκρούστη: ότι οι άνθρωποι πρέπει να είναι από εδώ μέχρι εκεί, με τόσο ύψος, τόσο βάρος, τέτοιο χρώμα και να είμαστε ευχαριστημένοι με αυτό. Ακόμα θέλω να πω για τις μονογονεϊκές οικογένειες, όπου παλαιότερα ένα παιδί ονομαζόταν «μπάσταρδο» και πλέον τώρα δεν υπάρχει αυτός ο όρος. Αυτό σημαίνει επιτυχία. Τα πράγματα εξελίσσονται στην κοινωνία μας. Πρέπει να εξελίσσονται. Στην αρχή πάντα ήταν δύσκολα και στη συνέχεια έγιναν πιο εύκολα.

post image

Άρα αισθάνεστε ότι η υιοθεσία θα ήταν ένα βήμα ώστε τα ομόφυλα ζευγάρια να αισθάνονται ίσια απέναντι στα ετερόφυλα;

Προφανώς. Επίσης, δε νομίζω ότι σκέφτεται κανένας ότι τα παιδιά που μένουν στα ιδρύματα είναι καλύτερα εκεί, από ότι σ’ ένα σπίτι με δυο ανθρώπους.

Κατά την υπερψήφιση του συμφώνου, όλη η Ελλάδα είδε gay ζευγάρια όπως και εσάς τον ίδιο να φιλιέστε στα θεωρεία της βουλής. Τι συμβολίζει η συγκεκριμένη κίνηση για σας ή ήταν αυθόρμητη;

Θα σας πω για τη δική μου περίπτωση. Η Ελίζα είναι φίλη μου βέβαια. Δύο ήμασταν, δεν ήμασταν πολλοί. Ο Νίκος Μυλωνάς και εγώ είμαστε δύο άνθρωποι που εδώ και πολλά χρόνια προσφύγαμε στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο, ανακινήσαμε όλη αυτή την υπόθεση. Είμαστε δυο φίλοι, γνωριζόμαστε πάρα πολλά χρόνια, είναι πάρα πολλά τα συναισθήματα. Και η προσπάθεια και τα προβλήματα που συναντήσαμε και όλα αυτά που περάσαμε. Νομίζω ότι στο τέλος μιας πολύ μακριάς ημέρας 16 ωρών, στις 2:30 το πρωί, όχι όπως ψέματα έλεγε η κυρία Βούλτεψη όλη μέρα, φιληθήκαμε. Ήταν το φιλί της νίκης. Καταλαβαίνω ότι ο κανονισμός της Βουλής δεν το επιτρέπει και σίγουρα ήταν κάτι που μας ξέφυγε. Δεν απολογούμαι, αλλά θα ήθελα να σκεφτούν όλοι οι βουλευτές και κυρίως η κυρία Βούλτεψη, ότι στη Βουλή σήμερα ακούγονται φρικτά πράγματα. Εγώ θα έλεγα ότι θα έπρεπε να είναι έξαλλοι για τις εκατοντάδες αναξιοπρεπείς ή υβριστικές αναφορές που λέχθηκαν τη συγκεκριμένη μέρα. Αν δει κανείς τον κανονισμό της Βουλής και σκεφτεί τι βλέπουμε κάθε μέρα στη Βουλή, τότε θα σκεφτεί ότι ο κανονισμός είναι ένα «κωλόχαρτο». Δεν είμαι υπέρ της κατάργησής του, αλλά νομίζω ότι με αυτές τις συνθήκες που σας πρωτοείπα, και μετά από όλα αυτά τα χρόνια προσπάθειας και τη διαδικασία, ένα ειλικρινές φιλί είναι το μικρότερο έγκλημα.

Ήταν τόσο έντονα συναισθηματικά εκείνες οι στιγμές για εσάς;

Ήταν πολύ έντονες. Εγώ έκλαιγα κιόλας.

Τι σημαίνει για σας η λέξη ΠΕΖΟΔΡΟΜΙΟ;

Σημαίνει αγώνες και πορνεία. Είναι δύο πράγματα που μου είναι αγαπητά, αλλά όχι στην παράνομη μορφή τους, σ’ αυτήν της εκμετάλλευσης. Το μεν πεζοδρόμιο των αγώνων, είναι μια έκφραση που καλώ όλο τον κόσμο να γνωρίσει και να έχει τουλάχιστον μια εμπειρία, γιατί δεν υπάρχει κάτι παρόμοιο. Όσο για το sex στο δρόμο, είναι μια επιλογή. Και προφανώς είναι επιλογή, αφού γίνεται από ανθρώπους που θέλουν να κάνουν sex και να πληρώνονται.

Go to TOP