Ο Αποστόλης Τότσικας ενσαρκώνει τον Ιησού

και δηλώνει… Lanthimos Hooligan

 

Και μόνο του σαν είδηση έχει να πει πολλά. Γιατί ακόμα κι αν είσαι ανυποψίαστος, δε γίνεται να μη σου κεντρίσει το ενδιαφέρον ο τρόπος με τον οποίο ο Αποστόλης Τότσικας κάνει ένα εμφατικό κινηματογραφικό comeback. Τη στιγμή που ήδη πρωταγωνιστεί στην δημοφιλή σειρά του Open Beyond TV «Για Πάντα Παιδιά», τα social media γεμίζουν από φωτογραφίες του σαν Ιησούς από «Το Δείπνο του Βοσκού». Το βλέπουμε σαν challenge ενώ εκείνος αντιμετωπίζει κάθε του δουλειά με βασική του αρχή να είναι ο εαυτός του, χωρίς υπερβολές στο σανίδι και στο γυαλί. Ο Αποστόλης Τότσικας είναι ένας από ‘μας, γι’ αυτό και κάνει χωρίς δεύτερες σκέψεις Πεζοδρόμιο.

Ξεκινώντας… ανάποδα,  σε μία συνέντευξή σου τον Μάρτιο δήλωσες πως ο Λάνθιμος αδικήθηκε στα Όσκαρ

Φυσικά. Θεωρώ ότι έπρεπε να πάρει περισσότερα, όχι μόνο αυτός αλλά και οι Έμμα Στόουν και  Ρέιτσελ Βάις. Αλλά επειδή όπως είναι γνωστό τα Όσκαρ πηγαίνουνε λίγο με την εποχή, κάποια δόθηκαν… και καλά.

Δηλαδή ο Κουαρόν με το Ρομά επειδή ακριβώς εστιάζει σε μια ευπαθή ομάδα ήταν… καταδικασμένος στην επιτυχία λόγω του «κοινωνικοπολιτικού χρώματος»;

Δεν την είδα όλη την ταινία αλλά φέτος ήταν λίγο μουδιασμένο όλο το πράγμα. Από ‘κει και πέρα θεωρώ ότι τα κοστούμια και τα σκηνικά έπρεπε να τα πάρει ο Λάνθιμος αλλά τα πήρε όλα το Black Panther για τους ίδιους λόγους. Απλά δεν ήταν ωραία ταινία, όσο κι αν είμαι fan της Marvel.

Γιατί άλλο το ψηφιακό και άλλο το πραγματικό

Μια ταινία εποχής με κοστούμια εποχής έχει μια κάποια δυσκολία. Λατρεύω τον Λάνθιμο και είμαι πολύ μεγάλος φαν, άσε που μου θύμισε πολύ Κιούμπρικ το “The Favourite” και πιστεύω πως θα βγάλει ακόμα σπουδαιότερα πράγματα.

Η καλή αισθητική έχει να κάνει και με τι ταινίες βλέπουμε;

Όχι, γιατί η  αισθητική είναι ένα συνονθύλευμα πολλών πραγμάτων. Εσένα μπορεί να σου αρέσει να βλέπεις ταινίες Β διαλογής και να το κάνεις από άποψη. Είναι ένα πολύ περίεργο πράγμα που μπορείς να περάσεις πολλές ώρες να το συζητάς και να μην καταλήξεις πουθενά. Όμως υπάρχει το όμορφο μένος αλλά και το streetwise.

«Το Δείπνο του Βοσκού» του Γιάννη Στραβόλαιμου, που θα κυκλοφορήσει το φθινόπωρο

Είναι μία μεσαίου μήκους ταινία, αλλά υπάρχει η σκέψη να μεγαλώσει. Με τον Γιάννη συνεργάζομαι και σε ένα ακόμα project το οποίο έχει να κάνει με το ύψωμα 731 και βρίσκεται ακόμα σε αρχικό στάδιο.

«Ο Έλληνας ηθοποιός που θα ενσαρκώσει τον Ιησού»

Πέραν αυτό, η ιστορία της ταινίας έχει να κάνει με ένα περιστατικό αληθινό. Είναι ένας βοσκός, ο Μαυρογένης, που πάει στην εκκλησία του χωριού και ακούει ένα κήρυγμα από τον ιερέα που καλεί τους ακολούθους να ακολουθούν τον ίσιο δρόμο της ζωής. Αυτός μαγεύεται από αυτά που άκουσε, καθώς είναι ένας καλοκάγαθος άνθρωπος και αποφασίζει ότι θα πάει να βρει το Θεό. Είναι μια πολύ ωραία ιστορία που έχει να κάνει με την πίστη. Όχι μόνο τη χριστιανική, αλλά τη γενικότερη. Τους στόχους που θέτεις, τα εμπόδια που θέλεις να ξεπεράσεις κτλ

Δηλώνεις κάτι; Χριστιανός Ορθόδοξος; Αγνωστικιστής;

Απλά πιστεύω. Από ‘κει και πέρα έμαθα με αυτά που ζω να σέβομαι το τι πιστεύει ο άλλος. Στην πίστη μόνο μία είναι η αλήθεια: Να είσαι αφοσιωμένος  και αγνός σε αυτό που θέλεις να κάνεις.

Μπαίνεις σε μια λίστα ηθοποιών που τους κατατρέχει μια κατάρα. Όσοι τον ενσάρκωσαν δε «στέριωσαν» μετά

Το έχω ψάξει αρκετά και δεν ισχύει αυτό. Είναι στο πλαίσιο που θέλουμε να κατατάξουμε κάποια πράγματα και να τα εξηγήσουμε με τον δικό μας τρόπο.

Πάντως για τον Γκόλφη ισχύει με το παραπάνω. Παρόλα αυτά, δε νιώθεις άβολα στη σκέψη πως μπορεί να είσαι για πάντα ο… τηλεοπτικός Χριστός;

Στην αρχή με φωνάζανε Σήφη, τώρα με φωνάζουνε Γρηγόρη και έχει την πλάκα του. Είναι πολύ ωραίο γιατί βλέπεις πόσο δύναμη  δίνεις του κόσμου που σε παρακολουθεί και σε στηρίζει. Δε με ενοχλεί λοιπόν αυτό και από την άλλη δε μου αρέσει να… πουλάω πνευματική τροφή γιατί στην Ελλάδα δεν είσαι για να πουλάς επαναστάσεις.

Νιώθεις επαναστάτης;

Δεν υπάρχει επανάσταση πια, και όσοι τις ξεκίνησαν δεν ζούν για να τις δουν να συμβαίνουν. Το σχόλιο το έκανα γιατί οι Έλληνες γίναμε επαναστάτες χωρίς αιτία, και στη ζωή είναι πολύ διαφορετικά τα πράγματα. Τρως δυο χαστούκια και επανέρχεσαι στη θέση σου.

Δε θα τον αλλάξουμε λοιπόν τον κόσμο;

Αν δεν μπορείς τον αλλάξεις, γιατί είναι ένα πολύ δύσκολο πράμα, καλύτερα να αλλάξεις τον εαυτό σου. Να δούμε όλοι πιο θετικά τα πράγματα, να ευχαριστούμε τη ζωή γι’ αυτό που μας προσφέρει. Από ‘κει και πέρα είναι θέμα νευρογλωσσικού προγραμματισμού, είναι στην κρίση του καθενός πώς να διαχειριστεί το τι έχει και που θέλει να πάει με αυτό.

Είναι απειλή η επιστήμη για την εκκλησία;

Αυτό είναι ένα πολύ περίεργο πράγμα με το ζήτημα να υποτίθεται πως λύθηκε πολλά χρόνια πριν. Ίσως τελικά να υπάρχει μια χρυσή τομή μεταξύ της θρησκείας και επιστήμης, που τις βοηθά να συνυπάρχουν. Βέβαια η επιστήμη ακόμα εξελίσσεται και σημασία έχει η τεχνολογία να μας βοηθάει πραγματικά, και όχι να μας καθηλώνει σαν ζόμπι.

Ποιος είναι ο μεγαλύτερος φόβος;

Ο θάνατος και δεν νομίζω ότι έγκειται μόνο στο κάποτε θα πεθάνω. Το καλλιτεχνικό τέλμα, το ανθρώπινο, όλα αυτά.

Πρόσφατα ψηφίστηκε νόμος για τη δημιουργία αποτεφρωτηρίου στον Πειραιά. Φαντάζομαι πως είσαι υπέρ της ελευθερίας ακόμα και στον θάνατο

Θέλω ο καθένας να κάνει ελεύθερα ό,τι θέλει στη ζωή και στον θάνατό του, στη δουλειά και τη διασκέδαση. Αυτά είναι τα αυτονόητα και τα αυτονόητα είναι ένα μικρό θαύμα. Ας μην αρχίσουμε λοιπόν να τα χάνουμε.

Ποιο ήταν το πιο μεγάλο μάθημα που πήρες όταν έγινες πατέρας;

Τα παιδιά με το που έρχονται στη ζωή, φέρνουν μαζί τους μία άλλου είδους ευτυχία. Προσπαθώ να δώσω σε αυτά όσα διδάγματα έχω πάρει από την οικογένειά μου. Επίσης δε θεωρώ πρέπει να είναι δική μας προέκταση, ασχέτως αν κάνουμε μια μικρή ζημιά με τη θέλησή μας ή όχι. Θέλω λοιπόν να βλέπω τα παιδιά και τους νέους να μην τα παρατάνε. Να μη λένε «δε μπορώ». Να είναι ισχυροί στα θέλω τους. Σαν και ‘μας που σαν παιδιά γλιτώναμε συνέχεια απ’ του Χάρου τα δόντια με τις καφρίλες που κάναμε.

Ήσουν ανήσυχος σαν έφηβος δηλαδή;

Μόνο; Αν αρχίσω και διηγούμαι τις ιστορίες από το 3ο λύκειο του Βόλου στην Ιάσωνος δε θα τελειώσουμε ποτέ! Αλλά από παιδί είχα πάντα μέσα μου το… μικρόβιο της ηθοποιοίας. Είχα την τάση να εξερευνώ τα πράγματα. Ξέρεις πχ πως το μαχαίρι κόβει, αλλά θέλεις να δεις πόσο κόβει. Να ανακαλύψεις τα όρια.

Ποιες είναι οι εικόνες σου από το Πάσχα στη Θεσσαλία;

Υπέροχες παιδικές αναμνήσεις από το Βόλο αλλά και απ’ το χωριό μου, τη Νίκαια Λάρισας. Πατέρας, θείοι, ξαδέλφια. Ένα συνεχές μπέρδεμα ανάμεσα στο γέλιο, το τρέξιμο, το παιχνίδι και το φαγοπότι. Σκηνές που δε δικαιούμαι να ξεχάσω ποτέ.

Μου μίλησες πριν από λίγο για το «μικρόβιο» του ηθοποιού

Πήρα την απόφαση για να δώσω για τη Δραματική λίγο πριν τις Πανελλήνιες. Το είπα στον πατέρα μου, που σαν ηθοποιός κι αυτός, το αποδέχτηκε. Πιο συγκεκριμένα μου είπε με αγάπη «Άμα θες να σπάσεις τα μούτρα σου, πήγαινε»! Γενικά οι γονείς μου δεν με είχαν σταματήσει ποτέ απ’ το να κάνω αυτό που ήθελα.  Ήμουν ένας πολύ ελεύθερος άνθρωπος και ειδικά στην επαρχία που ήταν πιο συντηρητική. Είχα επίσης την τύχη ο πατέρας και η μητέρα μου να είναι άνθρωποι που είχαν ταξιδέψει εκτός συνόρων, είδαν πράγματα και αυτό είχε σαν αποτέλεσμα να είμαι ένας μικρός… εξωγήινος χωρίς πολλούς περιορισμούς.

Σήμερα πρωταγωνιστείς στη σειρά «Για Πάντα Παιδιά» του Open TV

… και περνάμε πολύ όμορφα! Είναι μια σειρά που παρουσιάζει τις ιστορίες της καθημερινότητας τριών φίλων με τρόπο αστείο. Το ακόμα πιο αστείο είναι πως και οι 3 είμαστε φίλοι και στην πραγματική ζωή, μιας και ο εγώ, ο Νίκος Πουρσανίδης και ο Λεωνίδας Καλφαγιάννης περάσαμε από τη Δραματική σχεδόν την ίδια στιγμή.

Ποιος πιστεύεις ήταν ο πιο απαιτητικός ρόλος που έπαιξες ποτέ στη ζωή σου;

Θυμάμαι  τουλάχιστον 3, αλλά από πλευράς συνθηκών, πολύ δύσκολο και με μια μεγάλη έμφαση στο ρόλο ήταν «Ο  Γιος του Φύλακα» του Δημήτρη Κουτσαμπασάκου, που θεωρώ ότι είναι μια από τις μεγαλύτερες μου στιγμές.

Ταινία που γυρίστηκε στα Τρίκαλα και είχε και εκπληκτικές μουσικές

Ναι, το σάουντρακ ήταν πολύ ωραίο. Είχα μάλιστα μια σκηνή με μια κορυφαία ηθοποιό από την Αλβανία, την οποία δε θα ξεχάσω ποτέ. Εγώ δεν τη θέλω γιατί θεωρώ πως θα τραβήξει τον πατέρα μου στην πόλη ενώ  είμαι κολλημένος με το χωριό, ένας αλαφροΐσκιωτος.  Έρχεται λοιπόν σε ένα σπίτι που εγώ θεωρώ ιερό και δεν θέλω να έρχεται κανένας μέσα. Μου προσφέρει μια πίτα, και με κοιτά με ένα βλέμμα που ήμουνα στο τσακ να φύγω και να την πάρω. Πραγματικά φανταστική σκηνή και εμπειρία.

Σε ποιο βαθμό έχουν επηρεαστεί οι ερμηνείες σου από τους ηθοποιούς που αγαπάς;

Έχω πολλές επιρροές από ξένους καλλιτέχνες αλλά επειδή δεν έχω μια τεχνική, στο τέλος, ξεκινάω πάντα από την αρχή. Επανεφευρίσκω την τέχνη κάθε φορά και πάντα με οδηγεί το ένστικτο. Σημαντικό ρόλο παίζει φυσικά και το πόσο έχεις εμβαθύνει στο σενάριο, πόσο καλά το έχεις διαβάσει.

Επειδή έχεις ασχοληθεί εξίσου και με το θέατρο, ποιο πιστεύεις ότι είναι το πιο «δύσκολο» κοινό;

Πριν απ’ το θεατρικό κοινό, καταρχήν να να πείσω εμένα. Το άγχος που έχω κάθε φορά πριν από την παράσταση είναι τεράστιο. Είναι απίστευτο γιατί θέλω να είμαι πάντα άψογος γιατί αυτό περιμένω εγώ από μένα. Από ‘κει και πέρα, όπως σου ξαναείπα, δεν μου αρέσει να δίνω εύκολη τροφή. Βέβαια αναγκαστικά θα κάνεις και επιλογές βάσει βιοπορισμού γιατί στην Ελλάδα ζούμε.

Στο θέατρο όμως δεν κάνω εκπτώσεις, είτε παίζω για 5 άτομα είτε για έναν γεμάτο χώρο. Το κάνω γιατί είναι το σπίτι του ηθοποιού. Αν δεν μπορείς να ζήσεις μεσ’ το σπίτι σου, είναι δύσκολο να ζήσεις και έξω.

Υπάρχει όμως στοίχημα με το κοινό; Nα τους ταξιδέψεις για παράδειγμα εκεί που θέλεις;

Από τη στιγμή που δέχομαι να κάνω ένα θεατρικό, σημαίνει ότι μου αρέσει και θέλω να το προωθήσω. Σημασία για μένα έχει να ταξιδέψεις όντως το θεατή, χωρίς όμως να είσαι κάτι παραπάνω από αυτό που πρέπει να κάνεις. Mην παραστήσεις δηλαδή τον σούπερ-ήρωα. Να είσαι ο ήρωας που σου δίνει ο συγγραφέας και η ανάλυση του ρόλου σου, και εκεί μέσα να εμβαθύνεις. Αν όντως είσαι αληθινός δεν πρόκειται να χάσεις ποτέ.

Δε σε φοβίζει λίγο αυτό;

Δε με φοβίζει απλά, αλλά ώρες-ώρες με τρομοκρατεί. Προσπαθώ και θέλω να είμαι αληθινός και ρεαλιστικός όσο γίνεται. Να φέρω σε μια θέση το θεατή όπου να μην αναγνωρίζει εμένα αλλά το ρόλο. Ξαναγυρνάμε λοιπόν στην αρχή, κι αυτό είναι το μεγαλύτερο στοίχημα.

Στο σινεμά δεν ισχύει όμως το ίδιο

Ο κινηματογράφος είναι η μεγαλύτερή μου αγάπη. Όσο κι αν ζω μέσα στο θέατρο, αυτό με κλείνει σε σκοτάδια με τα οποία υπάρχει μια σχέση αγάπης και μίσους. Οπότε, προτιμώ τον κινηματογράφο.

Κλείνοντας, τι σημαίνει για σένα η λέξη Πεζοδρόμιο;

Είναι το πιο safe μέρος για εξερεύνηση. Είναι η ζωή μου. Είναι όλα όσα είμαι, εγώ που δεν πειθάρχησα ποτέ σε σχολές, τάξεις και ήμουν πάντα επαναστατικό πνεύμα. Επαναστατικό όμως όχι με την αντιεξουσιαστική έννοια. Μου άρεσε και μου αρέσει να φτάνω και να αγγίζω τα όρια πραγμάτων και καταστάσεων. Πεζοδρόμιο σημαίνει να πέφτεις με τα μούτρα στη φωτιά και να αναρωτιέσαι αν θα καείς. Αυτή την αίσθηση μόνο ο δρόμος και το πεζοδρόμιο μπορούν να σου τη χαρίσουν. Μόνο που όπως είπα και πριν, το πεζοδρόμιο είναι ασφαλές, ενώ ο δρόμος εγκυμονεί περισσότερους κινδύνους.

Go to TOP
Άνοιγμα