Μια ματιά στη φιλμογραφία του Γιώργου Λάνθιμου

Οι ταινίες του σπουδαιότερου(;) Έλληνα σκηνοθέτη στο μικροσκόπιο

 

Ο Γιώργος Λάνθιμος ήταν αδιαμφισβήτητα το πρόσωπο των ημερών για τον Φεβρουάριο. Σίγουρα ταλαντούχος και σίγουρα αμφιλεγόμενος. Ας ρίξουμε λοιπόν μια φευγαλέα ματιά στη φιλμογραφία αυτού που κάποτε σκηνοθετούσε βίντεο κλιπ και σήμερα είναι ένας καταξιωμένος film-maker που δεν σάρωσε τα Όσκαρ λόγω κακής συγκυρίας. Αν αυτό δεν είναι εξέλιξη, τότε τι είναι; Με αφορμή αυτό, ας ρίξουμε μια γρήγορη ματιά στο κινηματογραφικό του παρελθόν.

Ο καλύτερος μου φίλος (2001)

Πρόκειται για μια απ’ τις αγαπημένες ελληνικές ταινίες του γράφοντος, με δύο φανταστικούς πρωταγωνιστές (Λαζόπουλος,Καφετζόπουλος) που χάρισε στιγμές γέλιου μέχρι δακρύων!

Παρουσιάζει με γλαφυρό τρόπο τις ανθρώπινες σχέσεις και τα προβλήματα της εποχής μ’ έναν πραγματικά σπαρταριστό τρόπο. Αφορμή, μία χαμένη πτήση!

Κινέττα (2005)

Τι σχέση μπορεί να έχουν μια καμαριέρα, ένας συλλέκτης BMW κι ένας υπάλληλος φωτογραφείου μετά το τέλος του καλοκαιριού σ’ ένα κλειστό ξενοδοχείο;

Μια υπέροχα… εναλλακτική ιστορία με φόντο την  ελληνική επαρχία, σε μια δουλειά που έδειξε πολλά.

Κυνόδοντας (2009)

Η απογείωση. Τρεις απομονωμένοι έφηβοι, υπερπροστατευτικοί γονείς και ένα έργο που δίχασε όσο λίγα.

Προσωπικά η αγαπημένη μου ταινία του Λάνθιμου, καθώς μέσα από μια σουρεαλιστική υπερβολή παρουσιάζονται πολλές παθογένειες της ελληνικής οικογένειας.

Άλπεις (2011)

Ίσως η πιο αδιάφορη δουλειά του Λάνθιμου, καθώς πραγματεύεται τη δημιουργία μιας ομάδας που σκοπός της είναι να αντικαθιστά νεκρούς για να απαλύνει τον πόνο των συγγενών τους (!!!).

Παρόλα αυτά, και για να είμαστε αντικειμενικοί, η σκηνοθεσία σώζει εν μέρει την παρτίδα.

Ο αστακός (2015)

Άλλη μία σουρεαλιστική αλληγορία, σ’ ένα κοντινό μέλλον, για τις ανθρώπινες σχέσεις με τον Colin Farrell και την Olivia Colman να δίνουν δυο υπέροχες ερμηνείες.

Ίσως η πιο ολοκληρωμένη δουλειά του σκηνοθέτη, που τον έβαλε για τα καλά στα μεγάλα σαλόνια του παγκόσμιου σινεμά.

Ο θάνατος του ιερού ελαφιού (2017)

Χαρμολύπη, και εξαιρετικό ενδιαφέρον.

Μία πραγματικά ξεχωριστή ιστορία ενός χειρούργου-μέντορα που αυτομάτως γεννά στον θεατή δεκάδες αντικρουόμενα συναισθήματα.

Φτάνοντας προς το τέλος, αξίζει ν’ αναφερθούμε και στις δύο μικρού μήκους ταινίες του. Τον «Βιασμό της Χλόης» (1995) και την «Uranisco Disco» (2002) δουλειές σίγουρα πρώιμες αλλά μεστές. Επίσης, το εμπνευσμένο ντοκιμαντέρ “Venice 70: Future Reloaded” του 2013, που μέσα από δέκα μικρές ιστορίες παρουσιάζει την ιστορία και, ίσως, το μέλλον του κινηματογράφου.

Αυτός είναι ο Γιώργος Λάνθιμος. Ζει ανάμεσά μας και μέσα από το προσωπικό, κινηματογραφικό του ύφος, ισορροπεί ανάμεσα στην υπερβολή και την αλληγορία. Πάντα με άριστα αποτελέσματα και πάντα κάνοντας τον μισό πλανήτη να παραμιλά.

Go to TOP
Άνοιγμα