Μακροβούτι στον ζωμό

Σούπα: Μία δεσποινίς ετών… 20 χιλιάδων ή αλλιώς το superfood που από τα πρώτα βήματα της ανθρωπότητας μας κερνάει ενέργεια!

Είναι ελαφριά, υγιεινή και εύπεπτη. Μια επινόηση αρχαία και τόσο απλή, που μέχρι σήμερα μας χαρίζει τα πολύτιμα θρεπτικά συστατικά της. Ταυτίζεται με τον χειμώνα αλλά η αλήθεια είναι πως τη συναντάμε σε τουλάχιστον 3 από τις 4 εποχές του χρόνου. Είναι η σούπα, που σχεδόν ποτέ δε γεμίζει το μάτι, αλλά γεμίζει με χαρακτηριστική ευκολία το στομάχι μας εδώ και 200 (!) εκατονταετίες.

Το κουβάρι της ιστορίας ξεδιπλώνεται από μια εποχή παλιά, τότε που ο άνθρωπος άρχισε να πατά γερά στα πόδια του και να καταλαβαίνει τι συμβαίνει γύρω του. Που πάλεψε, εξελίχθηκε και δεν έμεινε καρφωμένος μόνο στο ζήτημα της επιβίωσης. Γιατί μπορεί η πέτρα να έγινε σύμμαχός του για να φτιάξει σωτήρια φονικά όπλα που θα του εξασφάλιζαν την τροφή του, αλλά ταυτόχρονα έγινε και καλλιτέχνης. Τότε, στο υστερόγραφο της Λίθινης εποχής, δυο επιδέξια χέρια σμίλεψαν κάποια χαλίκια και δημιούργησαν ένα αγαλματίδιο ενός άγνωστου θεού. Το δε μυαλό ήταν ήδη επιδέξιος χειριστής της φωτιάς. Στη συνέχεια ήρθε τo πάντρεμα του κρέατος με το ζεστό νερό, κι έτσι γεννήθηκε μία δεσποινίδα που ζεσταίνει, θρέφει και χωράει παντού.

Πρόκειται φυσικά για τη σούπα, που ποτέ δεν ξεχώριζε τους ανθρώπους σε πλούσιους και φτωχούς. Στο μεγάλο της ταξίδι, τα χρόνια, οι αιώνες και οι χιλιετίες άλλαζαν, όμως αυτή παρέμενε σε περίοπτη θέση στο τραπέζι, σαν μία μετεξέλιξη του χυλού που ήταν ευρύτερα γνωστός στην αρχαία Ελλάδα. Η πιο χαρακτηριστική έκφανσή του ήταν ο Μέλανας Ζωμός των Σπαρτιατών: Λίγο χοιρινό, το αίμα του, αλάτι και ξύδι, σύμφωνα με τον Πλούταρχο. Αν το φέρνεις στο μυαλό σου και… ανακατεύεσαι, κάτι παρόμοιο σκεφτόντουσαν οι Αθηναίοι, οι Θηβαίοι και τα υπόλοιπα ελληνικά φύλα της εποχής. Παρόλα αυτά η αλήθεια είναι πως η συγκεκριμένη μίξη μεγάλωνε πολύ γερά παιδιά!

Όμως η πορεία της σούπας στα βάθη των αιώνων είχε και έναν πήλινο συνένοχο: το τσουκάλι. Τότε ήταν που ο άνθρωπος άφησε στην άκρη τον συμβατικό χυλό και έβαλε στην εξίσωση τα βλαστάρια της μάνας-Γης. Φρούτα, βολβοί και κρέας συγκεράστηκαν σε ένα κολασμένο τρίο και η βράση τους με το νερό μας χάρισε εδέσματα ολοένα και πιο γευστικά. Τα καλά νέα δε σταμάτησαν εδώ, μιας και οι πρώτοι ανήσυχοι.. γκουρμεδιάρηδες σεφ ανακάλυψαν πως η βράση ήταν το μαγικό κλειδί που ξεκλείδωνε την συντήρηση των τροφίμων για ένα μεγαλύτερο χρονικό διάστημα.

Κάπως έτσι φτάσαμε στα μέσα του Μεσαίωνα, με την ανήσυχη δεσποινίδα να αποτελεί έναν πρωταγωνιστή αλλά και μπαλαντέρ. Γινόταν ο δέκτης από το διαχρονικό… μακροβούτι του ψωμιού και κρατούσε δυνατούς και υγιείς μικρούς και μεγάλους. To πρώτο superfood σερβίρονταν σε μπολάκια ή ποτήρια και πίνονταν όπως το νερό. Έπειτα από τον 14ο αιώνα και μετά κέρδισε άλλο έναν τίτλο, αυτόν του κυρίως πιάτου, σε μια Κωνσταντινούπολη κοσμική και γευσιγνώστρια. Μέσα στα υπόλοιπα 700 χρόνια τίποτα δεν άλλαξε αλλά και τίποτα δεν έμεινε όπως παλιά. Η γεύση της έμεινε αναλλοίωτη, αλλά η γκαρνταρόμπα της μεγάλωσε και μεγαλώνει ακόμα.

Φοράει τα καλά της την Πρωτοχρονιά, μετονομάζεται σε κοτόσουπα και βάζει πλάτη για να μπει καλά ο νέος χρόνος. Αγκαλιάζει ψάρια και καρότα και γίνεται το αγαπημένο πιάτο μικρών και μεγάλων, ένας γευστικός θησαυρός που θα γευτείς ακόμα και στα καΐκια των ψαράδων. Χτυπά φιλικά την πλάτη στους ναυαγούς της νύχτας και αφού δελεάζει τη μοσχαροκεφαλή, την τρώει στην πρόλογο και γίνονται μαζί πατσάς. Μπαίνει από το πλάι και στα κρυφά στους καταλόγους της Μεσογειακής Κουζίνας και σου ψιθυρίζει πως τα φασόλια και οι φακές είναι κι αυτά παιδιά της.

Η συνέχειά της είναι ένα ανοιχτό βιβλίο. Βάλε λοιπόν και ‘συ τη σελίδα σου στην ιστορία της!

Go to TOP
Άνοιγμα