post image

Θαλασσοδάνεια Μνήμης #2

«Είναι γάτα – είναι γάτα ο κοντός με τη γραβάτα» Ρίτα Σακελλαρίου

 

Ήταν ένας ώριμος άντρας αλλά σε καμία περίπτωση γέρος. Δεν υπαγόταν στον γενικό κανόνα. Πολύ κάτω από το 1,70, ασπρομάλλης προγάστωρ που δεν υπέφερε από ανεπάρκειες ή κομπλεξισμούς και αυτό είμαι σίγουρος δεν οφειλόταν στα μπικίνια (η αλήθεια είναι ότι είχε πολλά) ήταν κάτι πιο βαθύ μια ανεξήγητη εσωτερική εμπιστοσύνη. Κάθε φορά που τον έβλεπα προσπαθούσα να καταλάβω τον εσωτερικό του εμψυχωτή. Βέβαια για να τον καταλάβεις έπρεπε να είσαι αλλεργικός στις ηθικολογίες ή να είσαι του δόγματος.

Με έχει κουράσει η αλήθεια, δώστε μου ψέμα, αφού πρώτα βέβαια έχεις σκοτώσει το μπάτσο του μυαλό σου. Μου είναι δύσκολο να τον αναστήσω με τις γραμμές. Δε θα αναφέρω ούτε το μικρό του γιατί κυρίως με αυτό ήταν πασίγνωστος στη Θεσσαλία. Μεσίτης. Κάθε φορά που τον ρωτούσα «Τι είναι κύριε Τεό ο μεσίτης», ασκαρδαμυκτί (άραγε να ζει ο φιλόλογος Ανυφαντής;) μου απαντούσε. «Billy μεσίτης είναι αυτός που γ@μάει δύο μυαλά». Αυτός.

post image

Αυτή… γύρω στα 25 χωρίς ηθικά διαπιστευτήρια, επαγγελματίας, οι άντρες ήταν η δουλειά της, από την πρώην Σοβιετία, που πουλούσε νιότη και ευτυχία. Πολύ πάνω από το 1,70  τι να πω… Τα σπαστά ξανθά μαλλιά της Νιαγάρας, το άλογο του Zoρό στα πίσω πόδια το στήθος της, μάτια, χέρια, πόδια, βλέμμα γεμάτο υποσχέσεις και γιαπωνέζικες λαβές. Το φτωχό συγγραφικό μου ταλέντο είναι αδύνατο να περιγράψει αυτή την καλλονή. Ίσως ο Φλωμπέρ στο Μαντάμ Μποβαρύ.

Δεν ξέρω γιατί αλλά δε μπορώ να φανταστώ άλλον άντρα στα κυβικά του που θα μπορούσε να σηκώσει αυτό το φορτίο. Δεν έμαθα ποτέ πώς έπεσε στο κεφάλι του αυτή η γυναίκα. Όταν έμπαιναν στο μαγαζί από την κεντρική είσοδο η οποία σημειωτέον ήταν 1,60, ο Τεό με το απαράμιλλο χιούμορ του σχολίαζε… «Επιτέλους, μια πόρτα να σκύψω κι εγώ».  Λοιπόν όταν έμπαιναν, για άντρες και γυναίκες, ήταν «Δεύτε Λάβετε Φως». Η Ιρίνα Ιβάνοβα λαμπάδα της Ανάστασης μέρες που έρχονται. Με τα δολοφονικά της κουνήματα ή την ομορφιά της  αιχμαλώτιζε και στο τέλος φυλάκιζε άπαντα τα βλέμματα. Ισόβια.

Ο Τεό σοβαρός γελούσε με το πίσω μέρος του κεφαλιού του. Το τραπέζι 3 στο κόκκινο δωμάτιο απέναντι από το τζάκι ήταν το λημέρι τους. Στο 2 και στο 4 υπήρχε η ένδειξη RESERVE, εκτός εάν υπήρχε συνωστισμός. (Βέβαια αν ο λογαριασμός ήταν 150 ευρώ ο Τεό άφηνε 200 κε… συν τα πουρμπουάρ στους βοηθούς.) Οι άλλοι από μακριά κι αγαπημένοι. Ο Τεό παντοκράτορας. Κρασί το καλύτερο (είναι λάθος, μου έλεγε να λες το ακριβότερο θα φανεί οτι είσαι άσχετος). Φαγητό πάντοτε φιλέτο rare. (μια φορά που ήρθε με τη γυναίκα του για ξεκάρφωμα παράγγειλε μπιφτέκι και χύμα. Εκείνο το βράδυ ο Τεό στο θέατρο  ήταν ισάξιος του Χορν και του Μινωτή.

Ποτέ μου μου έλεγε δε μπόρεσα να καταλάβω τους ανθρώπους που πάνε σ’ ένα καλό εστιατόριο και τρώνε μπιφτέκι. Ούτε κι εγώ. Α θα το ξεχνούσα και τα ξύλα της λεύκας που βάζεις στο τζάκι, Billy, δε βγάζουν καλή φλόγα να τα αποφεύγεις, την πιο ωραία φλόγα και την πιο απαλή ζέστη την έχει το πουρνάρι. Εκείνα τα βράδια ο άνθρωπος δημιουργούσε το παρελθόν του, κανένα ίχνος ενοχής, δεν υπήρχε επιστασία στα θέλω.  Ό,τι θέλει το κορίτσι. Η τσέπη του πρέπει να δεινοπαθούσε. Χαλάλι. Αυτή η γυναίκα δεν ήταν όμορφη, ήταν κάτι χειρότερο. Από τον τρόπο όμως που τον κοίταζε πρέπει να της είχε ποτίσει τα εγκεφαλικά της  κύτταρα με χρήμα. Της φερόταν σαν κάτι εξωπραγματικό. Και ήταν. Πρώτος λαχνός, τι να πει ο λήγοντας.

post image

Ειδική μνεία πρέπει να κάνω στο βράδυ που η Ιρίνα έπαθε αφυδάτωση από το κλάμα. Δεν ξανάγινε. Ο Τεό εκείνο το βράδυ νήστευε τη χαρά. Προηγήθηκε έντονη κουβέντα στα πρόθυρα του καυγά, με ακατέργαστες αντιδράσεις. Δεν πίστευα στα μάτια μου. Το αντικείμενο του πόθου έβαζε μόνο του κρασί στο ποτήρι (δεν είχε ξανασυμβεί). Κάθε φορά πριν καν το σκεφτεί ο Τεό ήταν από ώρα μπροστά από τη σκέψη της. Τι είχε συμβεί; Μπαίνει καινούρια παρέα πάω για παραγγελία τελειώνω επιστρέφω στο πάσο και το κλάμα συνεχίζεται. Έκλαιγε σαν ρομπότ, πασπαλίζοντας τον ρώσικο θρήνο της με κάποια ελληνικά όπως… «ντεν μαγκαπάς».

Απηυδισμένος και επειδή δεν ήθελε καμία επαφή με τον εσωτερικό της κόσμο (άλλωστε η Ιρίνα είχε ξεφορτωθεί προ πολλού το πολύ μυαλό) ανέκραξε. «Εντάξει, εντάξει, ΟΚ». Δεν ήταν αυθόρμητο αυτό που είπε, πρέπει να το προβάρισε πριν το πει, γιατί αν μετέφραζες τον τρόπο που το είπε, είχε κάτι το διφορούμενο. Πάντως το είπε. Η Ιρίνα τράβηξε επιτέλους πίσω τις γωνίες των χειλιών της, σκούπισε νοερά τον ιδρώτα της μετά την υπερπροσπάθεια και ακολούθησε χωρίς επιδόρπιο και εσπρεσάκι. Λογαριασμός και αναχώρηση. Αλλού τα σαλιαρίσματα κι αλλού φορούν καπότες.

Η επόμενη επίσκεψη ήταν μες την τρελή χαρά και η Ιρίνα Chanel από την κορυφή ως τα νύχια (αυτό το διαπίστωσε δε και η κυρία Έφη, ινστρούχτορας της μοδός). Εκείνο το βράδυ ήταν σχετικά χαλαρό από κόσμο και κάθε φορά που η καλλονή πήγαινε στο μπάνιο για να καλλωπίσει τη μύτη της (είχε και αυτό το χούι), συνήθως ο Τεό με φώναζε κοντά του. Στην τρίτη επίσκεψη της τελειότητας στο μπάνιο, με ξαναφωνάζει. «Ξέρεις Billy, σήμερα κάποιος γνωστός μου μου είπε… Ξέρεις Τεό στην Ρωσίδα τρώνε κι άλλοι. Και ξέρεις εγώ  τι του απάντησα:

Χίλιες φορές αρνάκι και να τρώνε κι άλλοι, παρά παλιοπροβατίνα και να την τρώω μόνος μου.

ΚΑΛΟ ΠΑΣΧΑ

Διαβάστε επίσης:

Θαλασσοδάνεια Μνήμης #1

Go to TOP