Nalyssa Green

Η δισκογραφική επιστροφή της με το «Μπλουμ» και άλλες ηλεκτρονικές μουσικές ιστορίες που φλερτάρουν με την indie pop

Οκτώβριος 2018 και η πιο ενδιαφέρουσα νέα μουσική κυκλοφορία στην Ελλάδα είναι αυτή της Nalyssa Green, το «Μπλουμ». Η δημιουργός του βρίσκεται στα αβαθή νερά της εγχώριας δισκογραφίας εδώ και δέκα χρόνια, με τους ποπ ήχους της να αποτελούν υλικό ονείρων για τους μυημένους. Την «τρακάραμε» στα μισά του μήνα, συζητήσαμε σχετικά με τη νέα της δουλειά και γνωρίσαμε ένα χαρισματικό άτομο που εκφράζει μέσα από τη μουσική τα κρυφά και φανερά «θέλω» μας.

 

Θα μπορούσες να ερμηνεύσεις τραγούδια άλλων δημιουργών σε πρώτη εκτέλεση ή νιώθεις οικεία μόνο με το δικό σου υλικό;

Δεν είναι κάτι που το αναζητώ και με αφορά πολύ, αλλά όταν μου προτείνεται να ερμηνεύσω κάποιο τραγούδι το οποίο θεωρώ ότι μου ταιριάζει και του ταιριάζω, και κάτι μου κινεί μέσα μου, το ερμηνεύω με χαρά και αγάπη. Κάποια παραδείγματα τέτοια είναι τα πολύ αγαπημένα μου «Μία ήσυχη θλίψη» του Μανώλη Φάμελλου, το «Κλείσε τα παράθυρα» του Χρίστου Θεοδώρου και το πολύ πρόσφατο «If there is, I haven’t found it yet» του Σταύρου Γασπαράτου.

Τι σε γεμίζει περισσότερο, η «γέννηση» ενός κομματιού ή το στάδιο της ηχογράφησης και η κυκλοφορία του στο ευρύ κοινό;

Η στιγμή εκείνη της πρώτης συνάντησης με το τραγούδι, η στιγμή της πρώτης έμπνευσης είναι μαγική. Έχει κάτι το μεταφυσικό. Εκείνη τη στιγμή είναι σα να είσαι απλά ένας αγωγός μέσα από τον οποίο ιδέες έτοιμες ήδη κάπου αλλού έρχονται στην πραγματικότητα. Είναι μια πολύ έντονη διαδικασία που αν και είναι (λιγότερο ή περισσότερο) οδυνηρή, την ξεχωρίζω από τα υπόλοιπα στάδια δημιουργίας του τραγουδιού.

Μέσα Οκτωβρίου του 2018 και σε συναντάμε με νέο δίσκο στις αποσκευές σου. Πώς θα περιέγραφες το «Μπλουμ» σε κάποιον που δε γνωρίζει τη μουσική σου;

Το «Μπλουμ» είναι ένας δίσκος που αποτελείται από δέκα τραγούδια που ως βάση τους έχουν το στίχο. Μιλάνε απλά και ειλικρινά για πράγματα καθημερινά, για σκέψεις προσωπικές γύρω από τον έρωτα και όλα αυτά που συμβαίνουν γύρω μας και μέσα μας και το πως τα αντιλαμβανόμαστε. Οι λέξεις αυτές συνδιαλέγονται με λιτές, συχνά επαναλαμβανόμενες έντονες μελωδίες. Νομίζω ότι έχει μια δικιά του ιδιαίτερη αισθητική μέσα σε μια ατμόσφαιρα γλυκιάς μελαγχολίας.

O τίτλος πραγματεύεται την άνθιση σε όλες τις εκφάνσεις της ή μια… βουτιά με τα μούτρα προς όσα θέλουμε και αγαπάμε;

Ο τίτλος είναι ένα παιχνίδι μεταξύ αυτών των δύο εννοιών. Την πτώση, τα βυθίσματα στο μέσα αλλά και την άνθιση. Συνδιαλέγεται δηλαδή με το προς τα μέσα και ένα ταυτόχρονο προς τα έξω. Καταβύθιση και λουλουδιάσματα.

Σε αυτόν συναντάμε και μία νέα, πιο «γρεζαρισμένη» επανηχογράφηση του παλαιότερου κι αγαπημένου «Κοκτέιλ». Σου αρέσει να επιστρέφεις στα κομμάτια σου και να τα «πειράζεις»;

Δεν είναι κάτι που συνηθίζω να κάνω. Και σ’ αυτήν την περίπτωση δεν είχαμε σκεφτεί να κάνουμε καινούρια εκτέλεση του «Κοκτέιλ». Προέκυψε όμως αυτή η νέα ιδέα από τον παραγωγό μου Βασίλη Ντοκάκη, την ακολουθήσαμε να δούμε τι μπορεί να βγάλει, και το αποτέλεσμα μας ικανοποίησε πάρα πολύ και έτσι δεν μπορούσαμε παρά να το εντάξουμε στο δίσκο.

Θα κάνεις κάποιες εμφανίσεις για την προώθηση του δίσκου στο εγγύς μέλλον;

Το Σάββατο 24/11 θα γίνει η παρουσίαση του δίσκου στο Ρομάντσο στην Αθήνα. Έπειτα κανονίζουμε να παίξουμε σε Πάτρα και Θεσσαλονίκη, και θα ήθελα πολύ να καταφέρουμε να ταξιδέψουμε και σε διάφορα άλλα μέρη.

Που νιώθεις μεγαλύτερη άνεση, στο στούντιο ή στο συναυλιακό σανίδι;

Η συναυλία είναι από τα πιο αγαπημένα μου πράγματα. Στη σκηνή νιώθω μια μαγική οικειότητα μαζί με ελευθερία και ένα είδος έκστασης. Αγαπώ πολύ τα λάιβ. Αντίθετα στο στούντιο δεν περνάω εύκολα καλά… Νιώθω συνήθως άβολα και περίεργα τη στιγμή της ηχογράφησης. Με τα χρόνια όμως το συνηθίζω σιγά-σιγά.

Εστιάζεις στο feedback που λαμβάνεις ή εμπιστεύεσαι περισσότερο τον εαυτό σου;

Προφανώς και λαμβάνω υπόψιν μου το feedback, αλλά κυρίως εμπιστεύομαι το δικό μου ένστικτο. Πιστεύω ότι εάν μπεις στη λογική του να φτιάχνεις κάτι ακλουθώντας ξένα κριτήρια, το δημιούργημα χάνει από την αλήθεια του και αυτό φαίνεται πάντα και πολύ έντονα. Νομίζω ότι όσο δουλεύεις κάτι, το ίδιο σου δείχνει αν κάτι λειτουργεί ή όχι. Αν κάτι έχει μια δύναμη και μια αξία, το καταλαβαίνεις αμέσως. Και ακόμα και αν ακούσεις από κάποιον το αντίθετο, ο χρόνος σε δικαιώνει.

Υπάρχει κάποιο κομμάτι από αυτά που αγαπάς λίγο περισσότερο;

Δεν μπορώ να ξεχωρίσω κάποιο. Τα θεωρώ και αρκετά διαφορετικά μεταξύ τους οπότε δυσκολεύομαι να τα συγκρίνω. Κατά καιρούς σκέφτομαι κάποιο πιο πολύ από τα άλλα, αλλά αυτό αλλάζει συνεχώς. Αν πρέπει οπωσδήποτε να διαλέξω κάποιο,θα σας πω για το «Πάλι Καλά». Γιατί από τότε που έχει βγει ο δίσκος έχει υπάρξει πολύς κόσμος που μου έχει μιλήσει γι αυτό και μου έχει πει ότι έχει συνδεθεί πολύ μαζί του. Και είναι πολύ συγκινητικό το να συντελείται αυτή η επικοινωνία, να συναντιόμαστε μέσω της μουσικής άνθρωποι που μπορεί να νιώθουμε κάτι παρόμοιο.

Οι δύο προηγούμενες δουλειές σου ήταν αγγλόφωνες, ενώ σε αυτή μιλάς, τραγουδάς και σκέφτεσαι στη γλώσσα μας. Συνέβη κάτι κομβικό και άλλαξες κατεύθυνση ή προέκυψε αβίαστα;

Ήταν κάτι που υπήρχε στο πίσω μέρος του μυαλού μου καθώς με ενδιαφέρει η ελληνική γλώσσα και πάντα άκουγα ελληνική μουσική. Είχα κάνει και κάποιες προσπάθειες στο παρελθόν που δε με ικανοποιούσαν όσο θα ήθελα. Κάποια στιγμή όμως άρχισαν να με επισκέπτονται ιδέες και τραγούδια στα ελληνικά, είδα ένα μονοπάτι εκεί που το ακολούθησα. Και ναι από τότε και μετά ο ελληνικός στίχος είναι κάτι που μου βγαίνει αβίαστα. Και με συνεπαίρνει για την ένταση και την αμεσότητα του να μιλάς στη μητρική σου γλώσσα.

Πώς αυτοπροσδιορίζεσαι μουσικά: Ιndie pop – alternative  ή είσαι «αλλεργική» στις ταμπέλες;

Οι ταμπέλες με προβληματίζουν γιατί δυσκολεύομαι να βρω τις σωστές.

Αλλά καταλαβαίνω ότι χρειάζονται για να μπορούμε να συνεννοούμαστε. Όταν με ρωτούν τι μουσική παίζω συνήθως απαντώ “εναλλακτικό ποπ”. Γνωρίζω ότι ο όρος μάλλον είναι πολύ γενικός, αλλά πιστεύω ότι δίνει ένα σωστό στίγμα.

Ανήκεις σε μια χαρισματική γενιά καλλιτεχνών που εμφανίστηκαν στο τέλος της προηγούμενης δεκαετίας. Θα συνιστούσε υπερβολή αν σε ρωτήσουμε αν κουράστηκες να αποτελείς το “next big thing”;  Κι αυτό γιατί θεωρούμε πως ο Έλληνας φίλος του είδους μουσικής που προανέφερες δεν αγκάλιασε ποτέ τους Έλληνες τραγουδοποιούς που τώρα πατάνε στα 30.

Γενικά έχει συσσωρεύει μια κούραση και μία απογοήτευση από το γεγονός ότι χρόνια τώρα η δουλειά μου (μαζί και με άλλες δουλειές μουσικών αυτής τη γενιάς) δεν κατάφερε να αναγνωριστεί όσο θεωρώ ότι της άξιζε. Το κοινό είναι μικρό και μάλλον όντως σνομπάρει με έναν τρόπο την εγχώρια δημιουργία. Αλλά αυτή η δημιουργία όσο περνάει ο καιρός βλέπω ότι εξελίσσεται εντυπωσιακά όσον αφορά την ποιότητα και την αυθεντικότητα της, και ελπίζω στο εγγύς μέλλον να βρει το κοινό που της αξίζει. Για να βρει και αυτό το κοινό, τη μουσική που του αξίζει. Προσωπικά τις τελευταίες μέρες μετά την κυκλοφορία του δίσκου, έχω δεχτεί πολύ αγάπη γι αυτά τα τραγούδια και νιώθω πολύ χαρούμενη. Και έχω ξεχάσει εντελώς την απογοήτευση του προηγούμενου καιρού.

Θυμάσαι πότε έγραψες το πρώτο σου τραγούδι;

Δε θυμάμαι ακριβώς, αλλά πιστεύω ότι θα ήταν κάποια στιγμή αρχές λυκείου, όταν μου έφεραν την πρώτη μου κιθάρα και σ’ αυτήν σκάρωνα  κάποιες ιδέες τραγουδιών. Στίχους έγραφα ανέκαθεν. Απλά κάποια στιγμή άρχισα να τους τραγουδάω.

Για ποιο αγαπημένο σου γκρουπ του εξωτερικού θα παρατούσες τα πάντα, αν σου έκαναν πρόταση να γίνεις η frontwoman τους;

Για τους Radiohead, αν και τώρα που το ξανασκέφτομαι μάλλον δε θα είχαν νόημα χωρίς τον υπάρχων frontman τους, Thom Yorke… Αλλά στο υποθετικό σενάριο (επιστημονικής φαντασίας) που μου ζητούσαν να συνυπάρξω και να συνδιαμορφώσω ως ντουέτο με τον Yorke, θα το σκεφτόμουν πολύ σοβαρά.

Μιας και πιάσαμε τα υποθετικά σενάρια, έχεις φανταστεί ποτέ τον εαυτό σου να αποτελεί το «εκκολαπτήριο ιδεών», αλλά στη συνέχεια το πρωτογενές υλικό να φιλτράρεται από έναν κιθαρίστα, έναν μπασίστα και έναν ντράμερ;  Με λίγα λόγια, θα μπορούσες να λειτουργήσεις σαν μέλος συγκροτήματος;

Λειτουργώ έτσι αρκετά με τις μπάντες που έχουμε παίξει τα τραγούδια μου. Πάντα υπάρχει μια ζύμωση, υπό την έννοια ότι εγώ φέρνω τις ιδέες και τα τραγούδια και ο κάθε μουσικός φέρνει τον κόσμο του και το αποτέλεσμα συνδιαμορφώνεται. Αλλά και ως μέλος μπάντας που όλα συναποφασίζονται και τα τραγούδια συνυπογράφονται θα χαιρόμουν πολύ να λειτουργήσω.

Κλείνοντας, τι σημαίνει για σένα η λέξη πεζοδρόμιο, που είναι και το όνομα της free press μας;

Είναι ο δρόμος όπου ταξιδεύεις χωρίς όχημα. Το σημείο της πόλης στο οποίο κινείσαι και φτάνεις από ένα σημείο στο άλλο. Και εκεί σε αυτές τις αέναες μετακινήσεις γίνονται οι περισσότερες σκέψεις. Είναι τότε που το μυαλό τρέχει. Εκείνος ο εξωτερικός δημόσιος χώρος στον οποίον όμως μπορείς να βρεις την απομόνωση εκείνη που σε φέρνει κοντά με τον εαυτό σου. Και αν θέλεις μπορείς και να τη σπάσεις και να συναντηθείς με όλα αυτά που φέρνει ο δρόμος.

 

 

 

Go to TOP
Άνοιγμα