Η Ελεωνόρα Ζουγανέλη δε φοβάται τη φθορά του χρόνου

… και κάνει ποδαρικό στο Πεζοδρόμιο με την πρώτη συνέντευξη της χρονιάς

Μία από τις πιο χαρισματικές φωνές της νέας γενιάς ερμηνευτών κάνει ποδαρικό στο Πεζοδρόμιο για το νέο έτος. Είναι η Ελεωνόρα Ζουγανέλη, με ένα επώνυμο βαρύ σε καλλιτεχνικό βάρος και φωνή που σε γοητεύει όποιο κι αν είναι το… μουσικό σου στρατόπεδο. Με 7 προσωπικούς δίσκους στην καλλιτεχνική της βαλίτσα και αναρίθμητες ζωντανές εμφανίσεις στο ενεργητικό της, θα ήταν λογικό η συζήτηση να στραφεί στο τραγούδι. Παρόλα αυτά, στις επόμενες γραμμές θα γνωρίσουμε σε μεγάλο βαθμό τον άνθρωπο πίσω απ’ τα φώτα τον προβολέων,  που μιλά τη γλώσσα της αλήθειας και ονειρεύεται ένα μέλλον πιο οικολογικό και πανανθρώπινο.  

 

Δεκαπέντε χρόνια στη σκηνή

Η αλήθεια είναι πως τα λόγια πολλές φορές δεν είναι αρκετά για να μπορούν να περιγράψουν αυτά που βιώνουμε. Η ενασχόληση με το τραγούδι είναι ένα πολύ σημαντικό δώρο που έχει έρθει στη ζωή μου. Χρόνια φεύγουν κι έρχονται, και νιώθω τον καιρό να περνά πλέον πιο γρήγορα σε σχέση με την εποχή που πήγαινα στο σχολείο. Ξαφνικά λοιπόν η ζωή όσο μεγαλώνουμε κυλά πιο γρήγορα και είναι γεμάτη εκπλήξεις.

Τα «κέρδη»

Είναι πραγματική ευλογία να μπορώ να κάνω αυτό που αγαπάω και να αφήνομαι όλο και πιο πολύ. Να μου ανοίγει δρόμους για καινούρια πράγματα, να γνωρίζω ανθρώπους που με συνεπαίρνουν και ακόμα καλύτερα, τον εαυτό μου εις βάθος.

Οι φόβοι

Φυσικά και υπάρχουν. Έρχομαι καθημερινά αντιμέτωπη με πράγματα τα οποία δε γνώριζα, αλλά τα ανακαλύπτω και τα επιλύω πιο εύκολα χάρη στο τραγούδι. Επίσης, δε με φοβίζει ο χρόνος που περνά και εύχομαι απλά να είναι επιεικής μαζί μου. Κατά ένα περίεργο τρόπο δε, μου αρέσει και η φθορά του. Σκέψου για παράδειγμα την εμφάνιση: Ο χρόνος είναι που αποτυπώνεται στο πρόσωπό μας με την πάροδό του και αφήνει ανεξίτηλο το σημάδι του πάνω μας. Εύχομαι κι ελπίζω να παραμείνει γλυκός απέναντί μου και απέναντι σε όλους!

Η ψηφιακή μας εικόνα

Παρακολουθώ με ενδιαφέρον τα social media κι αναρωτιέμαι γιατί συμβαίνει όλο αυτό το πράγμα. Ποιο είναι δηλαδή αυτό το κάτι που τραβά τους ανθρώπους εκεί. Κατά τη γνώμη μου, είναι η μόδα, με τους ανθρώπους να πέφτουν με τα μούτρα σε οτιδήποτε το καινούριο και μετά να ξεχνιούνται. Όμως αυτό που με απασχολεί πραγματικά είναι γιατί τα πάντα πρέπει να περνάνε μέσα από αυτή την ψηφιακή εικόνα.

To spotlight και η προσωπική ζωή

Προσπαθώ να την κρατάω μακριά από τα φώτα αλλά αυτό δεν πετυχαίνει πάντα. Έχω δει προσωπικές εκφάνσεις της ζωής μου να δημοσιοποιούνται, να παρερμηνεύονται και γενικά να τοποθετούνται σε λάθος πλαίσια από τα media, μέρος των οποίων δε θέλει και πολύ για να σε αδικήσει. Από την άλλη, αποδέχομαι πως έχω επιλέξει έναν επαγγελματικό δρόμο που έχει να κάνει με τη δημοσιότητα και σε κάποιες περιπτώσεις πρέπει να είμαι ανεκτική προς πρόσωπα και καταστάσεις. Και για να είμαι απολύτως ειλικρινής, δεν έχω κρύψει τους συντρόφους που έχω υπάρξει μαζί τους έπειτα από ένα χρονικό διάστημα.

«Η κόρη του Ζουγανέλη»

Παλεύω μ’ αυτό και νιώθω πως θα παλεύω μέχρι να φύγω από τη ζωή. Λένε πως- με κάποιο τρόπο- κουβαλάμε την οικογένειά μας στη ζωή μας, με χροιά θετική κι άλλοτε με αρνητική. Έτσι λοιπόν, ο,τι κι αν κάνω και πετυχαίνω, ίσως κάποιοι να πιστεύουν πως οφείλεται στο γεγονός πως είμαι κόρη του Γιάννη και της Ισιδώρας (σ.σ. Οι καλλιτέχνες Γιάννης Ζουγανέλης και Ισιδώρα Σιδέρη, γονείς της Ελεωνόρας). Πολλές φορές οι άνθρωποι είναι πολύ πεισματάρηδες στην άποψή τους και είμαι σίγουρη πως δε θα μπορέσω να τους αλλάξω τη γνώμη. Οπότε επιλέγω συνειδητά να είμαι παρέα μ’ αυτούς που αναγνωρίζουν πως αυτό που πετυχαίνω, αν πετυχαίνω κάτι, οφείλεται στις δυνάμεις μου, το κάνω τίμια, και χρειάζεται κόπος σε πολλά επίπεδα για να πραγματοποιηθεί.

Η τέχνη

Είναι πολύ μεγάλη κουβέντα. Αγαπώ πολύ τη ζωγραφική, το θέατρο και τον κινηματογράφο. Αλλά ακόμα περισσότερο, αγαπώ αυτό που λέμε «καλή αισθητική». Είναι ένα πολύ σοβαρό κομμάτι της ζωής λοιπόν. Κομμάτι που συνδέεται με τον τρόπο που αντιλαμβάνεσαι τα πράγματα, που δημιουργείς, που συναλάσσεσαι με ανθρώπους ή ακόμα και… με τα ρούχα σου! Παρόλα αυτά δε δηλώνω και πολύ κατάλληλη για να δώσω έναν σαφή ορισμό της τέχνης, μιας και την έχουν περιγράψει ιδανικότερα πολύ μεγάλες προσωπικότητες στο παρελθόν.

Περί καθημερινότητας

Αγαπώ πολύ τη συναναστροφή με τους ανθρώπους, χαίρομαι να κυκλοφορώ στο κέντρο όταν έχω ελεύθερο χρόνο, καθώς και να ψωνίζω και να μαγειρεύω. Με την ευκαιρία, θα μπορούσα να δηλώσω μία πολύ καλή μαγείρισσα!

Το αγαπημένο πιάτο

Κάνω τρομερά γεμιστά και δεν το λέω μόνο εγώ! Γενικά μου αρέσουν τα παραδοσιακά μας φαγητά καθώς και η Μεσογειακή κουζίνα. Όμως προσπαθώ και να πειραματίζομαι: Βγαίνω λοιπόν έξω, δοκιμάζω γεύσεις που δε μου είναι οικείες, και έπειτα συνδυάζω όσα ξέρω με τα νέα, βάση της δικής μου λογικής.

Η δισκογραφία που πεθαίνει

Προλάβαμε σαν συνομήλικοι τη χρυσή εποχή του CD και τώρα βρισκόμαστε προς το τέλος. Όμως σαν τραγουδίστρια έχω ανάγκη το ρεπερτόριο, όπότε για μένα είναι ζήτημα ζωής και θανάτου το να υπάρχει μία δισκογραφική δουλειά που θα με ακολουθεί. Είτε αυτή πλέον βρίσκεται σε ψηφιακή εκδοχή, σε CD ή βινύλιο. Αυτό με τη σειρά του σημαίνει πως είναι αναγκαία και η ύπαρξη μιας εταιρείας που θα με στηρίξει αλλά και των δημιουργών που θα μου επιστευθούν τα τραγούδια τους. Ακόμα κι αν πεθάνει λοιπόν το CD, η δισκογραφία δε θα σβήσει γιατί πάντα η μουσική θα βρίσκει το δρόμο της. Επίσης για την ιστορία, ανήκω στους  ρομαντικούς που τους αρέσει να πηγαίνουν στα λίγα εναπομείναντα δισκοπωλεία και να αγοράζουν νέους δίσκους.

Το αγαπημένο της τραγούδι

Είναι πολλά αυτά που «μιλάν» μέσα μου. Που για κάποιο χρόνικό διάστημα βρίσκονται μέσα στην καρδιά μου και την κλέβουν, αλλά αν θα ‘πρεπε να επιλέξω μόνο ένα, θα ήταν το «Η Επιμονή Σου». Είναι το κομμάτι που άλλαξε καθοριστικα, προς το καλύτερο, την καριέρα μου.

Οι μουσικόφιλοι – θαυμαστές

Τίποτα πιο όμορφο από αυτό που νιώθω όταν με σταματούν ευγενικά άνθρωποι και μοιράζονται μαζί μου  πράγματα που αφορούν εμένα, το ρεπερτόριό μου και το πώς έγινε μέρος της ζωής τους. Αισθάνομαι ευγνώμοσύνη κι αυτό είναι κάτι που δεν αλλάζω με τίποτα!

Η νύχτα

Το live είναι όντως μια δουλειά της νύχτας, αλλά δεν τη θεωρώ σε καμία περίπτωση πιο δύστροπη από τη μέρα. Έτσι κι αλλιώς οι ίδιοι άνθρωποι κυκλοφορούν και αντίστοιχα πράγματα συμβαίνουν. Αντί λοιπόν να βλέπω τη νύχτα απειλητική, όπως πιθανόν κάποιοι άλλοι, μ’ αρέσει αυτή η μαγεία της, που κάνει κάποια απλά πράγματα να φαντάζουν πιο φαντασμαγορικά ή ακόμα και επικίνδυνα.

Οι επιρροές

Είναι όλοι οι άνθρωποι που ζουν την καθημερινότητά τους με ήθος και αξιοπρέπεια, και θα έλεγα πως οι συγκεκριμένοι είναι οι μεγαλύτεροι ήρωες της ζωής μου. Άνθρωποι που ανεξαρτήτως βιοτικού επιπέδου, μεγαλώνουν και κάνουν οικογένειες, και μυούν τα παιδιά τους σε έναν δρόμο αρετής, τη στιγμή που η εποχή είναι δύσκολη και σκληρή. Όσο για τις καλλιτεχνικές μου επιρροές, είναι τόσες πολλές που φοβάμαι πως αν αναφέρω κάποιους, θα αδικήσω άλλους τόσους. Όμως καταρχήν δε θα μπορούσαν να λείψουν από αυτή τη λίστα ο Μάνος Χατζηδάκις, ο Σταμάτης Κραουνάκης, ο Γιώργος Νταλάρας, η Δήμητρα Γαλάνη, ο Ορφέας Περίδης, ο Παύλος Παυλίδης και αναρίθμητοι άλλοι. Άνθρωποι και καλλιτέχνες που μου έχουν επηρεάσει την αντίληψη για το τραγούδι, για τον στίχο και για την έκφραση των συναισθημάτων κατά την ερμηνεία. Τους κουβαλάω, τους αφήνω ακόμα να με επηρεάζουν και πάντα ξαναγυρνάω σε αυτούς. Και προσπαθώ να τους λέω συνεχώς το «ευχαριστώ», με έναν δικό μου τρόπο. Ερμηνεύοντας δηλαδή τραγούδια τους στις ζωντανές μου εμφανίσεις.

Οι γιορτές

Πριν από κάποια χρόνια στόλιζα και στολιζόμουνα, ενώ πρόσφατα αυτό έχει κάπως αλλάξει. Όχι πως δεν αφουγκράζομαι τη γιορτινή ατμόσφαιρα, αλλά για κάποιο λόγο δε θέλω μέσα στο σπίτι μου να γίνεται κακός χαμός. Αλλά με συγκινεί η προσπάθεια των ανθρώπων να γίνουν ένα με το εορταστικό κλίμα, ακόμα κι αν είναι με τη συγκινητική λογική του… «τραβάτε με κι ας κλαίω»!

Η ατμόσφαιρα των ημερών και η αγάπη

Έχει την πλάκα της! Πόσο μάλλον όταν αναπολούμε την εποχή που ήμασταν παιδιά: Tα παιδικά μας παιχνίδια, τα Χριστούγεννα στο δρόμο που κοιτούσαμε τα στολίδια ένα-ένα, τις όμορφες στιγμές με την οικογένεια. Κι από την άλλη η Πρωτοχρονιά που το λες και κάθαρση. Γιατί είναι αυτό που περιμένεις: Οι προσδοκίες σου για το αύριο, το «χθεσινό» που μπορεί να μη σου άρεσε και να θέλεις να φύγεις. Όμως δεν πρέπει να περιμένουμε τον καινούριο χρόνο απαιτητικά. Ας αφεθούμε στη μαγεία του αγνώστου, κι ας μας φέρει ο,τι φέρει!

Το μέλλον

Θα ‘θελα να δω τον πλανήτη πιο πράσινο και οικολογικό, και στην προσωπική μου ζωή οι σχέσεις μου να γίνουν λίγο πιο αληθινές. Το μέλλον δεν είναι μόνο το αύριο, κι αν το δεις μακροσκοπικά, πρέπει να αποκτήσουμε μεγαλύτερη συνείδηση σαν άνθρωποι. Να ανακαλύψουμε εκ νέου την ευτυχία χωρίς να σκορπιζόμαστε εδώ και ‘κει. Θα ήθελα επίσης, ιδανικά και ονειρικά, να ζήσω τη μητρότητα, που θεωρώ κάτι το ιερό.

Η μεγαλούπολη

Όσα κι αν ακούγονται ή λέγονται, προσωπικά πάντα θεωρούσα όμορφη την Αθήνα. Την αγαπώ πραγματικά. Από τα μικρά της πάρκα μέχρι τις μεγάλες βόλτες. Αγαπώ πολύ και την γειτονιά μου, την Πλατεία Μαβίλη. Λίγο χρόνο αν βρω, μ’ αρέσει να χάνομαι στους δρόμους, από το Κολωνάκι μέχρι το Θησείο κι από το πιο κεντρικό μέρος στο πιο απόμερο. Είναι κι αυτό ένα αντίδοτο απέναντι στην αγωνία, τον πανικό και τη σκληρότητα που ζούμε.

Οι επόμενες συναυλιακές εμφανίσεις

Ξεκινήσαμε τον Οκτώβριο και θα τελειώσουμε στα μέσα Ιανουαρίου στην Αθήνα, στο Hotel Ermou. Είναι ένα πρόγραμμα πολύ ευχάριστο για εμάς, κι από την άλλη πολύ εξωστρεφές για το κοινό, που φαίνεται να το απολαμβάνει και τραγουδά συνεχώς μαζί μας. Σε αυτό το πρόγραμμα και παίζει καθοριστικό ρόλο η συμβολή του Γιάννη Χριστοδουλόπουλου. Οι πινελιές του διαμόρφωσαν την τελική μορφή της παράστασης, ενώ ομολογώ πως μου είχε λείψει η «παρέα» του πιάνου. Έπειτα λοιπόν από μία πολύ κουραστική καλοκαιρινή περιοδεία, χαίρομαι που επιστρέφουμε με κάτι το διαφορετικό. Όσο για το μέλλον, θα εμφανιζόμαστε από τα τέλη του μήνα στο Fix Factory στη Θεσσαλονίκη.

Το Πεζοδρόμιο

To ξέρω καλά γιατί το περπατάω κάθε μέρα. Μου χαρίζει μία αίσθηση απόλυτης ελευθερίας αλλά και μιας τρυφερής… αλητείας.

Go to TOP
Άνοιγμα