Ζωή-πατίνι

Με μόνο βοηθό τα ροδάκια

 

Αν είχε στόμα σίγουρα θα μας κακολογούσε. Αν είχε πρόσωπο, με ένα του βλέμμα θα μας απαξίωνε. Αν είχε χέρια σίγουρα θα μας έστελνε στο πιο κοντινό κέντρο πρώτων βοηθειών. Ευτυχώς όμως για όλους μας το πατίνι παραμένει άψυχο ακόμα και στις πιο καινοτόμες εκφάνσεις του. Πρόκειται για το εναλλακτικό μέσο μεταφοράς που κουβαλά ένα hype πολλαπλάσιο από το «μπόι» του, που σίγουρα δεν του έχουμε φερθεί με τον καλύτερο τρόπο. Από την κακομεταχείριση των skateboard της εφηβείας μας μέχρι τις διαχρονικές εκφράσεις του στυλ «Μου έκανε τη ζωή-πατίνι», ο σνομπισμός που βιώνει από μέρους μας είναι πρωτόγνωρος σε σχέση με όσα μας έχει προσφέρει. Κι όμως, αθόρυβα αλλά πρακτικά, εξακολουθεί να αποτελεί μέρος της καθημερινότητάς μας, είτε στη χρήση του για extreme sports, είτε σε μικρές μετακινήσεις μέσα στην πόλη. Όσο για την πρόσφατη ηλεκτροκίνητη εκδοχή του, σύντομα αναμένεται να κοντράρει επί ίσοις όροις το ποδήλατο.

History (is what we are)

Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή: Το πατίνι δε «γεννήθηκε» για την ανθρώπινη διασκέδαση αλλά για την επιβίωση. Η ιστορία τοποθετεί την εφεύρεσή του στις παγωμένες εκτάσεις της Σουηδίας και της Φινλανδίας, κάπου στο 1570! Το εμπόριο ήταν ζωτικής σημασίας για τους Σκανδιναβούς και οι μεταφορές στις μικρές αποστάσεις απέκτησαν ένα αναπόσπαστο μεταφορικό μέσο και εργαλείο. Δεν πέρασε όμως πολύς καιρός μέχρι να κατέβει νοτιότερα, με τους Βέλγους και τους Ολλανδούς να το χρησιμοποιούν ως τον βολικό τρόπο διάσχισης των παγωμένων καναλιών της μικρής τους χώρας. Όταν δε ερχόταν η άνοιξη, έδεναν σε μια ξύλινη, αυτοσχέδια μίνι-σχεδία τα εξίσου ξύλινα καρούλια που φορούσαν στα πόδια και έτσι περνούσαν από τη μία όχθη στην άλλη. Βλέπεις οι γέφυρες ήταν δυσεύρετες ακόμα και στις προηγμένες χώρες της Ευρώπης στις αρχές του 17ου αιώνα. Τέλος, η επίσημη «στάμπα» μπήκε το 1740, όταν τα πατίνια (εξακριβωμένα και με ιστορική τεκμηρίωση) εμφανίστηκαν στο Λονδίνο. Αναψυχή, μεταφορά και γυμναστική, τρία σε ένα κι από τότε η βόλτα δε λέει να τελειώσει.

The Analog Kid

 Η Αγγλία μπορεί να υπερηφανεύεται πως έφερε στον κόσμο τα rollers, αλλά το Βέλγιο ήταν η χώρα που τα εξέλιξε. Το γεγονός από μόνο του δε μας προκαλεί έκπληξη, αφού η απελπιστικά κοντινή απόσταση της συγκεκριμένης χώρας με την Ολλανδία ήταν λογικό να φέρει τα… θαυματουργά πέδιλα στην καθημερινότητα των κατοίκων. Ένας από αυτούς ήταν ο Ζαν-Ζόζεφ Μέρλιν, ο οποίος ήταν ο «μπαμπάς» του inline skate. H πατέντα, απλή: Mία σειρά από αρκετά ροδάκια στο κάτω μέρος του πατινιού (που με τα χρόνια μεγάλωσαν και έγιναν μεσαίου μεγέθους ρόδες) ήταν η κινητήριος δύναμη που χρησιμοποιείται ακόμα και σήμερα με κάποιες σύγχρονες «μεταλλάξεις». Στην ουσία αναφερόμαστε στην εικόνα που όλοι έχουμε στο μυαλό μας, με τα rollers που προσαρμόζονται στο πόδι με τη μορφή μπότας. Με αυτή την πάσα και με το πέρασμα των χρόνων, οι μεταφορές και το εμπόριο βγαίνουν από την εξίσωση και ζούμε την σπορ εκδοχή των πατινιών, τα roller blades.

To ίδιο ισχύει και για το skateboard, που μαζί με τα rollers έχει ταυτιστεί με το θέαμα σε extreme μορφές. Απογειώσεις και επώδυνες ή ανώδυνες προσγειώσεις, «ακροβατικά», αριστοτεχνική μαεστρία, με τη μεγάλη σανίδα να γίνεται ένα εξίσου μεγάλο κομμάτι της κουλτούρας του hip-hop. To φαρδύ, «ψαράδικο» παντελόνι και το περίεργο καπέλο ήταν το απαραίτητο αξεσουάρ και για τους μεγαλύτερους σε ηλικία, η ανάμνηση παιχνιδιών στο πρώτο, ιστορικό PlayStation σαν το Tony Hawk ήταν κάτι περισσότερο από σταθμός. Έπιανες τον μοχλό και είτε το είχες, είτε δεν το είχες στο πάρκο, μπορούσες να πάρεις την εκδίκησή σου στη μεγάλη οθόνη, κάτι που δεν είχαν προϋπόθεση την καλή προπόνηση και την άριστη φυσική κατάσταση.

The Digital Man

O ψηφιακός 21ος αιώνας άλλαξε τη ζωή μας σε βαθμό που ούτε οι πιο διορατικοί δε μπορούν να προβλέψουν τί θα ξημερώσει τεχνολογικά, και όχι μόνο. Ο «βετεράνος» των rollers ίσως να έχει ξεχάσει το πρώτο του άλμα, όμως επειδή η alternative κίνηση είναι μέρος του DNA του, χαμογελά συγκρατημένα όταν αντικρύζει τα ηλεκτροκίνητα πατίνια. Μέχρι πρόσφατα τα βλέπαμε σε ταινίες επιστημονικής φαντασίας, αλλά από τα τέλη του 2018 έχουν γίνει μέρος της καθημερινότητας των κατοίκων της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης. Aυτή η έλευση που στην ουσία βρήκε απροετοίμαστους τους πάντες δεν προορίζεται για κυριολεκτικά άλματα, αλλά βοηθά την ανθρωπότητα να κάνει μια γρήγορη βουτιά στο μέλλον. Γιατί το μόνο βέβαιο είναι πως αν τα ηλεκτρικά πατίνια διαδοθούν ακόμα περισσότερο και αρχίζουν να χρησιμοποιούνται σε ένα… casual πλαίσιο, θα μπορούν να απευθυνθούν κυριολεκτικά σε όλους και ίσως αρχίσουμε να μιλάμε για το τέλος του ποδηλάτου.

Την αρχή έκανε η εταιρεία Lime ενώ λίγο αργότερα την ακολούθησε η Hive. Kαι σε αντίθεση με τον τρόπο που συμβαίνει συνήθως στη χώρα μας, τα συγκεκριμένα πατίνια ήρθαν πρώτα στη Θεσσαλονίκη και έπειτα έφτασαν στην Αθήνα. Μια Θεσσαλονίκη που μπορεί να περηφανεύεται πως έγινε η… βασίλισσα της Μεσογείου πάνω στο συγκεκριμένο concept, καθώς είναι ήταν πρώτη πόλη των νότιων Ευρωπαϊκών παραλίων που ξεκίνησε τις βόλτες με τα πατίνια του μέλλοντος. Πατίνια «έξυπνα» που βρίσκονται σχεδόν παντού και είναι το ίδιο εύχρηστα με οποιαδήποτε άλλη συσκευή μπορεί να χρησιμοποιηθεί ακόμα κι από ένα παιδί μετανηπιακής ηλικίας. Σε καμία περίπτωση βέβαια δεν εννοούμε ότι απευθύνονται γενικότερα σε παιδιά, πόσο μάλλον όταν η κυκλοφοριακή πραγματικότητα της χώρας μας βρίσκεται σε επίπεδο στα όρια του ανεκτού. Αυτό όμως είναι ένα άλλο ζήτημα.

May I Ask

Σε ένα ιδανικό σύμπαν λοιπόν απευθύνονται μόνο σε ενήλικες και η καινοτομία τους πέρα από την ηλεκτροκίνηση έχει να κάνει με τη wireless τεχνολογία τους, το GPS που διαθέτουν αλλά και τη λειτουργία του αυτόματου κλειδώματος. Απαραίτητη προϋπόθεση για να το ζήσεις και συ έντονα και εναλλακτικά, είναι να κατεβάσεις ένα application στο κινητό σου το οποίο σε ενημερώνει για το πού βρίσκεται το πιο κοντινό πατίνι. Αφού το ξεκλειδώσεις και κάνεις τη βόλτα σου, το αφήνεις όπου θέλεις πληρώνοντας ηλεκτρονικά το αντίτιμο, με το κόστος να αγγίζει τα 2,5 ευρώ για 5 λεπτά κίνησης. Και όταν αναφερόμαστε στην κίνηση, εννοούμε τη χρήση του και όχι την κατοχή του. Αν για παράδειγμα το κρατήσεις 2 ώρες αλλά το χρησιμοποιήσεις 10 λεπτά, θα χρεωθείς μόνο γι’ αυτά.

Δεδομένου ότι σταθμοί φόρτισης δεν υπάρχουν ακόμα, εύλογα μπορεί κανείς να αναρωτηθεί πώς είναι πάντα «φουλαρισμένα». Η απάντηση είναι απλή: Υπάλληλοι των εταιρειών τα παίρνουν μαζί τους αργά το βράδυ και  γεμίζουν τις μπαταρίες τους με τη χρήση ενός απλού φορτιστή, παίρνοντας ρεύμα από μία εξίσου συμβατική πρίζα. Δεν μιλάμε δηλαδή πυρηνική φυσική αλλά κάτι συνηθισμένο. Αν δε όλα αυτά σου φαίνονται απλά αλλά το concept της ενοικίασης περίεργο και θέλεις να το ζήσεις 100%, μέχρι στιγμής το κόστος αγοράς είναι σχετικά υψηλό. Τα πιο φτηνά μοντέλα κοστίζουν γύρω στα 370 ευρώ, ενώ στην κορυφή της πυραμίδας μπορείς να βρεις μοντέλα που φλερτάρουν ακόμα και με το χιλιάρικο.

Να περάσουμε όμως στα αυτονόητα, που όσο κλισέ κι αν ακουστούν, οφείλουμε να τα τονίσουμε. Η περίοδος που ζούμε είναι εποχή μίας πολύ επικίνδυνης ισορροπίας πάνω σε αυτό που ονομάζουμε «εύρυθμη λειτουργία του περιβάλλοντος». Ο πλανήτης μας κρέμεται κυριολεκτικά από μία κλωστή και αν συνεχίσουμε να τον ρυπαίνουμε με τους σημερινούς ρυθμούς, τα τελευταία επιστημονικά σενάρια παρουσιάζουν τη Γη του 2060 σαν έναν άγονο, γιγαντιαίο σκουπιδότοπο, ελάχιστα φιλικό προς τη ζωή. Μία τέτοια σκέψη θα έπρεπε από μόνη της να στρέψει τους κατοίκους των μεγάλων πόλεων σε μία «πράσινη» στροφή στη μετακίνηση. Καινοτόμο και φιλική προς το περιβάλλον, που στην ουσία θα δώσει και ανάσες στο πρόβλημα του κυκλοφοριακού. Τί γίνεται όμως με τις προβληματικές του όλου εγχειρήματος;

Houston, We Have A Problem

Για την ακρίβεια όχι ένα, ούτε δύο, αλλά τρία. Το πρώτο είναι η τελική ταχύτητα η οποία πιάνουν και αγγίζει τα 25 χλμ την ώρα. Το δεύτερο έχει να κάνει με το ασαφές νομικό και κυκλοφοριακό πλαίσιο σχετικά με τα πατίνια του παρόντος και του μέλλοντος και το τρίτο με την οδηγική μας παιδεία. Ένωσε τα τρία σε ένα και θα καταλάβεις, αφού πάρεις ως παράδειγμα τους μερικές φορές «ιπτάμενους» ποδηλάτες της χώρας αλλά και της ευρύτερης γειτονιάς μας. Ξεπηδούν από παντού και όχι μόνο από τους ποδηλατόδρομους, περνούν σφήνα από τα αυτοκίνητα, «καβαλάν» πλατείες και πεζοδρόμους και δεν είναι λίγες οι φορές που αποτελούν χωρίς υπερβολή έναν κινούμενο κίνδυνο. Σκέψου λοιπόν τί ζημιά θα έκανε ένα αθόρυβο πατίνι που τρέχει με 25, αν έπαιρνε… παραμάζωμα ένα παιδί. Καλή λοιπόν η ηλεκτροκίνητη και βιώσιμη αστική ανάπτυξη, αλλά με προσοχή.

Κάτι παρόμοιο συνέβη στις αρχές της άνοιξης στην Θεσσαλονίκη, χωρίς ευτυχώς θύματα. Το πρώτο ατύχημα με ηλεκτρικό πατίνι ήταν αποτέλεσμα της σύγκρουσής του με ένα διερχόμενο αυτοκίνητο. Ο έφηβος οδηγός του πατινιού παραβίασε την προτεραιότητα και η σύγκρουση τον έστειλε, ευτυχώς ελαφρά τραυματισμένο, στο νοσοκομείο. Τα ερωτήματα που άρχισαν να γεννιούνται ήταν πολλά. Τί γίνεται ασφαλιστικά αν σε τρακάρει πατίνι; Μήπως τα 25 χιλιόμετρα την ώρα είναι πολλά; Οφείλει η τροχαία να παρεμβαίνει όταν βλέπει παραβατικές συμπεριφορές, και εν τέλει πώς ορίζονται αυτές οι συμπεριφορές; Aν για παράδειγμα κάποιοι ρίξουν κόντρες με τα ηλεκτροκινούμενα πατίνια, θα έπρεπε να καταλήξουν στο αυτόφωρο; Στη λίστα των ερωτημάτων εύκολα μπορείς να προσθέσεις άλλα τόσα. Το ζήτημα όμως είναι όταν οδηγούμε να σκεφτόμαστε το ίδιο με εμάς και τον πεζό.

Safety Guide

  • Φοράμε πάντα κράνος, με τα rollers γιατί το «Σιγά μην τύχει σε μένα» έχει πάψει εδώ και καιρό να αποτελεί αστείο
  • Δεν οδηγούμε ηλεκτρικό πατίνι ούτε χρησιμοποιούμε rollers έχοντας καταναλώσει αλκοόλ
  • Δεν πηγαίνουμε αντίθετα στην κίνηση του δρόμου, και γενικά, σεβόμαστε τον Κ.Ο.Κ.
  • Θυμόμαστε πως η υπερβολική ταχύτητα είναι ένα ρίσκο που πρέπει να αποφεύγουμε
  • Αποφεύγουμε τη χρήση κινητού τηλεφώνου, καθώς αυτό μπορεί να μας αποσπάσει την προσοχή
  • Το ίδιο ισχύει και για τα mp3 players, και γενικότερα για τη μουσική. Η απώλεια επαφής με το οδικό μας περιβάλλον αποτελεί ένα από τα μεγαλύτερα και πιο συχνά λάθη που κάνουμε
  • Δεν μεταφέρουμε μεγάλα φορτία: Πατίνι οδηγούμε και όχι αγροτικό

In Conclusion

Είναι ακόμα νωρίς για συμπεράσματα. Κάθε νέα τεχνολογία που έρχεται στη ζωή μας αν χρησιμοποιηθεί σωστά, εγγυάται για εμάς ένα καλύτερο αύριο. Στο χέρι μας είναι. Και με την ευκαιρία, η flat και βολική Θεσσαλία δε δικαιούται να κάνει βόλτες με… ηλεκτρονική άνεση;

Go to TOP
Άνοιγμα