Εβελίνα Παπούλια

Με το μυαλό στο «Τατουάζ» και την καρδιά να χτυπά στο θέατρο

Είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς το χώρο της ελληνικής υποκριτικής χωρίς τη μορφή και καίρια παρουσία της Εβελίνας Παπούλια. Έχει πρωταγωνιστήσει σε σειρές που έχουν χαραχτεί στη συλλογική μνήμη, ταινίες που έγραψαν τη δική τους ιστορία, καθώς και στο θέατρο, με τις εμφανίσεις της να αποσπούν διθυραμβικές κριτικές. Ανήκει στη δυσεύρετη πλέον ομάδα των ηθοποιών που μπαίνουν άμεσα στο πετσί του ρόλου, πράγμα που εξηγεί πλήρως από πού πηγάζουν οι τόσο αυθεντικές ερμηνείες της.

Η συζήτηση μαζί της έγινε στα μέσα του Σεπτεμβρίου, με αφορμή το τηλεοπτικό «Τατουάζ» που έκανε την επανεμφάνισή του στον Alpha. Στα πλαίσια της, γνωρίσαμε έναν άνθρωπο με αμεσότητα, που μιλά χωρίς περιστροφές για όσα βιώνει και σκέφτεται. Θα το διαπιστώσετε και ‘σεις στις επόμενες γραμμές.

 

Από την εφηβική σας ηλικία είχατε στραφεί στον χορό. Ποιος ή τι σας κόλλησε το μικρόβιο της υποκριτικής;

Η υποκριτική αρχικά μπήκε στη ζωή μου ως ένα εξελικτικό μέσο για τον χορό. Μετέπειτα συνειδητοποίησα ότι μπορώ να παντρέψω αυτές τις τέχνες μέσω των μιουζικαλς και γι’ αυτό ξεκίνησα και το τραγούδι.

Σας συναντούμε στους τηλεοπτικούς μας δέκτες κάθε Δευτέρα, Τρίτη και Τετάρτη και Πέμπτη με «Το Τατουάζ», από τη συχνότητα του Alpha. Πώς θα περιγράφατε τη σειρά σε κάποιον που δεν είναι γνώστης της εγχώριας πραγματικότητας;

Πρόκειται για μία σειρά πολύ προσεγμένη. Ο Ανδρέας Γεωργίου και ο Κούλλης Νικολάου, που είναι οι παραγωγοί μας, προσπαθούν να κάνουν μία πλούσια παραγωγή σε μια εποχή που τα χρήματα γι’ αυτές είναι μετρημένα. Αυτό τους τιμά!


Η χώρα μας στον τομέα των τηλεοπτικών σειρών φαίνεται πως στέκεται και πάλι δειλά-δειλά στα πόδια της. Το δε «Τατουάζ», θυμίζει τις καλές εποχές της δεκαετίας του 2000 από όλες τις απόψεις. Είστε αισιόδοξη σχετικά με το μέλλον της ελληνικής τηλεόρασης;

Ναι, το πιστεύω. Έχουν ήδη αρχίσει να γίνονται νέες παραγωγές και το κλίμα μεταξύ των καναλιών είναι πλέον πιο ανταγωνιστικό. Πράγμα πολύ καλό, γιατί η μυθοπλασία για αρκετά χρόνια, φυτοζωούσε.

Μετά τον πετυχημένο κύκλο παραστάσεων του «Victor/Victoria» στο Πάνθεον, υπάρχει κάτι στα σκαριά για το άμεσο μέλλον σας στο σανίδι του θεάτρου;

Φέτος θα βρίσκομαι στο Εθνικό Θέατρο στο έργο του Βίκτωρ Ουγκό «Ο άνθρωπος που γελά» σε σκηνοθεσία Θοδωρή Αμπαζή, στο ρόλο της Δούκισσας Ζοζιάνα.

Με 20 χρόνια εμπειρίας, νιώθετε άγχος πριν την κάθε παράσταση; Aν ναι, ποιο είναι το μυστικό στη διαχείρισή του;

Έχω ένα… εποικοδομητικό άγχος: Την προσμονή να ανέβω στη σκηνή και να μπω μέσα σε αυτόν τον μαγικό κόσμο, με σκοπό να συνεπάρω και το κοινό σε αυτή την ιστορία που ήρθε να του πούμε.

Έστω ότι με κάποιο… μαγικό τρόπο είχατε όλα τα χρήματα του κόσμου, και έπρεπε να επιλέξετε πού θα εμφανίζεστε, θα διαλέγατε την τηλεόραση ή το θέατρο;

Δεν τα ξεχωρίζω γιατί χρειάζονται και τα δύο. Όμως η καρδιά μου ανήκει στο θέατρο.

Πώς ορίζετε τα επαγγελματικά σας στάνταρτ; Έχετε πει ποτέ «ναι» σε μια δουλειά που δε σας αντιπροσώπευε;

Τηλεοπτικά, το έχω κάνει. Έχω πει «ναι» σε πράγματα που δεν πίστευα. Στο θέατρο όμως δεν το έχω κάνει ποτέ, και εύχομαι να μη χρειαστεί.

Ποια επαγγελματική σας συνεργασία ξεχωρίζετε και θυμάστε με νοσταλγία;

Στο θέατρο, με τον Γιάννη Κακλέα. Η πρώτη μας δουλειά ήταν οι «Δαίμονες» (σ.σ. Η ιστορική ροκ όπερα του Νίκου Καρβέλα και της Άννας Βίσση). Εκεί πρωτογνωριστήκαμε, ενώ οι «Βάτραχοι» που έπαιξα στην Επίδαυρο μας έφεραν ξανά κοντά, πάλι σε δική του σκηνοθεσία. Οι παραστάσεις αυτές με συγκλόνισαν, καθεμία για διαφορετικούς λόγους. Όσο για τη συνεργασία μου μαζί του, πέρα από το ότι ήταν υπέροχη, με πήγε μπροστά σαν ηθοποιό.

 

Αγαπάτε κάποιες άλλες εκφάνσεις της τέχνης πλην της υποκριτικής;

Η τέχνη βρίσκεται παντού, αρκεί να ξέρεις να τη δεις ή να την ανακαλύψεις.

Για τον καλλιτέχνη, ακόμα κι ένας παράξενος ήχος μπορεί να είναι μουσική. Τέχνη λοιπόν για μένα είναι το άσχημο, το παράξενο, το αλλόκοτο. Αυτή είναι άλλωστε η καθημερινή μου εξάσκηση και εξέλιξη. Χρησιμοποιώ στην υποκριτική ό,τι μου κεντρίζει το ενδιαφέρον στη ζωή.

Στο παρελθόν είχατε πάρει μέρος στο “So You Think You Can Dance” σαν μέλος της κριτικής του επιτροπής. Ποια είναι η τοποθέτησή σας σχετικά με τις εκπομπές τύπου reality;

 Θα ΄θελα να το διευκρινίσω, πως δεν ήταν ριάλιτι αλλά ένα καθαρά διαγωνιστικό σώου. Το τονίζω, γιατί με θλίβουν οι εκπομπές που ασχολούνται με τη ζωή των ανθρώπων. Με θλίβουν σε σημείο να μην τις παρακολουθώ καθόλου.

Τι είναι αυτό που εκτιμάτε περισσότερο στην καθημερινότητά σας;

Τις στιγμές που έχω χρόνο για μένα! Όλες εκείνες που δε χρειάζεται να δουλέψω ή να είμαι με την ψυχή στον στόμα για να προλάβω τα πάντα!

Αν γεννιόσασταν τη δεκαετία του ’90, πιστεύετε πως θα διαλέγατε το δρόμο του εξωτερικού την εποχή της ελληνικής κρίσης;

Ειλικρινά, δεν ξέρω πώς θα το διαχειριζόμουν. Το εξωτερικό δεν είναι κάτι το τόσο τρομερό, ούτε κάτι το τόσο δύσκολο. Αρκεί να αντέχεις τις αλλαγές και να προσαρμόζεσαι εύκολα σε καινούρια δεδομένα.

Σε συνέχεια της προηγούμενης ερώτησης, πιστεύετε πως αυτή η περιπετειώδης 8ετία μας δίδαξε κάτι σαν λαό;

Απολύτως τίποτα, γιατί είμαστε ένας λαός που δε μαθαίνει από τα λάθη του. Είναι σα να έχουμε μνήμη χρυσόψαρου. Αυτός είναι κι ο λόγος που οι άλλοι λαοί δε μπορούν να πιστέψουν αυτό που βλέπουν σ’ εμάς!

Ποια συμβουλή θα δίνατε σε έναν έφηβο που θέλει να ασχοληθεί με την υποκριτική;

Να κάνει αυτή τη δουλειά μόνο αν την αγαπάει πραγματικά. Όχι για να γίνει γνωστός. Ούτε για να βγάλει χρήματα. Να κάνει αυτή τη δουλειά μόνο αν θέλει να αφιερωθεί σ’ αυτήν!

 

Κλείνοντας, τι σημαίνει για εσάς η λέξη Πεζοδρόμιο;

Πεζοδρόμιο σημαίνει εφηβεία. Καθισμένοι εκεί όλοι οι φίλοι. Να τρώμε παγωτό και να διαβάζουμε τα κόμιξ της εποχής μας.

 

 

Go to TOP
Άνοιγμα