Good, Bad & The Queen – Merrie Land

Μία δισκογραφική επανένωση που περιμέναμε με αγωνία αλλά δε μας δικαίωσε ολοκληρωτικά

 

Το 2018 φαίνεται να ήταν η χρονιά του Damon Albarn, αν και ποια απ’ τις προηγούμενες δεν ήταν; Ο Βρετανός τραγουδοποιός παραμένει απ’ τους πιο ενεργούς και ανήσυχους μουσικούς των post-90s και φέτος, μετά τη διπλή επιστροφή των Gorillaz, αποφάσισε να «αναστήσει» και τους The Good, The Bad & The Queen. To super-group απαρτίζεται επίσης, απ’ τους Tony Allen (Fela Kuti Band), Simon Tong (The Verve) & Paul Simonon (The Clash) και φιλοδοξεί θεματικά, να σκιαγραφίσει την Βρετανία του σήμερα, μια ανάσα πριν από το Brexit.

Η αλήθεια είναι ότι όσοι είχαν επαφή με το πρώτο άλμπουμ της μπάντας, πίσω στο 2007, δύσκολα θα εντυπωσιαστούν παραπάνω με το “Merrie Land”. Είναι όμως ένα άλμπουμ που δεν «φωνάζει» πουθενά, κι αυτό είναι που το δίνει το θετικό πρόσημο. Η ιδιαίτερη χαρμολύπη που αγαπήσαμε στο μεγαλύτερο μέρος καταλόγου του Albarn, φανερώνεται υπέροχα, χωρίς να σταματά όμως και να προβληματίζει. Οι  πινελιές όλων ανεξαιρέτως των μουσικών είναι μπόλικες και γεμάτες φαντασία, και δεν αποτελούν απλώς συμπληρώματα του ηχητικού background. Πολλά σαφώς και τα όμορφα ταγούδια, όπως το “Great Fire”, που μοιάζει να βγήκε απ’ το τελευταίο άλμπουμ των Arctic Monkeys και το “Drifters and Trawlers” στο οποία θα βρείτε ψεγάδια των Clash και μια πανέμορφη μελωδία στο σκελετό του.

Γενικά, το “Merrie Land” αν και είναι απ΄τους δίσκους που κινούνται αθόρυβα και δεν ανοίγει κάποιον σαφή δρόμο στην εξέλιξη της σημερινής μουσικής, σε κερδίζει και με το παραπάνω. Είναι ένα γνήσιο μουσικό έργο ψυχής, εκλεπτυσμένης ατμόσφαιρας, που πιάνει τον παλμό μιας εποχής, ακόμα κι αν δανείζεται λίγο παραπάνω απ’ το παρελθόν. Γιατί το κάνει με απόλυτο σεβασμό και έπειτα από βαθιά τριβή και μελέτη σε αυτό.

Go to TOP
Άνοιγμα