Arctic Monkeys – Tranquility Base Hotel & Casino

Δίσκος που μπορεί να δημιουργήσει νέους (και πιο συνειδητοποιημένους) οπαδούς

 

Το 2018 βρίσκει τους Arctic Monkeys, να επιστρέφουν από τον εμπορικό θριάμβο του “ΑΜ”. Το task που έχουν να αντιμετωπίσουν, ώστε να εξελιχθούν ακόμη περισσότερο, χωρίς να διαλέξουν τον εύκολο δρόμο, είναι άκρως προκληκτικό. Στο “Tranquility Base Hotel & Casino”, ο Alex Turner καθέται στο πιάνο του για να συνθέσει ένα έργο, που αν δεν ακουστεί συνολικά, θα αδικηθούν τα επιμέρους στοιχεία. Ο ήχος σε γενικές γραμμές χαρακτηρίζεται ως retro-lounge, μια πλευρά του Turner που βλέπαμε κυρίως στους The Last Shadow Puppets. Μοιάζει όμως να αποτελεί σύνεπεια της ωριμότητάς του. Ξεκινώντας με το 70’s αισθητικής και λεπτοδουλεμένο “Star Treatment”, σιγά-σιγά χτίζεται ένα concept, με αναφορές σε βιβλία και ταινίες επιστημονικής φαντασίας, όπως και σεληνιακά τοπία.

Με φόρους τιμής στον Bowie, τον Leonard Cohen, τον Serge Gainsbourg. Το “Four Out of Five”, στη μέση, είναι το πιο αντιπροσωπευτικό και κολλητικό τραγούδι του δίσκου. Το ομότιτλο θα κάνει παρέα στα μοδάτα νεο-soul των ραδιοφώνων, ενώ το “Science Fiction” θα γίνει το αγαπημένο των fans. Και μέσα σ’ όλα, η χρήση των λέξεων και η αυτοέκθεση του Turner στους στίχους, είναι αναμφισβήτητα εντυπωσιακή.

Φυσικά και δεν είναι όλα ιδανικά στο “Tranquility…”. Όσοι «διψούν» για συναυλιακούς ύμνους, θα απογοητευτούν.  Απ’ την άλλη, οι ερμηνείες του Turner φλερτάρουν σε σημεία με το προσποιητό. Τίποτα όμως δεν είναι ικανό να ανάγει το σε κάτι άλμπουμ σε κάτι λιγότερο από στιβαρό. Καταφέρνει χωρίς φανταχτερά singles, να πιάνει σημαντικό χώρο στην δισκογραφία του γκρουπ. Να αποτελεί κεφάλαιο μιας πορείας, που από δω και στο εξής μπορεί να στραφεί προς οποιαδήποτε κατεύθυνση. Γοητεύει ακαριαία, ακόμα κι αν βρίσκεται ένα βήμα πριν πέσει στη παγίδα του σοφιστικέ. Δανείζεται απ’ το παρελθόν, ακριβώς όσο έχει να προσφέρει και στο μέλλον. Αρετές που, ολοφάνερα, πηγάζουν κυρίως απ’ την ιδιοσυγκρασία του βασικού του δημιουργού. Μήπως αυτός είναι τελικά ο λόγος που μοιάζει σαν σόλο δίσκος και όχι η κατευνασμένη δυναμική των υπόλοιπων μελών; Μήπως, επίσης, δεν έχουμε ακούσει ακόμα τον καλύτερο δίσκο του Turner;

Μια σπάνια στιγμή που η γενιά των social media πλησιάζει τόσο στο να αφουγκραστεί την αύρα άλλης εποχής, χωρίς όλο αυτό να πηγάζει από μια αυθαίρετη νοσταλγία.

Go to TOP
Άνοιγμα