post image

Έχει ο Θεός και φέτος

Οι γιορτές, τα μερίσματα και τα γιορτινά ζιβάγκο του Κωστή Μαραβέγια

Κοινωνικά μερίσματα, επιδόματα 18-24 και λοιπά και λοιπά… Φιλανθρωπία τύπου Μαριάννας Βαρδινογιάννη με φόντο αστραφτερές χριστουγεννιάτικες μπάλες, πολύχρωμα λαμπιόνια και ιπτάμενα αγγελάκια. Άγιες μέρες είναι, η καλοσύνη (επιβάλλεται να) ξεχειλίζει από παντού.  Όπως θυμόμαστε τα ορφανά, τους παρατημένους στα γηροκομεία, τους άστεγους, τους άρρωστους, τους μόνους, τους απόκληρους και τα λοιπά μη προνομιούχα όντα αυτής της ταλαίπωρης κοινωνίας, έτσι το κράτος έρχεται στο τέλος του χρόνου να πετάξει το ξεροκόμματο για ελεημοσύνη, τη στιγμή που οι ημέτεροι έχουν από καιρό καταβροχθίσει ολόκληρο το καρβέλι. Και να μην ξεχάσουμε να πούμε κι ευχαριστώ…

Ντιν νταν, ντιν νταν: Δεν είναι το κουδουνάκι που φορά ο Ρούντολφ το ελαφάκι. Είναι το καμπανάκι που παλεύει ν’ ακουστεί μέσα στη γλυκερή θαλπωρή των ημερών. Ξύπνα, δεν είναι όνειρο το χιόνι που μας καίει. Είναι η επιβεβαίωση ότι αυτοί που κάνουν κουμάντο θα συνεχίζουν το ίδιο βιολί, γιατί είδαν ότι τους παίρνει. Αφαίμαξη 11 μήνες το χρόνο χωρίς ουσιαστική ανταπόδοση, χωρίς καλύτερη περίθαλψη για τους γονιούς μας, χωρίς καλύτερη παιδεία για τα παιδιά μας, χωρίς δουλειές για εμάς, χωρίς αξιοπρέπεια, χωρίς προοπτική, χωρίς, χωρίς, χωρίς. Και τον δωδέκατο, λίγα ψίχουλα για να δείτε ότι σας υπολογίζουμε.

Θα καθίσουμε αναπαυτικά στο σαλόνι, θα ανάψουμε το τζάκι, θα ανοίξουμε το κρασί και θα πιούμε εις υγείαν της ζωής που αφήνουμε πίσω μας. Θα γκρινιάξουμε λίγο, αλλά θα πούμε πάλι καλά που υπάρχει κι αυτό και θα πάμε παρακάτω. Κι έτσι, χωρίς να το καταλάβουμε, θα έχουμε στείλει ξανά το μήνυμα. Τραβήξτε κι άλλο το σκοινί. Αντέχει,  δεν σπάει. Είναι η ίδια ιστορία που επαναλαμβάνεται, το ίδιο σενάριο, ο ίδιος στόχος. Να σε κάνουν να πιστέψεις ότι αυτό είναι το καλύτερο που μπορείς να έχεις. Και να φιλήσεις το χέρι ευγνωμονώντας…

Δεν έχει να κάνει με το κόμμα, ούτε με το χρώμα. Έχει να κάνει με τη λογική. Η ίδια είναι. Μόνο το “background” και το περιτύλιγμα διαφέρουν. Τότε τα στολίδια έσταζαν χλιδή, τα πεντοχίλιαρα έφευγαν σαν τα μαρουλόφυλλα και ήμασταν όλοι χάι, ανυποψίαστοι για τον λάκκο που σκάβαμε για τους ίδιους μας τους εαυτούς.  Είχαμε συμβιβαστεί στο μικρόκοσμό μας, στο φτηνό όνειρο για τη μικρή μας ζωή που εξαντλούνταν στο ό,τι φάμε, ό,τι πιούμε κι ό,τι αρπάξει ο κώλος μας. Τότε τρώγαμε ό,τι μας σέρβιραν γιατί πιστεύαμε ότι ήταν το καλύτερο φαγητό. Σήμερα τρώμε ό,τι μας σερβίρουν γιατί φοβόμαστε ότι θα μείνουμε νηστικοί. Τότε τα παιχνίδια ήταν αστραφτερά και τα ζιβάγκο τα φορούσε ο Αντρέας. Τώρα τα παιχνίδια είμαστε εμείς – που λέει και η διαφήμιση – και τα ζιβάγκο τα φοράει ο Μαραβέγιας…

Go to TOP